บทที่ 53 ตาอวี๋เสียทรัพย์

ตาอวี๋ลนลานจนหมดสติสตังไปแล้ว

เขารู้ดีว่าที่มาของของพวกนั้นไม่อาจเปิดเผยให้ใครรู้ได้ หากเรื่องแดงขึ้นมา คนที่ซวยคนแรกก็คือตัวเขาเอง

“อย่า… อย่าไป!” เขารีบร้องห้าม ท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่หายวับไปจนหมด “พวกเราเลอะเลือนไปเอง! เข้าใจผิด เข้าใจผิดทั้งนั้น!”

“เข้าใจผิด?” อวี๋หว่านเอ๋อร์พูดเสียงเย็น “รื้อบ้านฉันจนเป็นแบบนี้ ด่าฉันด่าแม่ฉัน แค่คำว่าเข้าใจผิดคำเดียวก็จบแล้วเหรอ?”

“พวกเรา… พวกเราจะเก็บกวาดให้เรียบร้อย!” ตาอวี๋กระชากแขนย่าอวี๋ที่ยังยืนตะลึงอยู่ “เร็วเข้า เอาของทุกอย่างกลับไปไว้ที่เดิม!”

“กลับไปไว้ที่เดิม?” อวี๋หว่านเอ๋อร์มองบ้านที่เละเทะไปทั้งหลัง “เสื้อผ้าที่ฉีกขาด ไหที่แตก จะทำให้กลับเป็นเหมือนเดิมได้เหรอ? ทางหนึ่งคือชดใช้เงินตามราคาตลาดตอนนี้เลย แล้วเขียนหนังสือไว้เป็นหลักฐาน

อีกทางหนึ่งคือ เราไปที่สำนักงานกองพลผลิตกัน ต่อหน้าเลขาธิการกับหัวหน้าหน่วย เล่าเรื่องวันนี้ รวมถึง ‘สมบัติ’ ที่พวกคุณทำหายไปให้กระจ่างตั้งแต่ต้นจนจบ ให้พวกเขาตัดสินว่าใครถูกใครผิด!”

เธอจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า “สมบัติ” และก็เป็นอย่างที่คิด ร่างของตาอวี๋สะท้านวาบ

“ชด… พวกเราชดใช้!”

ตาอวี๋ไม่เหลือความเกรี้ยวกราดสักนิด ตอนนี้ขอเพียงให้เรื่องจบลงเร็วที่สุดเท่านั้น

เขาถลึงตาใส่ย่าอวี๋อย่างแรง ก็เพราะยายแก่โง่เง่าคนนี้แท้ๆ ที่ทำเรื่องพัง!

ย่าอวี๋เองก็ถูกท่าทีเด็ดขาดของอวี๋หว่านเอ๋อร์และคำว่า “แจ้งความ” ทำให้ขวัญหนีดีฝ่อ ทั้งเจ็บทั้งกลัว ได้แต่บ่นพึมพำไม่กล้าด่าต่อ แล้วเริ่มเก็บกวาดอย่างไม่เต็มใจ

เฟิงซิ่วเฟินมองลูกสาวที่ให้ตาอวี๋เขียนหนังสือรับสภาพหนี้และนับรายการความเสียหายอย่างเป็นระบบระเบียบ ในใจทั้งปวดร้าวทั้งภาคภูมิใจ

ลูกสาวโตแล้วจริงๆ มีความคิดเป็นของตัวเอง มีความเด็ดเดี่ยว สามารถปกป้องบ้านหลังนี้ได้แล้ว

สุดท้าย ตาอวี๋กับย่าอวี๋ก็จ่ายเงินชดใช้ไปก้อนหนึ่ง กดลายนิ้วมือบนหนังสือรับสภาพหนี้ แล้วจากไปอย่างหน้าดำคร่ำเครียด

พวกเขาไม่กล้าเอ่ยถึง “สมบัติ” อีกเลยแม้แต่คำเดียว

ปิดประตูแล้ว เฟิงซิ่วเฟินก็ถอนหายใจยาว จับมือลูกสาวไว้ “ตกใจแย่เลยใช่ไหม? ยังดีที่ลูกคิดเรื่องแจ้งความได้”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า ตบมือแม่เบาๆ ปลอบใจ “แม่คะ รับมือกับคนไม่มีเหตุผล พูดด้วยเหตุผลไปก็ไม่มีประโยชน์ พวกเขากลัวอะไร ก็ต้องใช้สิ่งนั้นข่มพวกเขาไว้ เราไม่หาเรื่องใคร แต่ก็จะปล่อยให้ใครมารังแกตามใจไม่ได้”

