บทที่ 360 พวกเราจะกลับเมื่อไหร่

ประโยคนั้นเปรียบเสมือนก้อนหินเล็กๆ ที่ถูกโยนลงสู่ผืนน้ำอันนิ่งสงบ

บรรยากาศแสนอบอุ่นในห้องนั่งเล่นหยุดชะงักลงชั่วขณะ

เฉินเฟิงยังคงยืนตัวตรงแหน่ว ทว่าสายตาจดจ่ออยู่กับปลายจมูก พยายามทำตัวให้เหมือนรูปปั้นที่ไร้ตัวตน แต่ในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นพายุ… น้ำในบ้านที่ปรึกษาอวี๋นี่… ลึกเกินไปแล้วจริงๆ!