บทที่ 456 รอต่อไปไม่ได้แล้ว

เฟิงหมิงเต๋อลุกพรวดขึ้นยืนจนไม้ที่เขากำลังขัดค้างไว้ร่วงหลุดจากมือ ตกลงพื้นดัง "ตึ้ง" สนั่นหวั่นไหว

เสียงนั้นดังผิดปกติในห้องที่เงียบสนิท จนหวงอิงและเฟิงเหมยต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา

เขาเดินไปข้างเตียงเตา ภายใต้แสงไฟสลัวเขาทอดสายตามองเปลือกตาที่สั่นไหวของลูกชายขณะหลับใหลอยู่นาน