บทที่ 86 ขอติดรถ

เพิ่งเดินออกมาจากโรงพยาบาลได้ไม่ไกล อวี๋หว่านเอ๋อร์กับอวี๋เจิ้งอวี่ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียก "นั่นเจิ้งอวี่กับแม่หนูหว่านเอ๋อร์ไม่ใช่รึ? จะไปไหนกันน่ะ?"

สองพี่น้องหันไปดูก็พบว่าเป็นลุงโจวคนในหมู่บ้านนั่นเอง

อวี๋เจิ้งอวี่รีบยิ้มทักทาย "ลุงโจวครับ ลุงมาทำอะไรที่นี่ครับ?"

ลุงโจวยิ้มตอบ "ฉันมารับปู่ของพวกเธอออกจากโรงพยาบาลน่ะ ดูนั่นสิ"

เขาบุ้ยปากไปทางด้านหลัง

ทั้งสองมองตามสายตาเขาไป ก็เห็นปู่กำลังถูกย่าอวี๋และอวี๋ชุ่ยหลันช่วยกันพยุงคนละข้าง เดินกะเผลกเข้ามาใกล้

เมื่อเห็นสภาพปู่ชัดๆ อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็อดแปลกใจไม่ได้

ปู่ดูซูบผอม ใบหน้าและปากบิดเบี้ยว สภาพดูไม่ได้เลย

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาหลังจากคืนนั้น ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะโกรธจนถึงขั้นเป็นอัมพฤกษ์ไปแล้ว

อวี๋เจิ้งอวี่ตกใจเช่นกัน "ปู่ครับ ทำไมหน้าตาถึงเบี้ยวแบบนั้นล่ะ?"

ทันทีที่ปู่เห็นทั้งสองก็โกรธจนตัวสั่น นิ้วที่สั่นเทาชี้หน้าพวกเขาพลางเอ่ยอย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำ "ที่ฉัน… เป็นแบบนี้ ก็เพราะพวกแกนั่นแหละ!"

"โธ่ ปู่ครับ จะมาโทษพวกผมไม่ได้นะ!" อวี๋เจิ้งอวี่รีบถอยกรูด "ตอนเจอหน้ากันครั้งล่าสุด ปู่ยังดูดีอยู่เลย ร่างกายแข็งแรงจะตายไป ไม่เห็นมีอาการตรงไหนเลยสักนิด"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็พูดขึ้นเรียบๆ "ฉันก็ไม่เกี่ยวค่ะ ตอนปู่ไปรื้อค้นบ้านฉันคราวก่อนยังดูแข็งแรงดีมากอยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ?"

ลุงโจวยืนมองอยู่ข้างๆ อย่างนึกสนุก คิดในใจว่าครอบครัวนี้ละครเยอะจริงๆ แต่สีหน้ายังคงยิ้มเฝื่อนๆ เพราะเขาก็แค่ถูกจ้างมาขับรถให้เท่านั้น

อวี๋เจิ้งอวี่เหลือบมองรถแทรกเตอร์ตรงหน้า แล้วรีบเดินเข้าไปยิ้มประจบ "ปู่ครับ จะกลับบ้านกันเหรอ? แหะๆ งั้นติดรถพวกเราไปด้วยสักหน่อยสิครับ? ยังไงเราก็คนครอบครัวเดียวกันนะ!"

อวี๋ชุ่ยหลันพอได้ยินก็โกรธจัด "เพิ่งจะรู้ว่าเป็นครอบครัวเดียวกันเหรอ? ปู่ของแกนอนโรงพยาบาลมาตั้งนาน พวกแกเคยมาเยี่ยมสักครั้งไหม? เงินเคยควักจ่ายสักบาทไหม? ฝันไปเถอะ!"

"อ้าว แล้วอาเล็กไม่ได้มาด้วยเหรอครับ? หรือว่าอาเล็กไม่ใช่คนครอบครัวเดียวกัน?"

อวี๋เจิ้งอวี่สวนกลับทันควัน "อีกอย่าง พ่อผมกำลังบาดเจ็บและขาดเงิน จะเอาปัญญาที่ไหนไปจ่ายล่ะครับ? ในเมื่อปู่ออกจากโรงพยาบาลได้ แปลว่าคงมีเงินจ่ายค่ารักษาแล้วสิ ในเมื่อมีเงิน แต่ตอนพ่อผมบาดเจ็บสาหัสกลับแยกบ้าน ไม่แบ่งให้สักแดง โรคนี้ผมว่าอาจจะเป็นกรรมตามสนองก็ได้นะ"

"แก…"

ปู่โกรธจนหน้าเขียวตัวสั่นไปหมด!

เขาจะมีเงินได้ยังไงกัน?!

ไหสมบัติหลังบ้านโดนขุดไปหมดแล้ว!

เขาได้แต่สงสัยว่าไหเงินนั่นเป็นฝีมือบ้านใหญ่ที่เอาไป ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะเอาเงินที่ไหนมารักษาตัว

แต่เพราะมีคนนอกอยู่จึงไม่สะดวกจะโวยวาย

วันที่แยกบ้านกันก็เอะอะโวยวายกันใหญ่โต เขาเองก็เป็นคนพูดเองว่าไม่มีเงินสดแล้ว

ตอนนี้จะมาพูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์ เปลืองน้ำลายเปล่าๆ อีกอย่างเขาก็ไม่มีหลักฐาน ได้แต่กลืนความแค้นนี้ลงคอไป

ย่าอวี๋ตบหลังปู่ เตรียมจะพูดเรื่องไหในสวน แต่ถูกสามีกดมือไว้

จึงได้แต่เงียบไปอย่างไม่เต็มใจ

อวี๋ชุ่ยหลันไม่รู้เรื่องไหดินเผา

ในสายตาเธอ พ่อแม่นั้นใช้ชีวิตยากลำบาก ส่วนลูกชายสองคนก็ไม่ได้เรื่องได้ราว

หากไม่ใช่เพราะเธอแต่งงานออกไปได้ดี มีเงินทองคอยส่งมาจุนเจือ ครอบครัวนี้คงแตกสลายไปนานแล้ว

ตอนนี้พอเห็นพ่อถูกต่อว่า เธอก็เท้าสะเอวแว้ดใส่ทันที "แกแช่งปู่แบบนี้ได้ยังไง? ไร้สัมมาคารวะเสียจริง! พ่อแม่แกสั่งสอนมายังไงหะ? อย่างน้อยครอบครัวอาเล็กก็ยังแวะมาเยี่ยม ไม่เหมือนบ้านพวกแกหรอก เลือดเย็นไร้หัวใจกันทั้งนั้น!"

"ทำตัวไม่ได้เรื่องแล้วยังจะมาเกาะคนแก่กินอีก! ปู่จะมีเงินมาจากไหน ค่ารักษาพยาบาลน่ะฉันเป็นคนจ่ายทั้งนั้น! แค่เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องมาผูกใจเจ็บกันเลยหรือไง? ฉันว่าตอนนั้นย่าไม่น่าเอาเลือดตัวเองป้อนพ่อแกเลยจริงๆ เลี้ยงเสียข้าวสุกเปล่า เลี้ยงออกมาเป็นคนเนรคุณกันทั้งบ้าน!"

"ถ้าอาเล็กกตัญญูขนาดนั้น ช่วยบอกทีเถอะว่าจ่ายไปเท่าไหร่กันแน่? แล้วตัวเขาอยู่ที่ไหน?" อวี๋เจิ้งอวี่แค่นหัวเราะ "กตัญญูจริงๆ งั้นทำไมตอนช่วงเก็บเกี่ยวไม่ไปตามหาเขาที่บ้านล่ะ? กลับมาหาพวกเราทำไม?"

"อาเล็กของแกน่ะหรือจะทำไร่ทำนาเป็น! ให้เขาลงนาไป ไม่รู้ว่าจะสร้างเรื่องน่าขันขนาดไหน! อีกอย่าง ฉันก็กลับมาช่วยแล้วไม่ใช่หรือไง"

อวี๋ชุ่ยหลันขมวดคิ้ว

อวี๋หว่านเอ๋อร์ซึ่งยืนฟังอยู่ข้างๆ นึกระอาใจ ป้าคนนี้นี่ช่างโง่เขลานัก!

แค่ถูกพ่อแม่ตัวเองเป่าหูด้วยคำหวานหูไม่กี่คำ ก็ยอมควักเนื้อจนครอบครัวตัวเองเดือดร้อนไปหมด ฝั่งสามีกับแม่สามีนั้นไม่ต้องพูดถึง ทะเลาะกันมาไม่รู้กี่หนแล้วเพราะนางมักจะแอบเอาเงินไปจุนเจือบ้านเดิมโดยไม่ลืมหูลืมตา

ที่หนักที่สุดคือคราวที่ยวี๋เหยาจู่แต่งงาน นางถึงกับแอบถอนเงินเก็บหนึ่งพันหยวนออกมาให้เขา! สามีของนางพอรู้เรื่องเข้าก็อาละวาดใหญ่โตจนเกือบจะหย่าร้างกันอยู่รอมร่อ แต่สุดท้ายก็ต้องเห็นแก่หน้าลูกๆ ถึงได้ยอมให้อภัย

ผลน่ะหรือ… ผ่านไปได้ไม่กี่วัน ความสงบสุขยังไม่ทันได้กลับคืนมา ก็กลับมาสร้างเรื่องปวดหัวอีกจนได้!

ถ้าป้าแค่จะใช้งานพวกเขาหนักเหมือนวัวเหมือนควาย อวี๋หว่านเอ๋อร์อาจจะยังเห็นใจอยู่บ้าง

แต่การมาตู่จะเอาตัวพวกเขาไปเป็นแรงงานฟรีๆ แบบนี้… ฝันไปเถอะ!

อวี๋หว่านเอ๋อร์วางแผนในใจว่า หลังเก็บเกี่ยวผลผลิตเสร็จเมื่อไหร่ จะไปหาบ้านสามี แล้วให้ทางนั้นมารับตัวเธอกลับไปเสียที

“ป้าทำคนเดียวไหวหรือครับ? สุดท้ายงานหนักๆ ก็ต้องตกมาอยู่ที่พวกเราไม่ใช่หรือไง”

อวี๋เจิ้งอวี่ไม่ยอมลดละ

อวี๋ชุ่ยหลันหน้าตึง “งั้นพวกแกก็เดินกลับกันเองเถอะ! พวกเราจะไปแล้ว!”

อวี๋เจิ้งอวี่นึกเรื่องจะขอติดรถขึ้นมาได้พอดี เขาแสร้งทำเป็นหน้าหนา “ดูสิครับ พวกคุณไม่เห็นพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันเสียหน่อย แล้วยังจะมีหน้ามาบังคับให้ไปช่วยเก็บเกี่ยวอีกเหรอ? ทำไมพวกผมต้องช่วยด้วยล่ะ!”

“ตกลงจะช่วยหรือไม่ช่วย?” อวี๋ชุ่ยหลันถามย้ำเสียงแข็ง

“นั่นก็ต้องดูความจริงใจของพวกคุณก่อนสิครับ แค่จะขอติดรถไปด้วยสักหน่อยยังไม่ยอมเลย!”

อวี๋เจิ้งอวี่เบือนหน้าหนีไปอีกทาง

“เอาเถอะ… พอได้แล้วทั้งสองคนน่ะ” ปู่ถอนหายใจหอบๆ ก่อนจะโบกมือ “ให้พวกมันขึ้นมา”

“ได้เลยครับ ขอบคุณครับปู่!”

อวี๋เจิ้งอวี่ยิ้มร่าทันที เขาจูงมืออวี๋หว่านเอ๋อร์ปีนขึ้นไปบนกระบะรถแทรกเตอร์อย่างคล่องแคล่ว พลางขยิบตาให้เม่ยเม่ย

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยกยิ้มที่มุมปาก

พี่ชายคนรองคนนี้ แม้ปากจะร้ายไปบ้าง แต่ก็ยังพอมีไหวพริบอยู่บ้างเหมือนกัน

รถแทรกเตอร์ส่งเสียง "ปังๆ" ออกตัว แรงสั่นสะเทือนทำให้รถโยกเยกไปตลอดทาง

อวี๋ชุ่ยหลันยังไม่ยอมแพ้ ตลอดทางพยายามคะยั้นคะยอเรื่องช่วยเก็บเกี่ยว แต่อวี๋เจิ้งอวี่ทำตัวเป็นปลาไหลใส่เกลือ บ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่นตลอด จนย่าอวี๋โกรธจนตาเขียว

พอรถแล่นมาถึงหน้าหมู่บ้าน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว มีเพียงแสงจันทร์เย็นเยือกที่สาดส่องลงบนถนนดิน

เมื่อถึงหน้าบ้าน อวี๋เจิ้งอวี่ก็กระโดดลงจากรถทันที พร้อมกับฉุดอวี๋หว่านเอ๋อร์ลงมาด้วย

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ลืมที่จะขอบคุณลุงโจว "ลุงโจว ขอบคุณที่ลำบากนะคะ"

ย่าอวี๋ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินเข้าก็โกรธจนควันออกหู "ค่ารถฉันเป็นคนจ่าย! ขอบคุณแต่คนขับ ไม่เห็นหัวฉันเลยใช่ไหม? พวกเนรคุณ!"

สองพี่น้องทำหูทวนลม ไม่หันกลับไปมองแม้แต่น้อย วิ่งเข้าบ้านไป

"อย่าไปสนใจพวกมันเลย พยุงฉันหน่อย ฉันอยากเข้าบ้านเต็มแก่แล้ว…"

อวี๋โหย่วเถียนหอบหายใจ เสียงพูดฟังไม่ชัดเจน การนั่งรถแทรกเตอร์ที่กระเทือนมาตลอดทางทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าเป็นที่สุด

ทว่าพอพูดจบ เขากลับรู้สึกว่าบรรยากาศในหมู่บ้านดูผิดปกติไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง