บทที่ 359 สัตว์มาส่ง

สายตาของเซี่ยหวยอันจับจ้องใบหน้าของอวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างลึกล้ำ ราวกับต้องการจดจำใบหน้าของเธอไว้ในใจ

เสียงจอแจของเหล่าทหารและเสียงข้าวของเครื่องใช้ภายในค่ายพักแรมดูเหมือนจะเลือนหายไปจากห้วงคำนึง เหลือเพียงอวี๋หว่านเอ๋อร์เท่านั้น

“ลู่เฉิง…”