บทที่ 83 ตู้ผิงร้อนรน

ห้องควบคุมตัว

ตู้ผิงยืนอยู่หลังลูกกรง สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

เขาจัดคอเสื้อพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงวางอำนาจตามนิสัยเดิม “เกินเวลาควบคุมตัวที่กำหนดไว้แล้วนะ ไม่มีหลักฐานชัดเจนก็ขังคนไว้แบบนี้มันผิดระเบียบปฏิบัติ ปล่อยฉันออกไป”

สวีโจว เจ้าหน้าที่ตำรวจหน้าใหม่ตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย “คดียังอยู่ในระหว่างการสอบสวนครับ โปรดให้ความร่วมมือด้วย”

ตู้ผิงไม่สนใจเขา ทว่าหันไปหาเหอเฉินเจ้าหน้าที่ตำรวจรุ่นเก๋าแทน น้ำเสียงลดต่ำลง “อาเหอ นายก็น่าจะเข้าใจกฎดีนะ ทำแบบนี้มันถูกต้องตามกฎระเบียบหรือ?”

เหอเฉินสายตาหลบเลี่ยง เหงื่อผุดพรายตามไรผม “รองหัวหน้าสถานีตำรวจครับ… เรื่องนี้มันต้องรอผลสอบสวน…”

ตู้ผิงขยับเข้าไปใกล้ขึ้น น้ำเสียงเบาลงอีก “เงินเบิกจ่ายพิเศษก้อนนั้นของนายเมื่อปีก่อน หลักฐานยังอยู่ที่ฉันนะ แล้วก็เรื่องที่หลานชายนายเข้าเมืองมาทำงานนั่นอีก…”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ถ้าฉันออกไปไม่ได้ แล้วเรื่องพวกนี้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาล่ะก็ คงพูดยากหน่อยนะ”

ใบหน้าของเหอเฉินซีดเผือดลงทันที

ตอนนั้นเอง หลี่หมิงฮุยก็เดินเข้ามา

เขามองไปที่ตู้ผิงแล้วกล่าวตรงๆ “ตู้ผิง เรื่องที่คุณรับสินบนและยักยอกทรัพย์สินน่ะ ตอนนี้มีหลักฐานแล้ว ส่วนพวกพ้องของคุณก็กำลังถูกจับกุม ก่อนจะสอบสวนให้ชัดเจน คุณออกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

ตู้ผิงชะงักไปครู่หนึ่ง กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก “หลักฐานล่ะ? ฉันขอดูหลักฐานหน่อยสิ ไม่มีหลักฐานแบบนี้ คุณทำแบบนี้มันเหลวไหลชัดๆ!”

“เดี๋ยวถึงเวลาให้ดูเอง” หลี่หมิงฮุยไม่พูดอะไรต่อ หันไปทางห้องขังข้างๆ “เสิ่นเว่ย ออกมา”

เสิ่นเว่ยยังคงมึนงงกับการที่ตู้ผิงหมดอำนาจลงอย่างรวดเร็ว

ในหัวเขาเอาแต่คิดวนเวียนว่าในเมื่อตู้ผิงถูกขังไปแล้ว แล้วยาพิเศษของภรรยาเขาจะทำอย่างไร?

เมื่อเห็นเสิ่นเว่ยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง หลี่หมิงฮุยขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้สวีโจวที่อยู่ข้างๆ

สวีโจวเข้าใจในทันที เขาตรงเข้าไปคว้าแขนเสิ่นเว่ยแล้วกระชากตัวออกไปข้างนอกอย่างแรง

ก่อนจะเดินออกไป หลี่หมิงฮุยหันกลับมามองเหอเฉิน “เฝ้าที่นี่ให้ดี รู้ใช่ไหมว่าควรทำอย่างไร”

น้ำเสียงของเหอเฉินแห้งผาก “ครับ… หัวหน้าสถานีตำรวจ”

สายตาของตู้ผิงจับจ้องแผ่นหลังของหลี่หมิงฮุยไม่วางตา ในใจปั่นป่วนวุ่นวาย

เขาหาหลักฐานเจอแล้วงั้นหรือ?

เรื่องจริงหรือโกหกกันแน่?

ถ้าเป็นเรื่องโกหก แล้วเขาจะรู้ความผิดเหล่านั้นได้อย่างไร?

ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นตระหนกและสิ้นหวัง

เขารู้ดีว่าถ้ายังถูกขังอยู่ที่นี่ต่อไป ทางข้างหน้ามีแต่ตายกับตาย

เขาต้องออกไปให้ได้

“เหอเฉิน” ตู้ผิงเอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่ากว่าเมื่อครู่ แต่ยังคงน้ำเสียงสั่งการไว้ “นายก็ได้ยินแล้วนี่ พวกมันเจอ ‘หลักฐาน’ ที่ว่านั่นแล้ว”

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่เหอเฉิน “ฉันไม่รู้ว่ามันจริงหรือปลอม แต่ฉันจะเสี่ยงไม่ได้! ตอนนี้ฉันต้องออกไปจากที่นี่ นายต้องช่วยฉันครั้งนี้”

“ผม… ผมปล่อยคุณไปไม่ได้”

ตู้ผิงโกรธจัดจนหน้าแดงก่ำเมื่อถูกปฏิเสธ เขาจ้องเหอเฉินเขม็ง “เหอะ! นึกว่าส่งฉันเข้าไปแล้วตัวเองจะรอดงั้นเหรอ? ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นายทำเรื่องพวกนั้นร่วมกับฉันมาไม่ใช่น้อยๆ ถ้าฉันพัง นายก็ไม่รอดเหมือนกัน!”

ใบหน้าของเหอเฉินซีดขาวทันที

เขานึกถึงเรื่องที่ตัวเองเคยทำลงไป

ช่วงแรกอาจจะถูกบีบบังคับ แต่หลังจากนั้นเขากลับค่อยๆ ลิ้มรสความหอมหวานจนถอนตัวไม่ขึ้น

เขาพยายามทำตัวให้สงบ น้ำเสียงสั่นเครือ “ตู้ผิง อย่าทำอะไรบ้าๆ เลย… ผมจะไปสารภาพกับเบื้องบน เพื่อขอลดหย่อนโทษ แต่คุณน่ะ ไม่มีทางรอดแล้ว”

ตู้ผิงหัวเราะเยาะ “สารภาพเหรอ? พวกมันจะเชื่อแกงั้นเหรอ? อย่าลืมสิว่าเราน่ะอยู่บนเรือลำเดียวกัน! ถ้าแกทรยศฉันตอนนี้ ก็เท่ากับหาที่ตายเองชัดๆ!”

ในใจเหอเฉินยิ่งปั่นป่วน แต่เขากัดฟันพูด “ผมพอทีกับชีวิตแบบนี้แล้ว! ผมต้องการเริ่มต้นใหม่ ส่วนคุณน่ะ รอรับโทษไปเถอะ!”

สีหน้าตู้ผิงมืดมนน่ากลัว เขาดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย “เหอเฉิน นายมันซื่อบื้อเกินไปแล้ว! เมียกับลูกของนายไม่สนแล้วหรือไง?”

เหอเฉินกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง