บทที่ 431 ได้พบกัน

เจี้ยนผิงเพิ่งจะพอตั้งสติได้บ้างหลังจากตกตะลึงไปพักใหญ่

เขาคว้าแขนลูกชายไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ขอบตารื้นแดงก่ำ "พวกเขา… พ่อแม่ฉัน… ยัง… ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ เหรอ? อยู่… อยู่ที่สถานพักฟื้นใช่ไหม?"

แต่ละคำที่เปล่งออกมาเหมือนถูกเค้นจากลำคออย่างยากลำบาก