บทที่ 112 ขายดอกไม้ป่า

เจี้ยนผิงรู้สึกตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก เดิมทีเขาปลูกมันไว้เล่นๆ เหมือนดอกไม้ป่าทั่วไป ไม่นึกเลยว่าจะขายได้ราคาสูงถึงเพียงนี้ ในใจเขาย่อมรู้สึกยินดีเป็นธรรมดา

แต่พอมาคิดดูอีกที แม้เขาจะเป็นคนดูแลมัน แต่เจ้าดอกไม้นี่ก็ถือเป็นสมาชิกคนหนึ่งของบ้านเหมือนกัน เขาควรจะปรึกษาคนในครอบครัวก่อนถึงจะถูก

“โจวหมิง เธอช่างเป็นเด็กที่มีน้ำใจจริงๆ แต่ว่าดอกไม้นี้… ฉันคงต้องถามความเห็นจากภรรยาก่อน เพราะปกติเธอก็ช่วยดูแลมันมาตลอด อีกอย่าง ดอกไม้นี้จะโตมาสวยขนาดนี้ได้ ก็เพราะแรงดูแลของเธอเหมือนกัน”