บทที่ 291 ตายแล้วแม่จ๋า!

ตอนนั้นเอง ร่างสีแดงเพลิงตัวหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากหลังกองฟืนตรงมุมลานบ้าน

มันวิ่งปราดเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างเท้าอวี๋หว่านเอ๋อร์ ก่อนจะกอดขากางเกงเธอไว้แน่น แล้วแหงนหน้าขนฟูฟ่องขึ้นมาบ่นกระปอดกระแปดด้วยสำเนียงตงเป่ยขนานแท้

【โอ๊ยแม่เจ้า! ในที่สุดเธอก็กลับมาสักที! ดูผลไม้ที่กองอยู่ในลานนี่สิ พวกมันนั่นแหละที่เป็นคนเอามา เราบอกให้ขนมาน้อยๆ รอพวกเธอกลับมาก่อน ก็ไม่ยอมฟังกันเลย!】