บทที่ 292 ข้อตกลงเป็นโมฆะ

ยวี๋โหมวโหย่วได้ยินเสียงคนคุยกันจากหน้าบ้าน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ที่พวกเขาพูดถึง คือหลานสะใภ้ที่กำลังตั้งครรภ์ของบ้านอวี๋โหย่วเถียนใช่ไหม?”

“คุณลุงทราบเรื่องนี้ด้วยหรือครับ?” เจี้ยนผิงดูประหลาดใจเล็กน้อย

เขาถอนหายใจยาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจและเวทนาเด็กที่ยังไม่เกิดมา “เฮ้อ… หนีไปน่ะ… ก็ดีเหมือนกัน เด็กคนนั้นถ้าต้องมาโตในครอบครัวแบบนี้ เกิดมาก็มีแต่ความทุกข์ แค่คำนินทาชาวบ้านก็คงท่วมหัวตายแล้ว”