บทที่ 52 สมบัติของฉันล่ะ

หวังซิ่วเฟินมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิทแล้ว แต่ลูกสาวยังไม่กลับมาเสียที

"ทำไมลูกยังไม่กลับมาอีกนะ หรือจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น?"

ยิ่งคิดในใจก็ยิ่งร้อนรน หวังซิ่วเฟินจึงตัดสินใจว่าจะออกไปตามหา

แต่ไม่ทันก้าวพ้นประตูบ้าน ก็เห็นลูกสาวเดินถือกระบวยเปล่าๆ เร่งรีบกลับมาพอดี

หวังซิ่วเฟินรีบก้าวเข้าไปหา "ในที่สุดก็กลับมาสักที แม่กะว่าจะออกไปตามหาลูกอยู่พอดีเลย"

"ฮิๆ พอดีเล่นกับพวกนกกระจอกเพลินจนลืมดูเวลาน่ะค่ะ"

"แม่ละก็นะ! เอาเถอะ ไปล้างมือก่อนไป เราจะกินข้าวกันแล้ว"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ขานรับ "ค่ะแม่"

จากนั้นจึงเดินไปที่อ่างน้ำตักน้ำหนึ่งกระบวยมาล้างมืออย่างตั้งใจ

ล้างมือเสร็จ อวี๋หว่านเอ๋อร์เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอหมุนตัวเดินเร็วๆ กลับเข้าไปในห้องนอน

สักพักก็เดินออกมาอีกครั้ง ในมือมีธนบัตรสองปึกหนาติดมาด้วย

เธอยื่นเงินนั้นให้ "แม่คะ ฉันยังมีเงินเหลืออยู่บ้าง แม่เอาไปเป็นค่าผ่าตัดของพ่อก่อนเถอะค่ะ"

หวังซิ่วเฟินมองเงินในมือ ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "หว่านเอ๋อร์ ลูกไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหนน่ะ?"

"แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ เงินหนึ่งพันหยวนในนี้คือค่าเลี้ยงดูที่ตระกูลยวี๋จ่ายให้ฉัน ส่วนอีกหนึ่งพันคือเงินรางวัลจากที่ฉันช่วยตามหาเด็กที่หายไปให้คนอื่นค่ะ"

หวังซิ่วเฟินถือเงินไว้ในมือ รู้สึกตื้นตันใจจนพูดไม่ออก

"หว่านเอ๋อร์ ลูกโตขึ้นมากจริงๆ แม่ภูมิใจในตัวลูกนะ แต่… เงินพวกนี้ลูกเก็บไว้ใช้เองเถอะ เรื่องค่าผ่าตัดแม่จะหาทางอื่นเอง"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ส่ายหัว "อาการของพ่อรอไม่ได้แล้วค่ะ ฉันรู้สถานการณ์ที่บ้านดี เราคนกันเองทั้งนั้น แม่รับไปเถอะค่ะ"

หวังซิ่วเฟินได้ยินดังนั้นก็กอดลูกสาวแน่น "เด็กดี แม่รู้ว่าลูกหวังดี เงินนี่ถือว่าพ่อกับแม่ยืมลูกนะ เดี๋ยวพ่ออาการดีขึ้น พวกเราจะหาเงินมาคืนลูกเอง"

"ได้ค่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้ายิ้มๆ "แม่คะ เรารีบกินข้าวกันเถอะ ฉันหิวแล้ว"

"จ้ะๆ ได้เลย รีบมานั่งกินเถอะ"

…

ตาอวี๋อาศัยแสงจันทร์สลัวก้าวออกจากบ้าน

ฝีเท้าของเขาสั่นคลอน

เขาเดินผ่านคันนามายังที่ดินรกร้างแห่งนั้น

เขาขยับหินออกเพื่อขุดหาในจุดที่ฝังสมบัติเอาไว้

แต่ของกลับหายไป

ตาอวี๋ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ยังคิดว่าตนจำตำแหน่งผิดไป

ด้วยความไม่ยอมแพ้จึงเริ่มขุดหาทั่วบริเวณรอบๆ

หลุมดินขนาดใหญ่หลุมแล้วหลุมเล่าปรากฏขึ้นที่ปลายเท้าของเขา แต่ทุกหลุมกลับว่างเปล่า

ในท้ายที่สุด ตาอวี๋ต้องยอมรับความจริงอันโหดร้าย

สมบัติของเขาถูกขโมยไปแล้ว!