“ไปกันสักที” เฟิงซิ่วเฟินกุมมือลูกสาว เสียงแหบแห้งเล็กน้อย “ถ้าพ่อลูกรู้ว่าคืนนี้เป็นแบบนี้… เฮ้อ”

“แม่คะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว” อวี๋หว่านเอ๋อร์น้ำเสียงสงบ สายตากวาดมองไปทั่วห้อง “เราต้องจัดการตรงหน้าให้เรียบร้อยก่อน”

เธอประคองแม่ให้นั่งพักก่อน ส่วนตัวเองก็เริ่มเก็บกวาดอย่างคล่องแคล่ว

ข้าวของที่เสียหายถูกแยกไปวางไว้ที่มุมกำแพง โต๊ะเก้าอี้ที่ล้มถูกตั้งขึ้น ของที่กระจัดกระจายถูกเก็บขึ้นมาทีละชิ้น

ท่าทางว่องไว ไม่มีความลนลานแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น ปลายนิ้วของเธอก็ชะงัก

บนพื้นดินใกล้โอ่งน้ำ มีก้อนดินเล็กๆ ไม่กี่ก้อนที่ดูแตกต่างจากที่อื่นสะดุดเข้าตา

มันเล็กและชื้น ภายใต้แสงไฟสลัวสะท้อนสีแดงคล้ำที่เป็นเอกลักษณ์

ดินแดงจากที่ดินรกร้าง!

แววตาของอวี๋หว่านเอ๋อร์เฉียบคมขึ้นทันที

ตอนกลับมาเธอทำความสะอาดพื้นรองเท้าแล้วแน่ๆ เป็นไปได้อย่างเดียวคือเสี่ยวจีกับเสี่ยวจาติดกลับมาโดยไม่ตั้งใจตอนออกไปเล่น

เธอนึกถึงสายตาเคียดแค้นที่ย่าอวี๋ชำเลืองมองก่อนจากไปขึ้นมาทันที สายตานั้นกวาดผ่านมาทางนี้พอดี

เธอย่อตัวลงอย่างไม่แสดงพิรุธ อาศัยข้าวของที่กำลังจัดอยู่ข้างๆ บังไว้ ใช้ปลายนิ้วบดดินแดงไม่กี่ก้อนนั้นให้จมลงไปในดินโคลนชื้นๆ ลบร่องรอยจนหมดสิ้น

“เป็นอะไรไปเหรอ?” เฟิงซิ่วเฟินเห็นลูกสาวย่อตัวอยู่ตรงนั้นจึงถามขึ้น

“ไม่มีอะไรค่ะ ตรงนี้สกปรกนิดหน่อย” อวี๋หว่านเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน สีหน้าเป็นปกติ “แม่คะ แม่พักเถอะ ฉันเก็บเองได้ พรุ่งนี้เช้ายังต้องไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลอีก”

เฟิงซิ่วเฟินพยักหน้า มองแผ่นหลังของลูกสาวที่ขะมักเขม้นทำงานอย่างหนักแน่นมั่นคง ความหวาดผวาในใจค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

เป็นทั้งความสงสาร และความภาคภูมิใจที่แฝงอยู่ลึกๆ

……

ความมืดยามค่ำคืนที่ข้นคลั่กจนแทบละลายไม่ออกผืนเดียวกันนี้ โอบรัดบ้านเก่าของตระกูลอวี๋ที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรไว้แน่น

ปัง! ตาอวี๋กระแทกถ้วยน้ำชาเคลือบลงบนโต๊ะอย่างแรง น้ำข้างในกระเซ็นออกมาเป็นวง

ใบหน้าเขาเขียวคล้ำ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง นานอยู่พักใหญ่จึงลอดไรฟันออกมาได้ประโยคหนึ่ง “กบฏ… กบฏกันแล้วจริงๆ!”

ย่าอวี๋พอเข้าประตูมาก็ทรุดลงบนเตียงเตา ตอนนี้กลับลุกนั่งตัวตรงพรวด ตบขาร้องด่าทั้งน้ำตาด้วยเสียงต่ำ “สมบัติของฉัน! ต้องเป็นนังเด็กใจดำนั่นแอบเอาไปแน่! นังตายโหง! ตอนที่ฉันรื้อค้นของ ฉันเห็นในห้องแล้ว!”

ตาอวี๋หายใจสะดุด “เห็นอะไร?”

“ดินแดง!” ย่าอวี๋ขยับเข้าไปใกล้ เสียงกดต่ำจนแหบพร่าฟังไม่เข้าหู “อยู่ตรงข้างโอ่งน้ำนั่นแหละ ดินเปียกๆ สีแดงคล้ำไม่กี่ก้อน!

หมู่บ้านเรานอกจากที่ดินรกร้างผืนนั้นแล้ว ที่ไหนจะมีดินแบบนี้อีก? ตอนบ่ายมันต้องไปที่นั่นมาแน่ ถ้าไม่ใช่มันขโมยไป แล้วจะเป็นใครได้อีก? มันจ้องจังหวะช่วงแยกบ้านนี่แหละถึงได้ลงมือ!”

ในห้องพลันเงียบสนิทราวกับป่าช้า

ตะเกียงน้ำมันแตกประกายไฟออกมาดอกหนึ่ง ส่องให้ใบหน้าครึ่งซีกของตาอวี๋ดูมืดสลับสว่างไม่แน่นอน

ดินแดงจากที่ดินรกร้าง… ของแบบนี้ปลอมไม่ได้

ความหวังลมๆ แล้งๆ เฮือกสุดท้ายก็ถูก “หลักฐาน” ที่จับต้องได้นี้ทุบจนแหลกละเอียด

“ตอนนั้นแกเป็นใบ้ไปแล้วหรือไง?!” เขาหันขวับไปทางย่าอวี๋ บีบเสียงคำรามต่ำออกมาจากลำคอ

ย่าอวี๋ถูกแววตาโหดเหี้ยมของเขาทำเอาสะดุ้ง หดคอแก้ตัว “ฉัน… ตอนนั้นฉันคิดไม่ทันนี่นา!”

ตาอวี๋กัดฟันจนดังกรอดๆ แผ่นหลังที่ค้อมงอสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธ

ไม่ใช่ขโมยจากข้างนอก แต่เป็นขโมยในบ้าน!

เป็นหลานสาวที่เขาไม่เคยแม้แต่จะชายตามองให้เต็มตาคนนั้น!

“งั้น… งั้นพรุ่งนี้เช้าเราไปหาหัวหน้ากองพลผลิตกันเลย! ให้จับตัวมันไป!” ย่าอวี๋พูดอย่างอาฆาต

“ไปหาหัวหน้ากองพลผลิต? แล้วจะพูดว่าอะไร?” ตาอวี๋เงยหน้าขึ้นพรวด แววตาเหมือนตะขอที่ชุบยาพิษ “จะบอกว่า ‘สมบัติ’ ที่เราฝังไว้ในที่ดินรกร้างซึ่งเปิดเผยให้ใครเห็นไม่ได้หายไปงั้นเหรอ? ของพวกนั้นได้มายังไง? แกกล้าพูดไหม? ถ้าพูดออกไป คนแรกที่ถูกแห่ประจานแล้วถูกต่อสู้วิจารณ์ก็คือเราสองคน!”

ย่าอวี๋เหมือนถูกบีบคอ อ้าปากแต่ไม่มีเสียงออกมา เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ที่ปนไปด้วยความไม่ยอมและความหวาดกลัว

“มาแบบเปิดเผยไม่ได้แล้ว” ตาอวี๋ค่อยๆ นั่งลง เงามืดปกคลุมร่างของเขาไปครึ่งซีก น้ำเสียงหม่นมืดราวกับจะบิดออกมาเป็นน้ำได้ “นังเด็กนั่นฉลาดขึ้นแล้ว รู้จักใช้คำพูดบีบคน ยังรู้จักเอาเรื่อง ‘รายงานเบื้องบน’ มาขู่เราอีก”

“งั้น… งั้นก็ปล่อยให้มันได้ไปฟรีๆ งั้นเหรอ?” ย่าอวี๋จิกเล็บลงในฝ่ามือ

“ได้ไปฟรีๆ?” ตาอวี๋แค่นหัวเราะเย็นชาออกมาทางจมูก เสียงหัวเราะนั้นไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย “กินของของฉันไปแล้ว ไม่ช้าก็เร็วต้องคายคืนมาให้ฉันทั้งต้นทั้งดอก มาแบบเปิดเผยไม่ได้ ก็มาแบบลับๆ มันพูดเก่งนักใช่ไหม เราก็ทำให้มัน ‘มีปากก็พูดไม่ออก’ เสียเลย”

เขาเงยเปลือกตาขึ้น มองออกไปยังความมืดมิดหนักอึ้งนอกหน้าต่าง ราวกับที่นั่นมีแผนร้ายนับไม่ถ้วนซุ่มรออยู่

“วันเวลายังอีกยาวไกล คอยดูกันไป”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง