บทที่ 465 ตีกันแล้ว

เมื่อขบวนเดินทางอันแปลกประหลาดนี้มาถึงเชิงเขาด้านนอกหมู่บ้านอวี๋เจียพัว ท้องฟ้าก็เริ่มโพล้เพล้แล้ว

หากเดินหน้าต่อไปอีกนิด ก็จะเข้าเขตหมู่บ้านที่มีควันไฟจากเตาหุงต้มลอยเอื่อย

อวี๋หว่านเอ๋อร์หยุดเดินพลางตบลำคอหนาเตอะของหมูป่าเบาๆ “ส่งแค่นี้พอนะ ขอบใจแกมาก ลำบากแย่เลย”