บทที่ 455 จัดการ

“พวกเธอนี่นะ…” หยางไฉ่เสียหัวเราะพลางส่ายหน้า น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความมั่นใจเต็มเปี่ยม “คิดแต่จะเกรงใจคนอื่น ทำไมไม่คิดถึงครอบครัวตัวเองบ้างล่ะ นึกว่าพ่อของพวกเธอกับฉันแก่ป่านนี้แล้ว ไปลู่เฉิงจะกลายเป็นภาระหรือต้องไปอดตายกันหรือไง”

พอเธอพูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ชะงักไป

หยางไฉ่เสียพูดต่อ สายตากวาดมองไปยังพวกรุ่นหลาน “พวกเรากลับไปคราวนี้ ทางการไม่เพียงแต่จะคืนทรัพย์สินที่เคยยึดไปในตอนนั้น ต่อให้ไม่พูดถึงเรื่องเก่าพวกนั้น แค่ฉันกับพ่อของพวกเธอกลับไปทำงาน ทางการก็จัดสรรบ้านพักให้แล้ว มีทั้งเงินชดเชยหลายปีมานี้และเงินตั้งรกราก เลี้ยงดูพวกเราทั้งครอบครัวใหญ่ แถมยังจุนเจือครอบครัวพวกเขาได้สบายๆ เลย!”