บทที่ 88 กินให้หมด

แสงจันทร์ใสดั่งสายน้ำ สาดส่องลงบนทางเดินเล็กๆ ในชนบท

อวี๋หว่านเอ๋อร์อาศัยแสงจันทร์ เดินมาถึงหน้านาดีของบ้านตาอวี๋

รวงข้าวเปล่งประกายสีทองอร่ามอยู่ใต้แสงจันทร์

เธอยื่นมือออกไปวางทาบบนรวงข้าว แล้วหลับตาลง

พลังที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านออกจากฝ่ามือของเธอ ราวกับตาข่ายใสผืนใหญ่ คลุมนาข้าวไว้ทั้งผืน

เพียงเธอขยับความคิด รวงข้าวที่หนักอึ้งก็เริ่มหายไปอย่างรวดเร็ว

ครู่ต่อมา เธอลืมตาขึ้น

ตรงหน้าเหลือเพียงต้นข้าวโล่งเตียนผืนหนึ่ง โยกไหวเบาๆ อยู่ในสายลมยามค่ำคืน

มุมปากของอวี๋หว่านเอ๋อร์ยกขึ้นเล็กน้อย

แต่แบบนี้มันสะดุดตาเกินไป

ต้องจัดการร่องรอยเสียหน่อย

เธอหันไปถามนกกระจอกตัวน้อยบนไหล่ “พวกเธอรู้จักสัตว์ตัวใหญ่ๆ บ้างไหม?”

เสี่ยวจีกระพือปีก 【รู้จักสิ! เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกเราไปเล่นในป่า เจอหมูป่าตัวหนึ่งด้วย!】

หมูป่าเหรอ?

ดวงตาของอวี๋หว่านเอ๋อร์เป็นประกาย “เรียกมันมาได้ไหม?”

เสี่ยวจาเอียงหัว 【หว่านหว่านเรียกมันมาทำอะไรเหรอ? มนุษย์ไม่ใช่เกลียดสัตว์ที่มาทำลายพืชผลที่สุดหรอกเหรอ?】

“ข้าวเปลือกฉันเก็บไปแล้ว เหลือแค่ต้นข้าว ให้หมูป่ากินต้นข้าว ก็จะทำลายร่องรอยได้ แถมพวกเขาจะได้ไม่ต้องคอยจ้องจะให้พวกเราไปช่วยเก็บเกี่ยวด้วย”

อวี๋หว่านเอ๋อร์อธิบาย “หมูป่ากินต้นข้าวไหม?”

【กินสิ! หมูป่ากินทุกอย่างแหละ!】 เสี่ยวจีแย่งพูด 【หว่านหว่าน พวกเราจะพาเธอไปหามันเอง!】

นกกระจอกสองตัวกระพือปีกพึ่บพั่บบินนำทางอยู่ข้างหน้า

อวี๋หว่านเอ๋อร์ตามพวกมันขึ้นเขาไป จนมาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

ในพุ่มไม้หนามมีเสียงขยับดังแกรกกราก

เสี่ยวจาเกาะอยู่บนกิ่งไม้ ร้องเรียกเสียงดัง 【พี่หมู! อยู่ไหม?】

พุ่มไม้หนามสั่นไหวอย่างแรง หมูป่าตัวหนึ่งที่รูปร่างกำยำ มีแผลเป็นพาดบนตามุดออกมา

มันกวาดตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง พอเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

【มนุษย์? แกมาทำอะไร?】

มันถามด้วยเสียงห้าวหยาบ เขี้ยวเปล่งประกายเย็นเยียบใต้แสงจันทร์

“มาเลี้ยงของกินพวกเธอน่ะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์ยิ้ม

หมูป่าแค่นเสียงฮึ

【มนุษย์จะใจดีขนาดนั้นเชียว? ดูตาข้างนี้ของข้าสิ! ก็ถูกพวกมนุษย์อย่างแกทำจนบอดนี่แหละ! อย่าคิดมาหลอกข้า รีบไปซะ! ไม่งั้นข้าจะกินแก!】

เสี่ยวจีกับเสี่ยวจาโกรธขึ้นมาทันที

【หมูเลว! หว่านหว่านอุตส่าห์หวังดีเลี้ยงแก แกยังมาขู่เธออีก! หว่านหว่าน พวกเราไปกันเถอะ!】

พวกมันจิกเสื้อผ้าของอวี๋หว่านเอ๋อร์ อยากจะดึงเธอให้ออกไป

อวี๋หว่านเอ๋อร์ลูบพวกมันเบาๆ แล้วหันไปมองหมูป่า “ถ้ากลัวว่าเธอจะกินฉัน ฉันคงไม่มาคนเดียวหรอก”

เธอยื่นมือออกไปทางตาของหมูป่า

หมูป่าอยากจะหลบ แต่ร่างกายกลับขยับไม่ได้

มันพบอย่างหวาดผวาว่ามนุษย์ที่ดูบอบบางคนนี้ กลับตรึงมันไว้ได้อย่างง่ายดาย

มือของอวี๋หว่านเอ๋อร์แตะเบาๆ ที่แผลเป็นบนตาของมัน

แสงเรืองรองวาบผ่าน บาดแผลสมานตัวด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้

“ลืมตาดูสิ” เธอบอก

หมูป่ากะพริบตา ภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้นในทันที

มันสะบัดหัวอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วกะพริบตาอีกหลายครั้ง

【ตาของข้า… หายแล้ว?!】

มันร้องคำรามออกมาอย่างตื่นเต้น

ในรังพลันโกลาหลขึ้นมา

หมูป่าอีกห้าตัวมุดออกมา มีทั้งตัวใหญ่ตัวเล็ก ทุกตัวต่างเข้ามาล้อมอย่างตึงเครียด

【เป็นอะไรไป? มนุษย์มาทำร้ายพวกเราอีกแล้วเหรอ?】

【ตาบาดเจ็บอีกแล้วเหรอ?】

หมูป่าตัวน้อยสามตัวยิ่งทำท่าฮึกเหิม

【ใครรังแกพ่อ! พวกเราจะขวิดมันให้ตาย!】

หมูตัวน้อยตัวหนึ่งเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ ตาก็เป็นประกาย 【มนุษย์ เธอจะลูบพ่อฉันเหรอ?】

อวี๋หว่านเอ๋อร์งงเป็นไก่ตาแตก กำลังจะถามอยู่พอดี

หมูป่าแผลเป็นก็หมุนตัววนไปมาอย่างตื่นเต้น

【ไม่ใช่! ตาข้าหายแล้ว! หายจริงๆ!】

ฝูงหมูป่าเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็ส่งเสียงอู๊ดๆ อย่างร่าเริง

พวกมันพากันล้อมเข้าไป ใช้จมูกแตะดวงตาที่หายดีแล้วของหมูป่าแผลเป็นเบาๆ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนรออยู่เงียบๆ ข้างๆ

หมูป่าฝูงนี้มีทั้งหมดเก้าตัว หมูป่าแผลเป็นเห็นได้ชัดว่าเป็นจ่าฝูง นอกจากนั้นยังมีหมูป่าตัวโตเต็มวัยอีกห้าตัว กับลูกหมูโตครึ่งตัวอีกสามตัว

ผ่านไปพักใหญ่ หมูป่าแผลเป็นจึงสงบลง เดินมาตรงหน้าอวี๋หว่านเอ๋อร์แล้วก้มหัวลง

【มนุษย์ ขอบใจเธอมาก เธออยากให้พวกเราทำอะไร บอกมาได้เลย】

หมูป่าตัวอื่นๆ ก็พากันคล้อยตาม

“ฉันอยากให้พวกเธอช่วยกินต้นข้าวในนาแปลงหนึ่งให้หมด” อวี๋หว่านเอ๋อร์บอก

ฝูงหมูป่าพากันตะลึง

【ให้พวกเราไปทำลายพืชผลเหรอ?】 หมูป่าแผลเป็นสงสัย 【มนุษย์ไม่ใช่เกลียดที่พวกเราทำแบบนี้ที่สุดหรอกเหรอ? ข้ามีพี่น้องตัวหนึ่ง ปีที่แล้วลงเขาไปหาของกิน ก็ถูกตีจนตาย】

ลูกหมูสามตัวพูดแย่งกันจ้อ

【พ่อไม่เคยให้พวกเราลงเขาเลย!】

【ตีนเขาอันตราย!】

【ต้นข้าวอร่อยไหม?】

อวี๋หว่านเอ๋อร์อธิบาย “ข้าวเปลือกฉันเก็บไปแล้ว เหลือแค่ต้นข้าว อีกอย่างแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว หลังจากนี้พวกเธอก็ใช้ชีวิตอยู่บนเขาตามปกติ ห้ามไปทำลายนาของคนอื่น”

หมูป่าแผลเป็นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า 【ได้ พวกเราจะไป】

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็พยักหน้าอย่างพอใจ “ดี งั้นพวกเธอตามฉันมาให้หมด แต่ต้องเบาเสียงหน่อยนะ อย่าให้คนอื่นตื่นเด็ดขาด ถ้าถูกจับได้ล่ะก็ พวกเราได้กินไม่หมดต้องห่อกลับกันหมดแน่!”

【ห่อกลับหมายความว่ายังไงเหรอ?】

【คงหมายความว่าให้พวกเรากินไม่หมด แล้วห่อกลับไปบ้างมั้ง?】

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินหมูป่ากระซิบกระซาบกันก็ถึงกับหน้ามืด

เธอยังประเมินหมูป่าฝูงนี้สูงเกินไป นอกจากหมูป่าแผลเป็นที่ฉลาดหน่อยแล้ว ตัวอื่นๆ ยังงงๆ ไม่ค่อยรู้ความกันทั้งนั้น

【โง่! หมายความว่าให้พวกเธอระวังตัว เงียบๆ หน่อยต่างหาก!】

เสี่ยวจีแก้ให้

ฝูงหมูป่าก็นับว่าเชื่อฟังดี พอได้ยินเสี่ยวจีพูดแบบนั้นก็เงียบลงไปมากจริงๆ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ก้าวเท้าเดินลงเขาไป ฝูงหมูป่าก็เดินตามติดอยู่ข้างหลังเธอ

ตลอดทาง หมูป่าเหล่านี้ทำตัวว่าง่ายอย่างน่าประหลาด ไม่ส่งเสียงออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว

กลับมาถึงริมนา อวี๋หว่านเอ๋อร์ชี้ไปที่ต้นข้าวโล่งเตียนผืนนั้น “กินต้นข้าวพวกนี้ให้หมดเลยนะ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง