บทที่ 84 พ่อแม่ที่รักลูกชายมากกว่าลูกสาว

ในเวลาเดียวกัน การสอบสวนภายในสถานีตำรวจก็คืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว

หลักฐานแน่นหนา ตอนที่เสิ่นเว่ยถูกพาตัวเข้าห้องสอบสวน เขามองเห็นโจวหมิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตั้งแต่แรกเห็น

หลี่หมิงฮุยมองด้วยสายตาคมกริบ “ทำไมถึงไปช่วยคนชั่วทำเรื่องชั่ว?”

เสิ่นเว่ยก้มหน้า เสียงแทบไม่ได้ยิน “เพราะยาพิเศษมันแพงเกินไป…”

ตู้ผิงจับจุดอ่อนร้ายแรงข้อนี้ของเขาไว้ได้พอดี

เขาใช้ยาพิเศษรักษาโรคหัวใจที่ภรรยาของเสิ่นเว่ยต้องใช้เป็นเหยื่อล่อ บีบให้อีกฝ่ายยอมทำตาม

ตอนนี้โจวหมิงแสดงท่าทีชัดเจนแล้วว่าจะไม่จัดหายาให้อีก เสิ่นเว่ยสิ้นหวังโดยสมบูรณ์ จึงเริ่มสารภาพตามความเป็นจริง

คำให้การของเขาทำให้รายการความผิดของตู้ผิงเพิ่มขึ้นมาอีกหลายข้อ

……

อีกด้านหนึ่ง อวี๋หว่านเอ๋อร์ติดตามตำรวจไปที่บ้านของผู้จัดการหยวน

ตะวันคล้อยต่ำ ย้อมตรอกเล็กๆ ให้กลายเป็นสีส้มแดงสลับกับสีน้ำเงินเข้ม

เจ้าหน้าที่ตำรวจปิดล้อมบ้านอย่างรวดเร็ว อวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนอยู่วงนอก โร่วจ้งในอ้อมแขนเงียบลง ตั้งหูจ้องเขม็งไปที่บ้านหลังนั้น

“ลงมือ!”

สิ้นเสียงคำสั่ง ตำรวจก็พุ่งเข้าหาประตูใหญ่ราวกับลูกธนูหลุดจากสาย

“ปัง!”

ประตูถูกพังเข้าไป เศษไม้ปลิวกระจาย

ในบ้านมีเสียงอึกทึกวุ่นวายดังออกมา ทั้งเสียงฝีเท้า เสียงกระแทก และเสียงร้องตกใจที่ถูกกลั้นไว้

“ห้ามขยับ! เอามือประสานไว้บนหัว!”

“จะทำอะไร? พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาจับผม?!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปในบ้าน

หยวนชิ่งเหงื่อเย็นท่วมหน้า ร่างกายสั่นระริก

แม่หยวนที่ผอมแห้งผมสั้นซึ่งอยู่ข้างกายกำลังจ้องเขม็งใส่ตำรวจอย่างโกรธเกรี้ยว

“หยวนชิ่ง! คุณสมรู้ร่วมคิดกับตู้ผิงแบ่งผลประโยชน์ที่ได้มาโดยมิชอบ มีทั้งพยานบุคคลและพยานวัตถุครบถ้วน ตอนนี้ขอจับกุมตามกฎหมาย!”

ตอนที่อวี๋หว่านเอ๋อร์ก้าวเข้าไปในบ้าน ก็เห็นหยวนชิ่งหน้าซีดเผือดกำลังถอยหลัง

ส่วนเมียของเขากางแขนขวางอยู่ด้านหน้า ราวกับแม่ไก่ที่ปกป้องลูก

“หยวนชิ่ง คุณสมรู้ร่วมคิดกับตู้ผิงแบ่งผลประโยชน์ที่ได้มาโดยมิชอบ หลักฐานแน่นหนา ตอนนี้ขอจับกุมตามกฎหมาย!”

ตำรวจยังพูดไม่ทันจบ เด็กผู้ชายอ้วนตุ้ยนุ้ยคนหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากมุมห้อง

อายุราวสิบขวบ ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อพอกหนา พุ่งชนตำรวจคนที่อยู่ใกล้ที่สุดราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ “ปล่อยพ่อแม่ฉันนะ! คนเลว! คนเลว!”

“หยวนจื้อ!” เสียงตวาดดังมาจากบันได

หยวนชิงเดินลงมา

เธอเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ผมหวีรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ทั้งตัวดูราวกับเป็นคนละคนกับหญิงสาวที่ขดตัวหวาดกลัวอยู่ในห้องใต้หลังคาคนนั้น

เด็กผู้ชายหันไปด่าทันที “นังตัวขาดทุน! แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน?!”

โร่วจ้งร้อง “เมี้ยว” แล้วกระโดดลงจากอ้อมแขนของอวี๋หว่านเอ๋อร์ กระโจนเบาๆ ไม่กี่ทีก็ไปถึงข้างเท้าหยวนชิง เอาตัวคลอเคลียขากางเกงของเธออย่างสนิทสนม

หยวนชิงก้มลงอุ้มมันขึ้นมา มุมปากมีรอยยิ้มที่หาได้ยาก “หนักขึ้นนะ”

【หึ! ท่านเหมียวหาของกินเองต่างหาก!】

หยวนชิ่งจ้องลูกสาว แล้วหันไปมองอวี๋หว่านเอ๋อร์ จู่ๆ ก็เข้าใจอะไรบางอย่าง

เนื้อบนใบหน้าเขากระตุก “เป็นแก… เป็นแกนี่เองที่ทรยศคนในบ้าน!”

“ใช่ ฉันเอง”

หยวนชิงตัดบทเขา น้ำเสียงเรียบนิ่ง

แม่หยวนแผดเสียงร้องไห้คร่ำครวญออกมา “พวกเราเลี้ยงแกมาเสียเปล่า! ให้ข้าวให้น้ำให้เสื้อผ้า แกกลับมาทำร้ายพวกเราแบบนี้เหรอ?!”

“ให้ข้าวให้เสื้อผ้าเหรอ?” หยวนชิงหัวเราะ “ใช่ ไม่ได้ปล่อยให้ฉันอดตาย แต่ตั้งแต่เล็กจนโต มีวันไหนบ้างที่พวกคุณไม่ตีไม่ด่าฉัน? หยวนจื้อเพิ่งอายุเท่าไรก็ต่อยเตะฉันได้แล้ว พวกคุณเคยห้ามไหม?”

เธอสูดหายใจลึก เสียงเริ่มสั่นเครือ “ตอนนี้ยังจะขายฉันให้ผู้ชายที่แก่กว่าพ่อฉันอีก… ตอนนั้นพวกคุณเคยคิดบ้างไหมว่าฉันเป็นลูกสาวของพวกคุณ?”

“ตู้ผิงเป็นรองหัวหน้าสถานีตำรวจนะ!” แม่หยวนแผดเสียงแหลม “ได้อยู่กับเขา ชาตินี้แกก็ไม่ต้องห่วงเรื่องกินเรื่องใช้แล้ว ผู้หญิงจะเอาอะไรนักหนา? ก็แค่หวังมีที่พึ่งไม่ใช่หรือไง! ฉันเป็นห่วงแกจนหัวใจแทบแหลก แกตอบแทนฉันแบบนี้เหรอ?!”

ในห้องเงียบไปชั่วขณะ

จู่ๆ อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ร้อง “อ้อ” ออกมาคำหนึ่ง แล้วหันไปหาหยวนชิงราวกับเพิ่งเข้าใจกระจ่าง “ถ้าว่ากันแบบนี้ ก็เป็นเรื่องดีจริงๆ นั่นแหละ”

สีหน้าของเธอจริงจังราวกับกำลังหารือเรื่องสำคัญ “พอพ่อแม่เธอเข้าคุกไปแล้ว เธอก็เป็นหัวหน้าครอบครัว ถึงตอนนั้นก็หาคู่ครองให้น้องชายเธอด้วยเลยสิ! ฉันว่าหาแม่ม่ายอายุห้าสิบกว่าก็ดีออก จะได้ให้เขาได้สบายบ้าง”

“ปุ!”

ไม่รู้ว่าตำรวจคนไหนกลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมา

หยวนชิงชะงักไปก่อน จากนั้นก็ยกมือปิดปาก ไหล่สั่นระริกเบาๆ

“นังสารเลว! ฉันจะฉีกปากแก!”

แม่หยวนทำท่าจะพุ่งเข้ามาราวกับคนบ้า แต่ถูกตำรวจสองนายล็อกแขนไว้ข้างละคน

หยวนจื้อพอได้ยินว่าจะให้แต่งกับแม่ม่ายแก่ ก็หันหัวพุ่งชนอวี๋หว่านเอ๋อร์ทันที “นังตัวขาดทุน! แกนั่นแหละแต่งกับแม่ม่ายแก่!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์เบี่ยงตัวหลบ

เจ้าอ้วนน้อยเบรกไม่อยู่ ชนเข้ากับราวบันไดดัง “โครม” หน้าผากบวมปูดขึ้นมาเป็นก้อนขนาดเท่าไข่ไก่ทันที

เขาตะลึงไปสองวินาที แล้วก็นั่งลงกับพื้นร้องไห้จ้า “แง”

“ทำไมถึงว่าทำร้ายเขาล่ะ?” อวี๋หว่านเอ๋อร์ทำหน้าใสซื่อ “ไม่ใช่ว่าให้เขาได้สบายหรอกเหรอ?”

หยวนชิงเดินเข้าไป ก้มมองน้องชายที่กำลังร้องไห้งอแง น้ำเสียงเบาหวิว “ความคิดนี้ดีนะ พี่จะหา ‘บ้านดีๆ’ ให้เธอแน่นอน ให้เขา ‘ทะนุถนอม’ เธออย่างดี”

สองสามีภรรยาเห็นลูกสาวไม่ได้ทำท่าพูดเล่น ก็ลนลานขึ้นมาจริงๆ

แม่หยวนด่าหยาบคายยิ่งกว่าเดิม คำผรุสวาทพรั่งพรูออกมาไม่หยุด

แต่ครั้งนี้หยวนชิงเพียงแค่ฟังเงียบๆ มุมปากถึงขั้นยิ้มลึกขึ้นเรื่อยๆ

ยิ่งพวกเขาด่าดุเท่าไร ก็ยิ่งแสดงว่าพวกเขากลัวมากเท่านั้น

ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งฟังต่อไม่ไหว จึงไปหาผ้าขี้ริ้วจากในครัวมายัดใส่ปากแม่หยวน กลิ่นเหม็นเปรี้ยวฉุนจนนางตาเหลือก แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องเขม็งไปที่ลูกสาว ราวกับจะกลืนกินทั้งเป็น

หยวนชิ่งอ่อนเสียงลง “ชิงชิง… เสี่ยวจื้อเป็นน้องชายแท้ๆ ของลูกนะ… เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ… พ่อรู้ว่าผิดแล้ว แม่ก็รู้ว่าผิดแล้ว… เขายังเด็ก แค่สิบขวบเอง…”

“สิบขวบยังเด็กเหรอ?” หยวนชิงทวนคำเบาๆ “งั้นก็ยิ่งต้องสั่งสอนให้ดีไม่ใช่เหรอ?”

เธอหันไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจ แล้วค้อมตัวเล็กน้อย “ลำบากสหายทุกท่านแล้วค่ะ”

“เป็นหน้าที่อยู่แล้วครับ ขอบคุณสหายหยวนที่ให้ความร่วมมือ”

ตอนที่หยวนชิ่งถูกลากตัวออกไป ใบหน้านั้นก็ฉีกหน้ากากออกจนหมดสิ้นในที่สุด เขาบิดคอหันกลับมา เส้นเลือดที่คอปูดโปน “ข้าน่าจะกดหัวแกจมถังฉี่ให้ตายไปตั้งแต่ตอนนั้น! ผีทวงหนี้! ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างวันนี้——”

เสียงด่าค่อยๆ ห่างออกไป ก่อนจะเงียบหายไปที่สุดปลายตรอก

ในบ้านเงียบลงอย่างกะทันหัน

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองแผ่นหลังของหยวนชิง ลังเลว่าควรจะพูดอะไรสักหน่อยดีไหม

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ หยวนชิงก็หัวเราะออกมา

แรกเริ่มเป็นเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็ดังขึ้นเรื่อยๆ หัวเราะจนตัวโยก หัวเราะจนน้ำตาไหล

เธอเอามือยันกำแพง ไหล่สั่นไม่หยุด ราวกับจะหัวเราะสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจมาสิบกว่าปีออกมาให้หมด

ผ่านไปพักใหญ่ เธอจึงปาดน้ำตาที่หางตา แล้วพูดอย่างเขินๆ “ให้เธอเห็นเรื่องน่าขายหน้าซะแล้ว”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า

“เธอรู้ไหม?” หยวนชิงมองออกไปนอกหน้าต่าง “เมื่อก่อนต่อให้ฝัน ฉันก็ไม่กล้าฝันถึงภาพแบบวันนี้”

เสียงของเธอเบามาก ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง “ทุกครั้งที่ถูกตีถูกด่า ฉันก็จะไปหลบอยู่ในห้องใต้หลังคาแล้วคิดว่า ถ้าวันหนึ่งพวกเขาไม่อยู่แล้วคงจะดีไม่น้อย แต่พอฟ้าสางลงมาข้างล่าง พวกเขาก็ยังเป็นพวกเขา ฉันก็ยังเป็นฉัน… วันเวลาเหมือนจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงเลย”

เธอหันหน้ากลับมา ในดวงตามีบางอย่างเปล่งประกาย “ก่อนเธอจะมาหาฉัน ฉันตัดสินใจไว้แล้ว… ว่าจะกระโดดลงไปจากหน้าต่างบานนั้น แต่ฉันกลัวเจ็บ ยิ่งกลัวว่าจะตกไม่ตาย แล้วต้องนอนเป็นอัมพาตทนทุกข์ต่อไปบนเตียง”

หยวนชิงเดินมาตรงหน้าอวี๋หว่านเอ๋อร์ แล้วจับมือเธอไว้

มือคู่นั้นเย็นเฉียบ ทั้งยังสั่นเทาเล็กน้อย “ขอบคุณนะ ที่ดึงฉันออกมาจากห้องใต้หลังคานั่น”

อวี๋หว่านเอ๋อร์พลันรู้สึกคอตีบตัน

จุดเริ่มต้นที่เธอทำเรื่องทั้งหมดนี้ ความจริงก็เพื่อพี่ใหญ่เท่านั้น

“ต่อไป…” เธอกระแอม “ต่อไปก็ใช้ชีวิตให้ดีนะ”

“อืม”

โร่วจ้งเงยหน้ามองเจ้านาย แล้วมองอวี๋หว่านเอ๋อร์ ก่อนจะกระโดดลงพื้นอย่างคล่องแคล่ว เอาหัวไถข้อเท้าของอวี๋หว่านเอ๋อร์

【มนุษย์ ขอบใจนะ】

อวี๋หว่านเอ๋อร์ย่อตัวลง ขยี้หัวขนปุกปุยของมัน

ตอนลุกขึ้นยืน ความมืดยามค่ำก็คืบคลานเข้ามาในบ้านแล้ว

เธอพยักหน้าให้หยวนชิง “ฉันไปก่อนนะ”

“จ้ะ” หยวนชิงอุ้มแมวยืนอยู่ที่ประตู “ลาก่อน”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง