บทที่ 85 ป้าใหญ่

อวี๋หว่านเอ๋อร์บอกลาสหายตำรวจแล้วเดินมุ่งหน้าไปทางโรงพยาบาลเพียงลำพัง

ไฟถนนสว่างขึ้นแล้ว ทอดแสงสีเหลืองนวลลงบนถนนแผ่นหิน

ยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามา ถนนหนทางเริ่มเงียบเหงา

อวี๋หว่านเอ๋อร์กระชับปกเสื้อ ฝีเท้าเร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เมื่อนึกถึงสายตาที่เป็นห่วงของแม่ ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ก็มีความรู้สึกผิดปนอยู่ด้วย ช่วงนี้เธอเอาแต่วุ่นอยู่กับคดีความ ทำให้มีเวลาอยู่กับพ่อแม่น้อยเกินไป

…

อวี๋หว่านเอ๋อร์กลับมาถึงห้องพักฟื้นของพ่อ ภายในห้องกลับเต็มไปด้วยผู้คน

เธอรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

เห็นหญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมแห้งคนหนึ่งเกล้ามวยผม กำลังแผดเสียงร้องโวยวาย "เจี้ยนผิง แกนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ! พ่อป่วยแกไม่จ่ายเงินก็ช่างเถอะ แต่นี่แม้แต่จะมาดูสักครั้งก็ไม่มา มันเกินไปหน่อยไหม?"

"แล้วพ่อผมบาดเจ็บ พวกคุณก็ไม่เห็นมาดูเขาเหมือนกันนี่? อนุญาตให้เจ้าเมืองจุดไฟ แต่ไม่ให้ชาวบ้านจุดตะเกียงงั้นสิ?"

อวี๋เจิ้งอวี่สวนกลับทันที

อวี๋หว่านเอ๋อร์จำได้ดี นี่คือป้าใหญ่ของเธอ อวี๋ชุ่ยหลัน

อวี๋เจี้ยนผิงนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ สีหน้าซีดเซียว ขมวดคิ้วแน่น เห็นได้ชัดว่าถูกการโต้เถียงนี้รบกวนจนหมดแรง

เมื่อเห็นลูกสาวเดินเข้ามา เขาก็พยายามฝืนยิ้ม "หว่านเอ๋อร์กลับมาแล้วเหรอ"

"หว่านเอ๋อร์ หิวไหม? มา กินข้าวเร็ว" เฟิงซิ่วเฟินนึกห่วงลูกสาวที่ตอนเช้าไม่ได้กินอะไรมาก จึงรีบหยิบกล่องข้าวมาให้

อวี๋ชุ่ยหลันพอเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ เสียงก็สูงขึ้นไปอีกสองสามระดับ "โอ้ นี่ไม่ใช่หลานสาวตัวปลอมที่ส่งออกไปแล้วหรอกเหรอ? เป็นไง อยู่บ้านใหม่ไม่ได้เลยกลับมาล่ะสิ? เดี๋ยวนี้แม้แต่ป้าใหญ่ก็ไม่เรียกแล้วเหรอ?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้ม เลียนน้ำเสียงของอีกฝ่ายแล้วพูดอย่างไม่รีบร้อน "โอ้ นี่ไม่ใช่ป้าใหญ่ตัวปลอมที่ 'น่ารัก' ของฉันหรอกเหรอ! ฉันกลับมาหาพ่อแม่ตัวเอง ไม่ได้หรือไง? ว่าแต่คุณเถอะ จู่ๆ กลับมาทำไม? คงไม่ใช่ว่าเอาเงินไปจุนเจือบ้านเดิมมากเกินไปจนถูกบ้านสามีไล่ออกมาหรอกนะ?"

อวี๋ชุ่ยหลันถูกตอกกลับจนหน้าแดงสลับขาว นิ้วสั่นเทาชี้หน้าอวี๋หว่านเอ๋อร์ ครึ่งค่อนวันก็เค้นคำพูดออกมาไม่ได้

คนรอบข้างที่มุงดูอยู่ต่างพากันซุบซิบ บ้างก็แอบขำ บ้างก็ส่ายหัว บรรยากาศกลับอึดอัดขึ้นมาทันที

"แกพูดเพ้อเจ้ออะไร! ฉันเหมือนพวกแกที่ไม่มีหัวใจตรงไหน? ฉันกลับมาช่วยเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงต่างหาก!"

อวี๋ชุ่ยหลันพอหายใจหายคอได้ ก็เท้าสะเอวบ่นพึมพำ "วันนี้พ่อก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว บ้านแกนี่ใช้เงินฟุ่มเฟือยจริงๆ วันหนึ่งเสียเงินเท่าไหร่กัน? ได้ยินว่าพวกแกจ่ายรวดเดียวเยอะขนาดนั้น กะจะอยู่กี่เดือนกันล่ะ? เอาแต่ขลุกอยู่ในโรงพยาบาล งานในไร่ไม่คิดจะทำแล้วเหรอ? ข้าวปลาไม่คิดจะกินแล้วหรือไง?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์เลิกคิ้วขึ้น

ที่แท้ก็รอจังหวะนี้อยู่นี่เอง

สุดท้ายก็คือเสียดายแรงงานในบ้านพวกเขาใช่ไหมล่ะ?

ทุกปีที่ผ่านมา งานเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงครั้งไหนบ้างที่ไม่ใช่พวกเขาที่ออกแรง

ในเมื่อพวกเขาวางแผนกันแบบนี้ ก็สู้เธอกลับไปเอง แล้วเอาเสบียงทั้งหมดเข้ามิติไปเสียเลย ดูสิว่าถ้าพวกเขาสูญเสียผลผลิตไป จะเอาอะไรมาบังคับให้พวกเธอทำงานอีก

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เธอก็เริ่มคิดหาวิธีว่าคืนนี้จะหาเหตุผลอะไรกลับบ้านดี

"เอาล่ะ วนไปวนมา ก็คือจะมาหวังผลกับแรงงานบ้านเราใช่ไหมล่ะ?"

อวี๋เจิ้งอวี่ก็เข้าใจเจตนาแล้วเหมือนกัน "ให้พวกเราไปเก็บเกี่ยวก็ได้ แต่ครึ่งหนึ่งของที่เก็บได้ต้องเป็นของบ้านเรา ผมจะกลับไปกับคุณเดี๋ยวนี้เลย!"

อวี๋ชุ่ยหลันถลึงตา "แกเป็นบ้าเหรอ? ช่วยคนในบ้านตัวเองเก็บเกี่ยวข้าวยังจะเรียกร้องค่าตอบแทน ใครเขาทำกัน?"

"ไม่ให้ก็ไม่ต้องคุย" อวี๋เจิ้งอวี่หันหน้าหนี

อวี๋ชุ่ยหลันโกรธจนตัวสั่น ถลึงตาใส่อวี๋เจิ้งอวี่แล้วหันไปหาอวี๋เจี้ยนผิง "เจี้ยนผิง แกสั่งสอนลูกยังไง? คนในครอบครัวช่วยกันยังจะเรียกเก็บเงิน?"

"เกี่ยวอะไรกับพ่อผม? ข้าวในนาก็ไม่ใช่ของพ่อสักหน่อย" อวี๋เจิ้งอวี่ไม่ยอมลดละ

อวี๋ชุ่ยหลันเห็นแผนไม่สำเร็จ จึงเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงโน้มน้าวใจ "เจี้ยนผิงเอ๊ย พ่อก็เข้าโรงพยาบาลแล้ว ตอนนี้แกผ่าตัดเสร็จแล้ว ไม่ต้องใช้คนเฝ้าเยอะขนาดนี้หรอก ช่วยเหลือกันหน่อยไม่ได้หรือไง? ยังไงก็คนครอบครัวเดียวกัน…"

อวี๋เจี้ยนผิงยังไม่ทันได้อ้าปาก เฟิงซิ่วเฟินก็พูดแทรกขึ้นมา "พี่ใหญ่ พูดแบบนี้ไม่ได้นะ ก่อนหน้านี้ตอนยังไม่แยกบ้าน งานเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงครั้งไหนบ้างที่ไม่ใช่พวกเราทำ? แต่ตอนนั้นอย่างน้อยพวกเราก็ได้กินข้าวนั้นนะ

ครั้งนี้เจี้ยนผิงบาดเจ็บ พ่อแม่ไม่สนใจไม่ถามไถ่ แถมยังฉวยโอกาสนี้แยกบ้าน ที่นาดีๆ ให้ลูกชายคนเล็ก เอาที่ดินรกร้างผลักมาให้พวกเรา ลำเอียงจนเกินไปหน่อยไหม! ตอนนี้ยังจะมาบังคับให้พวกเราไปเก็บเกี่ยวให้ลูกชายคนเล็กฟรีๆ อีก รังแกกันเกินไปหรือเปล่า?"

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ข้างๆ ได้ยินแบบนั้น ก็อดวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้

"แยกบ้านกันไปแล้ว ใครนาใครก็เก็บเกี่ยวไปสิ เป็นเรื่องธรรมดาของฟ้าดินอยู่แล้ว!"

"นั่นสิ การช่วยเหลือเป็นน้ำใจ ไม่ช่วยก็เป็นหน้าที่ ใครจะไปบังคับให้คนอื่นทำได้"

อวี๋ชุ่ยหลันหน้าชาไปชั่วขณะ ทิ้งท้ายไว้คำหนึ่งว่า "พ่อป่วยอยู่ น้องชายก็เก็บเกี่ยวไม่เป็น ถึงเวลานั้นข้าวเน่าคานา พวกแกไม่เสียดายหรือไง? ลองกลับไปคิดดูดีๆ แล้วกัน" แล้วก็รีบจากไป

อวี๋เจี้ยนผิงในใจก็เสียดาย ข้าวในนาพวกนั้นเขาเป็นคนดูแลมากับมือ แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้ห้ามหลุดปากตกลงเด็ดขาด จึงได้แต่ถอนหายใจแล้วล้มตัวลงนอน

เฟิงซิ่วเฟินเห็นสามีไม่พูดอะไร ก็แอบค้อนให้วงหนึ่ง ยังถือว่าเขายังมีสติอยู่ ถ้าเธอยอมตกลงไปช่วยจริงๆ เธอคงต้องอาละวาดกับเขาแน่

ผู้คนเห็นไม่มีเรื่องให้ดูแล้ว ก็ค่อยๆ สลายตัวไป

เฟิงซิ่วเฟินไม่ได้สนใจสามีอีก ถือกล่องข้าวที่ยังอุ่นอยู่เดินไปหาน้องสาว "หว่านเอ๋อร์ เหนื่อยมาทั้งวันแล้วสินะ? ข้าวยังอุ่นอยู่เลย กินหน่อยเถอะ"

"ค่ะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์หิวจริงๆ รับชามมาก็กินคำโตๆ

อวี๋เจิ้งอวี่เห็นน้องสาวกินมูมมามเหมือนอดอยากมาหลายวัน ในที่สุดก็ทนดูไม่ไหว รินน้ำส่งมาให้แก้วหนึ่ง "หิวมาจากไหนนักหนา? ไม่มีใครแย่งแกกินหรอก"

"ถ้าฉันหิวขนาดนั้น คนแรกที่จะจับกินคือนายแหละ! ปากจัดอย่างนายเนี่ย คงเป็นยาบำรุงชั้นดีแน่ๆ!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์สวนกลับโดยไม่เงยหน้า รับน้ำมาดื่มอึกๆ แล้วส่งคืนให้เขา

เฟิงซิ่วเฟินฟาดเบาๆ ไปที่ท้ายทอยลูกชายคนรอง "ถ้าพูดจาไม่ดีก็หุบปากไป! กลัวน้องจะสำลักแต่พูดดีๆ ไม่เป็นหรือไง?"

อวี๋เจิ้งอวี่โดนตีไปทีหนึ่งก็ไม่ได้พูดอะไร ทำหน้ากระอักกระอ่วนแล้วเกาหัว เขาก็แค่ติดนิสัยปากเสีย ยังไม่ได้เปลี่ยนทันทีหรอกน่า

"เอ๊ะ พี่ใหญ่ล่ะคะ? เขายังไม่กลับมาเหรอ?" อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่เห็นอวี๋เจิ้งเฟิง จึงถามขึ้นมา

"กลับมาแล้ว เขาบอกว่าที่โรงงานยังมีธุระนิดหน่อย เดี๋ยวค่อยกลับมาอีกที"

"อ้อ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้า แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ

พอจัดการคำสุดท้ายเสร็จ เธอเช็ดปากแล้วพูดเข้าเรื่อง "แม่คะ คืนนี้ฉันต้องกลับบ้านค่ะ"

เฟิงซิ่วเฟินได้ยินก็คัดค้านทันที "พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว อีกเดี๋ยวฟ้าก็มืดสนิท ลูกเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวกลับไปมันจะปลอดภัยที่ไหนล่ะ!"

อวี๋เจี้ยนผิงที่แกล้งหลับอยู่ก็ทนนอนต่อไม่ไหว ลุกขึ้นนั่งแล้วพูดอย่างร้อนใจ "นั่นสิหว่านเอ๋อร์ กลางค่ำกลางคืนมันอันตรายนะ มีธุระด่วนอะไร ไว้พรุ่งนี้ฟ้าสว่างแล้วค่อยกลับไม่ได้เหรอ?"

มีเพียงอวี๋เจิ้งอวี่ที่ไม่ห้ามโดยตรง แต่ถามว่า "เป็นธุระด่วนมากเหรอ?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้าแรงๆ "ด่วนมากค่ะ"

"เรื่องอะไรล่ะ? ให้พี่ไปจัดการแทนไม่ได้เหรอ?" เฟิงซิ่วเฟินยังคงไม่วางใจ

"เสี่ยวจีเสี่ยวจาเพิ่งมาถึงชนบท ทิ้งพวกมันไว้ที่บ้านนานขนาดนี้ ฉันไม่สบายใจน่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์กุเรื่องขึ้นมาลอยๆ

อวี๋เจิ้งอวี่ได้ยินดังนั้น ก็อาสาว่า "งั้นฉันไปส่งเธอกลับรอบหนึ่งแล้วกัน"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ลังเลเล็กน้อย ถ้าให้เขาตามไปด้วย เธอจะแอบเก็บเสบียงได้ยังไง? แต่ถ้าไม่บอก ก็เอากุญแจไม่ได้ คืนนี้จะให้นอนบนคันนาหรือไง? น้ำค้างแรง กลางคืนอากาศเย็น เธอไม่อยากให้ตัวเปียกชื้นหรอกนะ

ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พยักหน้า "ได้ค่ะ งั้นรบกวนพี่รองไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะคะ"

เฟิงซิ่วเฟินและอวี๋เจี้ยนผิงเห็นเด็กทั้งสองคนตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ก็จำต้องตอบตกลง

เธอแกะพวงกุญแจออกจากเอว ส่งให้อวี๋หว่านเอ๋อร์ พร้อมกำชับว่า "ระวังตัวระหว่างทางด้วยนะ เดินทางตอนกลางคืนไม่ค่อยปลอดภัยนัก"

อวี๋เจิ้งอวี่ปลอบใจ "แม่ ไม่ต้องเป็นห่วงครับ วันนี้ขึ้นสิบห้าค่ำ พระจันทร์สว่างจ้า มองเห็นทางชัดครับ" ยุคสมัยนี้ไม่มีมลพิษ อากาศโปร่งใส ขอแค่พระจันทร์ขึ้น ก็มองเห็นรอบข้างในตอนกลางคืนได้ชัดเจน

"เดินทางระวังนะ" เฟิงซิ่วเฟินเดินไปส่งพี่น้องทั้งสองคนถึงหน้าประตูตึกผู้ป่วย

"แม่ ข้างนอกเย็น แม่ใส่เสื้อผ้าน้อย รีบกลับไปเถอะค่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์หันมาพูด

อวี๋เจิ้งอวี่เสริม "จริงครับ อย่าให้เป็นหวัดล่ะ"

"รู้แล้ว พวกแกก็ระวังตัวด้วยล่ะ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง