บทที่ 290 กลับหมู่บ้านชิงเหอ

บนเตียงผู้ป่วย ร่างของเฟิงเหมยสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะซาบซึ้งหรือหวั่นไหว แต่เป็นเพราะคำพูดไร้ยางอายเหล่านั้นที่จุดไฟโทสะในใจเธอจนมอดไหม้!

เธอจ้องใบหน้าแม่เฒ่าฟางที่อาบน้ำตานองหน้าพร้อมทำตัวเป็น “ผู้มีพระคุณ” เขม็ง

“ชอบเขา?”