ข่าวนี้ทำให้เขารู้สึกวิงเวียนจนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น

เขาฝืนพยุงตัวกลับบ้าน

แม่อวี๋เห็นสีหน้าซีดเผือดและท่าทางใจลอยของสามี ในใจก็พลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

เมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ แม่อวี๋ก็รู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา

"จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย? สมบัติพวกนั้นเป็นหยาดเหงื่อแรงงานของพวกเราเลยนะ!"

ตาอวี๋นิ่งเงียบ ดวงตาเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

"เป็นฝีมือบ้านใหญ่หรือเปล่า?"

เดิมทีแม่อวี๋ยังจมอยู่กับความเสียใจ ทว่าจู่ๆ ก็นึกเบาะแสสำคัญขึ้นมาได้

"ใช่! ต้องเป็นฝีมือบ้านใหญ่แน่ๆ! ของมันไม่หายเร็วหรือช้ากว่านี้ ดันมาหายตอนที่เราเพิ่งแยกบ้านกันวันนี้พอดี! มันจะบังเอิญขนาดนั้นเชียวเหรอ!"

แม่อวี๋ยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจ น้ำเสียงพลันสูงขึ้นแปดระดับโดยไม่รู้ตัว

ตาอวี๋ได้ยินภรรยาวิเคราะห์เช่นนั้นก็ลุกขึ้นยืนทันที "ฉันจะไปดูที่บ้านใหญ่"

"ฉันไปด้วย!" แม่อวี๋ตามไปติดๆ โดยไม่ลังเล

ตลอดทาง แม่อวี๋พึมพำไม่หยุด "ถ้าบ้านใหญ่เอาไปจริงๆ ฉันไม่ปล่อยไว้แน่! นั่นคือความหวังในบั้นปลายชีวิตของพวกเราเลยนะ!"

ตาอวี๋แม้ไม่ได้เอ่ยอะไร แต่ในใจก็โกรธแค้นไม่ต่างกัน

เมื่อถึงหน้าบ้านใหญ่ ตาอวี๋สูดหายใจลึกแล้วเคาะประตู

เฟิงซิ่วเฟินได้ยินเสียงเคาะประตูก็รีบวางเสื้อผ้าที่กำลังเย็บซ่อม เดินไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นคนยืนอยู่ข้างนอกชัดๆ ก็อดตกใจไม่ได้

ตาอวี๋ยืนหน้าเครียดอยู่ตรงประตู "วันนี้แกไปแถวที่ดินรกร้างนั่นมาหรือเปล่า?"

เฟิงซิ่วเฟินงุนงงกับคำถามที่โผล่มาดื้อๆ "ไม่ได้ไปค่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?"

ตาอวี๋ขมวดคิ้วถามต่อทันที "แล้วลูกสาวแกล่ะ? มันไปไหม?"

เฟิงซิ่วเฟินยิ่งสงสัย "ตอนบ่ายเอาแต่เล่นกับพวกนกกระจอก ไม่ได้ไปไหนหรอกค่ะ พ่อบอกฉันหน่อยได้ไหมคะว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

ตาอวี๋ไม่พูดอะไร ช่วงหลายปีก่อนเพิ่งผ่านการเคลื่อนไหวต่อต้านเจ้าที่ดินและทุนนิยมมา

เขาเกรงว่าหากของเก่าพวกนี้ถูกเปิดเผยออกมา จะนำปัญหาหรือภัยพิบัติมาสู่ตนเองและครอบครัว

ต่อให้ในใจจะร้อนรนเพียงใด ก็ไม่กล้าพูดความจริงออกมาง่ายๆ

ทันใดนั้น แม่อวี๋ที่อยู่ข้างๆ ก็แทรกขึ้นมา "โอ๊ย! แกจะมามัวเซ้าซี้อะไรกับมันอยู่ตรงนี้! บุกเข้าไปรื้อหาเลยไม่ดีกว่าเหรอ! ของใหญ่ขนาดนั้น ต่อให้มันอยากซ่อนก็-ที่ให้ซ่อนหรอก!"

พูดจบ แม่อวี๋ก็ใช้แรงดันเฟิงซิ่วเฟินออกแล้วพุ่งตรงเข้าไปในลานบ้าน

ตาอวี๋เห็นดังนั้นก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เดินตามภรรยาเข้าไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ตาอวี๋และแม่อวี๋ต่างรื้อค้นหาตามมุมต่างๆ ในห้องอย่างบ้าคลั่ง

บ้านที่เฟิงซิ่วเฟินอาศัยอยู่มีขนาดคับแคบ เครื่องเรือนภายในก็เรียบง่ายมาก -ทางซ่อนของได้มากนัก

หลังจากแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสองเข้ามาได้ไม่นาน ก็รื้อห้องนี้จนแทบพลิกแผ่นดิน

ลิ้นชักถูกดึงออกทั้งหมด เสื้อผ้าและข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น ของในตู้ก็ถูกเทออกมาจนยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ แม้แต่ใต้เตียงหรือตามมุมมืดที่มองเห็นได้ยาก พวกเขาก็ไม่เว้น

ห้องทั้งห้องดูเละเทะราวกับเพิ่งผ่านภัยพิบัติมา

ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังหาของที่ต้องการไม่เจอ

สีหน้าของทั้งสองยิ่งดูมืดมนและน่าเกลียดขึ้นเรื่อยๆ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกมาจากห้องตัวเอง "แม่คะ ใครมาเหรอคะ?"

ทันทีที่แม่อวี๋เห็นเธอ ก็เหมือนสิงโตที่กำลังโกรธจัด พุ่งตรงเข้าหาอวี๋หว่านเอ๋อร์ "นังตัวดี! บอกมานะ วันนี้แกไปไหนมา!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วแล้วเบี่ยงตัวหลบ ทำให้หญิงชราที่พุ่งเข้าใส่ถลำไปกระแทกกับวงกบประตูเข้าอย่างจังจนมึนงง

หน้าผากของนางเริ่มเขียวช้ำขึ้นมาในทันตาเห็น

“โอ๊ย! นังตัวดี แกกล้าหลบเหรอ! คอยดูเถอะ วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย!”

เฟิงซิ่วเฟินได้ยินแม่สามีตะคอกด่าลูกสาวตนเช่นนั้นก็สุดจะทน นางพุ่งตัวไปยืนขวางหน้าอวี๋หว่านเอ๋อร์ไว้ ปกป้องลูกสาวเหมือนแม่ไก่ที่กางปีกปกป้องลูกเจี๊ยบ

“แม่คะ! ทำไมถึงไร้เหตุผลแบบนี้? เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับหว่านเอ๋อร์คะ? ถ้าแม่ไม่จู่โจมเข้ามา หว่านเอ๋อร์เขาจะหลบหรือไง? อีกอย่าง ลูกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องมาถูกด่าว่าเฉยๆ แบบนี้ด้วย!”

“แกก็ไม่ใช่คนดีอะไรเหมือนกัน! พูดจาฉะฉานนักนะ จะเบี่ยงเบนความสนใจใช่ไหม? หลบไป! ของน่ะต้องซ่อนอยู่ในห้องนังตัวดีนี่ใช่ไหมล่ะ!”

หญิงชราตาแดงก่ำ ไม่ฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น บ้าคลั่งพุ่งเข้าไปในห้องของอวี๋หว่านเอ๋อร์

แล้วเริ่มรื้อค้นอย่างบ้าคลั่ง

ตู้เสื้อผ้า ลิ้นชัก เตียงนอน… ทุกมุมที่อาจจะซ่อนของได้ไม่รอดพ้นสายตานาง ห้องทั้งห้องถูกทำลายจนเละเทะ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนกอดอกอยู่หน้าประตู กวาดสายตามองห้องที่ดูราวกับถูกขโมยขึ้น แววตาของเธอก็เย็นชาลง

เธอเข้าใจในทันที

ของโบราณหายไป พวกเขาคงพุ่งเป้าสงสัยมาที่เธอแน่ๆ

ทว่าในยามนี้ เมื่อเห็นบ้านที่ถูกรื้อค้นจนพินาศและเห็นแม่อวี๋ที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็รู้ว่าการพูดคุยด้วยเหตุผลคงไร้ความหมาย

เธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย หมุนตัวเดินออกไปข้างนอกทันที

"หยุดนะ! แกจะไปไหน!" ปู่อวี๋ตะคอกเสียงดัง

"ไปสำนักงานกองพลผลิตค่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์ก้าวเดินต่อไม่หยุด น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเยือกเย็น "ไม่ก็ไปสถานีตำรวจคอมมูนโดยตรงเลย บ้านถูกรื้อค้นจนเละเทะขนาดนี้ ก็ต้องแจ้งความให้เจ้าหน้าที่มาตรวจสอบให้ชัดเจนสิคะ"

ประโยคนี้เปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดเข้าใส่ปู่อวี๋และย่าอวี๋

สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุดคือการทำให้เรื่องราวใหญ่โตจนดึงดูดความสนใจจากทางการ

"แก… แกจะแจ้งความอะไร! นี่มันเรื่องภายในครอบครัว!" ปู่อวี๋ลนลาน รีบก้าวเข้าไปขวางเธอไว้

"เรื่องในครอบครัวเหรอคะ?" อวี๋หว่านเอ๋อร์หยุดยืนที่หน้าประตู หันกลับมามองสภาพห้องที่เละเทะและคนแก่สองคนที่กำลังเกรี้ยวกราด "บุกรุกเคหสถานโดยไม่ได้รับอนุญาต ทำลายทรัพย์สิน ด่าทอทำร้ายร่างกาย… ข้อหาไหนคือ 'เรื่องในครอบครัว' กันคะ? ฉันว่านี่มันปล้นชิงและทำลายทรัพย์สินชัดๆ!"

เธอจ้องเขม็งไปที่ปู่อวี๋ด้วยสายตาคมกริบ "คุณปู่คะ เมื่อครู่เห็นปู่เอ่ยถึงที่ดินรกร้าง แล้วอะไรหายไปเหรอคะ? ถ้าปู่บอกได้ชัดเจนว่าของที่หายไปคืออะไรก็ยิ่งดีเลยค่ะ ฉันจะได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่ช่วยหาด้วยอีกแรง ตัวฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันเป็น 'ของล้ำค่า' อะไรกันแน่ ถึงทำให้พวกคุณบ้าคลั่งมารื้อบ้านลูกชายและหลานสาวตัวเองได้ถึงเพียงนี้"

ปู่อวี๋ถูกต้อนจนพูดไม่ออก หน้าแดงก่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำว่า "ของโบราณ" ออกมาสักคำ

ย่าอวี๋ยังคงอาละวาดต่อ "แกอย่ามาขู่! ต้องเป็นแกแน่ๆ ที่เอาไป!"

"ฉันเอาอะไรไปคะ?" อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว "หลักฐานล่ะ? ไหนล่ะหลักฐาน? พวกคุณรื้อค้นจนทั่วแล้ว หาเจอไหม? ในเมื่อหาไม่เจอ ก็เท่ากับใส่ร้าย ยิ่งพฤติกรรมทำลายข้าวของและด่าทอในตอนนี้อีก โดนข้อหาควบหลายกระทงแน่ ไปที่สถานีตำรวจพูดคุยให้รู้เรื่องเถอะค่ะ!"

น้ำเสียงของเธอเด็ดขาด-ช่องว่างให้ต่อรอง พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไปจริงๆ

หวังซิ่วเฟินได้สติขึ้นมาในตอนนั้น เธอจึงยืดอกแล้วกล่าวสมทบ "ใช่! แจ้งความเลย! ให้ทางการมาช่วยตัดสินความให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย! มีที่ไหนทำตัวเป็นผู้อาวุโสแบบนี้กัน!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง