บทที่ 87 ขายหน้า

ชาวบ้านสองสามคนที่นั่งยองๆ อยู่ริมกำแพงเห็นพวกเขาเดินกลับมาก็พากันชี้ไม้ชี้มือ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ตาอวี๋ใจหล่นวูบ รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี

ช่วงที่เขาไปนอนโรงพยาบาลหลายวันมานี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นในหมู่บ้านกันแน่?

ย่าอวี๋เองก็รู้สึกผิดสังเกตเช่นกัน นางกระซิบเสียงเบา "พวกนี้มองอะไรกัน…"

ทันใดนั้น ผู้ใหญ่บ้านก็เดินเข้ามา "อาโย่วเถียน ออกจากโรงพยาบาลแล้วรึ? ร่างกายดีขึ้นบ้างแล้วไหม?"

"ดี…ดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณผู้ใหญ่บ้านมากที่เป็นห่วง" ตาอวี๋ฝืนยิ้มตอบ ในใจยิ่งกระวนกระวายหนักกว่าเดิม

ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้า สีหน้าจริงจัง "กลับมาก็ดีแล้ว มีเรื่องหนึ่งต้องบอกให้รู้ เมื่อคืนก่อนเจ้าเจี้ยนจวินถือลูกกุญแจของบ้านตระกูลอวี๋ไปรื้อค้นข้าวของที่นั่น บอกว่าพวกคุณสั่งให้เขาไปหา 'สมบัติ' เลยถูกเจิ้งอวี่กับหว่านเอ๋อร์จับได้คาหนังคาเขา"

"อะไรนะ?!" ตาอวี๋เบิกตากว้าง ปากที่เบี้ยวอยู่กระตุกยิกๆ "มัน…มันกล้าดีนัก!"

เจ้าคนไร้ประโยชน์!

เขาสั่งให้ไปหาของ ไม่ได้สั่งให้ไปรื้อบ้านคนอื่นสักหน่อย!

แล้วนี่ดันถูกจับได้คาหนังคาเขาอีก!

"ทางหมู่บ้านจัดการเรียบร้อยแล้ว" ผู้ใหญ่บ้านกล่าว "เจี้ยนจวินถูกขังสามวัน จ่ายค่าปรับ และต้องขอโทษต่อหน้าสาธารณชน ส่วนพวกคุณสองคนแก่นี่…"

เขามองตาอวี๋กับย่าอวี๋ "อบรมสั่งสอนลูกไม่ดีแล้วยังไปยุยงให้เขาไปขโมยของ ทำลายชื่อเสียงหมู่บ้าน รอให้ร่างกายอาโย่วเถียนดีขึ้นกว่านี้ พวกคุณต้องไปทำทัณฑ์บนที่งานประชุมหมู่บ้าน! ถ้ามีครั้งหน้าอีก จะยกเลิกสวัสดิการทั้งหมดของบ้านคุณ แล้วรายงานเรื่องนี้ไปที่คอมมูน!"

คำพูดเหล่านี้เปรียบเสมือนฝ่ามือที่ตบลงบนหน้าตาอวี๋ฉาดใหญ่

โลกของเขาหมุนคว้างจนเกือบจะเป็นลม

อับอาย!

น่าอับอายขายหน้าเหลือเกิน!

ตลอดชีวิตเขาไม่เคยเจอเรื่องน่าขายหน้าขนาดนี้มาก่อน!

เขาสั่นนิ้วชี้ไปที่ย่าอวี๋ "เธอ…พวกเธอนี่มัน…เลอะเลือนกันจริงๆ!"

ย่าอวี๋หน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าปริปากพูดอะไรสักคำ

อวี๋ชุ่ยหลันเองก็นิ่งอึ้งไป นางไม่นึกเลยว่าที่บ้านจะเกิดเรื่องน่าอับอายถึงเพียงนี้

เสียงวิจารณ์รอบข้างดังอื้ออึง

"ดูสิ ผู้ใหญ่บ้านมาพูดเองเลยนะ!"

"น่าขายหน้าจริงๆ…"

"ต่อไปนี้อยู่ห่างจากครอบครัวนี้ไว้จะดีกว่า…"

ใบหน้าของตาอวี๋ร้อนผ่าวจนอยากจะมุดดินหนี

"ผู้…ผู้ใหญ่บ้าน ฉัน…ฉันจะสั่งสอนมันอย่างดี…" เขาเค้นเสียงพูดลอดไรฟัน

ผู้ใหญ่บ้านมองเขาแล้วไม่พูดอะไรต่อ "ก็ทำตัวให้ดีแล้วกัน"

ว่าแล้วก็เดินจากไป

ตาอวี๋ถูกอวี๋ชุ่ยหลันและย่าอวี๋พยุงเข้าบ้าน ปิดประตูลงกลอนแน่นหนาเพื่อกันสายตาเหล่านั้นที่ทำให้เขาอับอายขายหน้า

อีกด้านหนึ่ง

อวี๋หว่านเอ๋อร์กับอวี๋เจิ้งอวี่หลบอยู่หลังประตูรั้วบ้านตัวเอง ได้ยินคำพูดของผู้ใหญ่บ้านและปฏิกิริยาของตาอวี๋ทุกคำชัดเจน

อวี๋เจิ้งอวี่กระซิบเสียงเบาด้วยความสะใจ "สมน้ำหน้า! คอยดูเถอะว่าหลังจากนี้พวกเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยิ้มเย็น

จังหวะนั้น เสียงกระพือปีกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบยามค่ำคืน

【หว่านหว่านกลับมาหรือยังนะ?】

【หว่านหว่านออกไปโรงพยาบาลป่านนี้ยังไม่กลับมา ไม่น่าใช่เธอหรอก หรือว่าจะมีคนไม่ดีแอบเข้ามาในบ้าน?】

【งั้นเราต้องออกไปดู!】

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินบทสนทนาของเสี่ยวจีกับเสี่ยวจาแล้วอดขำไม่ได้

ไม่นึกเลยว่าเจ้าตัวเล็กสองตัวนี้จะรู้จักเฝ้าบ้านเฝ้าเรือนกับเขาด้วย!

"เสี่ยวจี เสี่ยวจา! ฉันกลับมาแล้ว" เธอร้องเรียก

พูดจบ เสียงร้องแสดงความดีใจสองเสียงก็ดังขึ้นตามมา

【หว่านหว่าน! หว่านหว่านกลับมาแล้วจริงๆ ด้วย!】

【ดีใจจัง! หว่านหว่านกลับมาแล้ว!】

นกกระจอกตัวน้อยสองตัวบินโฉบเข้ามาเหมือนสายฟ้า ตื่นเต้นจนบินวนรอบตัวเธอส่งเสียงจิ๊บๆ ไม่หยุด

อวี๋เจิ้งอวี่มองอย่างแปลกตา "เคยเห็นคนเลี้ยงนกกิ้งโครง เลี้ยงนกแก้ว แต่พี่เพิ่งเคยเห็นคนเลี้ยงนกกระจอกเป็นครั้งแรก! พวกมันไม่บินหนีไปไหนเลยเหรอ?"

"อืม ไม่หนีหรอก"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยื่นมือออกไป เสี่ยวจีกับเสี่ยวจาเกาะบนฝ่ามือเธออย่างว่าง่าย

"ทีนี้เห็นพวกมันปลอดภัยแล้ว วางใจได้หรือยัง?"

อวี๋เจิ้งอวี่ยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็เห็นงูตัวยาวเลื้อยเข้ามาช้าๆ

【มนุษย์ เจ้ากลับมาแล้วหรือ?】

"อ๊าก! งู! มีงู!" อวี๋เจิ้งอวี่ตะโกนลั่นด้วยความตกใจ คว้าตัวน้องสาววิ่งพรวดพราดออกไปทางหน้าประตู "รีบหนีเร็ว!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ได้ตกใจงู แต่กลับตกใจเพราะท่าทีของเขา "พี่ นี่มันงูทางมะพร้าว ไม่มีพิษหรอก!"

เธอพูดอย่างจนใจ

อวี๋เจิ้งอวี่ไม่กล้าแม้แต่จะมอง เอาแต่ฉุดแขนเธอ "ออกไปเร็ว! รอให้มันเลื้อยไปก่อนแล้วค่อยกลับเข้ามา!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถูกเขาลากออกมาไกลโข เห็นเขาหวาดกลัวจริงๆ เลยถอนหายใจ แกะมือที่จับแขนเสื้อเธอออก "ถ้าพี่กลัวก็รออยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันกลับไปจัดการเอง"

เธอเดินกลับเข้าไปในลานบ้าน เดินตรงไปหางู ลูบหัวมันเบาๆ แล้วพูดเสียงค่อย "ขอโทษทีนะ พี่ชายฉันกลัวเธอน่ะ เธอช่วยกลับไปก่อนได้ไหม"

งูหรี่ตาลงอย่างดูสบายใจ แต่พอได้ยินว่าให้ไป มันก็ก้มหัวลงอย่างผิดหวัง

【ก็ได้… มนุษย์ งูจะยังแวะมาหาท่านได้อีกไหม? งูรับรองว่าจะไม่ทำร้ายครอบครัวและเพื่อนของท่านหรอก】

อวี๋หว่านเอ๋อร์เริ่มใจอ่อน

อย่างน้อยมันก็มีบุญคุณที่เคยช่วยเธอหาเงิน

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดเสียงเบา "เอาอย่างนี้แล้วกัน เธอช่วยบอกฉันหน่อยว่ารังของเธออยู่ที่ไหน อีกสักพักฉันจะไปหาเธอ"

เธอแค่ไม่อยากให้มันเผลอโผล่มาแล้วถูกคนตีเข้า เพราะคนส่วนใหญ่ก็กลัวงูกันทั้งนั้น

【ได้เลย! รังของงูอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่หลังบ้านท่าน อย่าลืมไปหางูนะ!】

งูตัวนั้นดูดีใจ เลื้อยจากไปอย่างว่าง่าย

นอกรั้วบ้าน อวี๋เจิ้งอวี่รวบรวมสมาธิอยู่ครู่ใหญ่ แต่ด้วยความเป็นห่วงน้องสาว เขาจึงกัดฟันหลับตาแล้วคลำทางเดินกลับเข้ามาในรั้ว "น้องเล็ก เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

เห็นเขาหวาดกลัวขนาดนี้แต่ยังอุตส่าห์กลับมาหาตน อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็รู้สึกทั้งขำทั้งซึ้งใจ

"งูมันไปแล้ว มันไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรหรอก" เธอกล่าว

"ใครจะไปรู้เล่า! เดี๋ยวพี่ต้องบอกพ่อกับแม่ ให้พวกท่านระวังตัวกันหน่อย" อวี๋เจิ้งอวี่ยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่สามารถอธิบายรายละเอียดอะไรได้มาก ทำได้เพียงเก็บไว้เล่าให้ฟังทีหลัง "ฉันเหนื่อยแล้ว ขอกลับไปนอนก่อนนะ"

เธอแสร้งทำเป็นง่วงหาวออกมาหนึ่งที ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป

"อืม รีบนอนเถอะ" อวี๋เจิ้งอวี่ตอบรับแล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเองเช่นกัน

เขานอนพักผ่อนไม่เพียงพอที่โรงพยาบาลมาหลายวัน พอได้กลับมาถึงบ้านและล้มตัวลงนอน ก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อห้องของอวี๋เจิ้งอวี่เงียบเสียงลง อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ค่อยๆ ย่องออกจากบ้านไป

ตอนที่เดินผ่านหน้าต่างหลังบ้านเก่าของตระกูลอวี๋ เธอได้ยินเสียงคนกำลังโต้เถียงกันอยู่ข้างใน

"ธัญพืชในนาบ้านเราสุกหมดแล้ว ถ้าไม่รีบเก็บเกี่ยว เกรงว่าจะล้มลงกับพื้น เก็บเกี่ยวได้ยาก" ย่าอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงกังวล

อวี๋ชุ่ยหลันกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "พรุ่งนี้ฉันจะไปตามเจิ้งอวี่มาช่วยเก็บเกี่ยว ถ้าเขาไม่มา หึ ฉันจะไปที่โรงงานอาหาร ไปหาเจิ้งเฟิง ไปโวยวายที่หน่วยงานของเขาเลย! ดูซิว่าเขาจะกล้าปฏิเสธไม่มาไหม!"

"นี่… มันจะเกินไปหน่อยหรือเปล่า? ยังไงก็คนกันเองนะ…" ตาอวี๋พูดอย่างไม่มั่นใจนัก

"พ่อ! นี่มันเวลาไหนแล้ว พ่อยังจะไปคิดแทนพวกเขาอีกเหรอ?"

น้ำเสียงของอวี๋ชุ่ยหลันดังขึ้นอีก "ตอนพ่อป่วยครั้งนี้ ครอบครัวพี่ใหญ่เคยถามไถ่บ้างไหม? เคยมาเยี่ยมบ้างหรือเปล่า? ในเมื่อพวกเขาไม่มีน้ำใจ เราก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ! ถ้าพวกเขาไม่เห็นแก่ความเป็นญาติ เราก็ไม่จำเป็นต้องเห็นแก่หน้าพวกเขา!"

ตาอวี๋ถอนหายใจ "เฮ้อ ช่างเถอะ… เอาตามที่ลูกว่าแล้วกัน"

น้ำเสียงของอวี๋ชุ่ยหลันอ่อนลง "แล้วครอบครัวน้องชายคนเล็กไปไหนกันหมด? พรุ่งนี้ต้องเก็บเกี่ยวผลผลิต ต้องเรียกให้พวกเขากลับมาช่วยนะ"

ย่าอวี๋ที่กำลังนั่งเลือกผักอยู่ข้างๆ พูดอย่างจนใจ "น้องชายคนเล็กของลูกพาสะใภ้กลับบ้านเดิมไปแล้ว เหยาจู่ก็ไปบ้านแม่ยายเหมือนกัน เด็กสองคนนี้ไม่เคยลงนาตั้งแต่เด็ก ทำอะไรก็ไม่เป็น ขืนให้ไปเก็บเกี่ยวผลผลิตจริงๆ เกิดเหนื่อยจนล้มป่วยไป เราก็ต้องเสียเงินค่าหมออีก…"

อวี๋ชุ่ยหลันโกรธขึ้นมาอีกครั้ง "ทำไม่เป็นก็ต้องหัดสิ! ที่นาแบ่งให้พวกเขาไปแล้ว จะหวังพึ่งกระดูกเก่าๆ อย่างพ่อกับแม่อยู่ตลอดหรือไง?"

"เฮ้อ ไม่มีทางเลือก ใครใช้ให้ลูกชายทั้งสองของพ่อไม่ได้เรื่องสักคนล่ะ" ตาอวี๋ถอนหายใจ

"นั่นสิ ยังดีที่มีชุ่ยหลันคอยดูแล ถ้าหวังพึ่งพวกเขา ไม่รู้จะอดตายกันวันไหน" ย่าอวี๋รีบเอ่ยปากเอาใจ

อวี๋ชุ่ยหลันเมื่อได้รับการยกย่องจากพ่อแม่ก็อารมณ์ดีขึ้น "ครั้งนี้ช่างมันก่อน เดี๋ยวฉันลองดูว่าจะเรียกน้องสาวคนที่สองกลับมาช่วยได้ไหม มีคนช่วยเพิ่มอีกสักคนน่าจะดีกว่า"

"น้องสาวคนที่สองของลูกไม่ได้กตัญญูเหมือนลูกหรอก แต่งงานไปแล้วก็นานๆ ทีจะกลับมา จะให้เขามาช่วย ยากนะ" ตาอวี๋พูดพลางจุดยาเส้นสูบ

"นั่นสิ ในบรรดาลูกๆ มีแค่ลูกนี่แหละที่กตัญญูและเอาการเอางานที่สุด" ย่าอวี๋เอ่ยชมประโยคแล้วประโยคเล่า

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนฟังอยู่หลังหน้าต่างครู่หนึ่ง ก็ไม่อยากฟังต่อ

เธอคิดวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว คราวนี้ต้องให้ทางบ้านสามีของป้าใหญ่มาพาตัวนางกลับไปให้ได้!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง