บทที่ 439 การตัดสินใจของแม่เสือ

นอกบ้าน ลูกหมาป่าแทะกระดูกจนเกลี้ยง แล้วหมอบลงตรงหน้าประตูอย่างพึงพอใจ

แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องเข้ามาในลานบ้าน เคลือบช่วงเวลาการพบหน้าอันอบอุ่นและมีชีวิตชีวานี้ไว้ด้วยแสงสีทอง

สายตาของอวี๋หว่านเอ๋อร์ทอดมองผ่านลานบ้าน ไปยังแนวทิวเขาที่ถูกย้อมด้วยความสลัวของยามเย็นเบื้องไกล ในใจอดคิดถึงสองแม่ลูกเสือบนเขาไม่ได้