บทที่ 54 เล่ห์กลอุบาย

ฟ้าเพิ่งสาง อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ลุกจากเตียง

เฟิงซิ่วเฟินเองก็ตื่นขึ้นแล้วเช่นกัน บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความกังวล "หว่านเอ๋อร์ เมื่อคืนเกิดเรื่องวุ่นวายขนาดนั้น แม่เกรงว่าปู่กับย่าของลูก… จะผูกใจเจ็บ แม่รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลย"

"แม่ ไม่ต้องห่วงค่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์กุมมือมารดาไว้ "ปัญหามาก็ค่อยแก้ไปตามสถานการณ์ค่ะ หนูว่าจะไปดูเสี่ยวจีกับเสี่ยวจาหน่อย ถือโอกาสออกไปสูดอากาศด้วย"

เธอต้องรู้ความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายให้เร็วที่สุด

พอเดินไปถึงมุมสวนหลังบ้าน เสี่ยวฮุย นกกระจอกที่เป็นเพื่อนของเสี่ยวจาก็บินพรึ่บพรั่บมาเกาะไหล่อวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างรีบร้อน

【พี่สาว! ตาแก่ใจร้ายคนที่ท่านให้เราจับตาดู เมื่อเช้านี้โกรธจนเป็นลมไปแล้วล่ะ! ฟ้ายังไม่สาง ยายแก่ใจร้ายก็รีบจ้างรถวัวลากตัวไปส่งโรงพยาบาลแล้ว!】

"โกรธจนเป็นลมแต่เช้าเลยเหรอ?"

【อืม ดูเหมือนจะหาเงินในลานบ้านไม่เจอ เลยโมโหจัดจนสลบไปน่ะ】

นี่คงพบแล้วว่ากระปุกออมสินในลานบ้านหายไป

ของเก่ามีค่าและเงินหายไปหมด ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสองคนนั้นจะโกรธแค้นแค่ไหน

คงกำลังวางแผนชั่วร้ายเพื่อแก้แค้นเธออยู่แน่

"เสี่ยวจี เสี่ยวจา!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ทำสีหน้าเคร่งขรึม ลดเสียงต่ำลง "มีภารกิจสำคัญให้พวกเจ้า รีบไปที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ หาห้องพักคนไข้ของตาแก่ยายแก่ใจร้ายนั่น ฟังว่าพวกเขาพูดอะไร ทำอะไร! โดยเฉพาะยายแก่ใจร้ายนั่น จับตาดูให้ดี! มีความเคลื่อนไหวอะไร ให้รีบกลับมาบอกฉันทันที!"

【รับรองจะทำภารกิจให้สำเร็จ!】

เสี่ยวจารีบบินออกไปทันที

【ระวังตัวด้วยนะ】

เสี่ยวจีพยักหน้าอย่างสุขุม ก่อนจะบินตามไปติดๆ

"งูทางมะพร้าว" อวี๋หว่านเอ๋อร์ก้มมองงูที่ขดตัวอยู่ข้างเท้า "เจ้าไปเฝ้าแถวบ้านเก่าตระกูลอวี๋ ถ้าคนจากบ้านตาแก่ใจร้ายออกมา โดยเฉพาะถ้าไปที่แปลกๆ ให้ตามพวกเขาไป จำไว้ว่าพวกเขาทำอะไร แล้วรีบกลับมาบอกฉัน"

【ได้】

งูทางมะพร้าวเลื้อยหายเข้าไปในพงหญ้าอย่างรวดเร็ว

…

เมื่อสองแม่ลูกมาถึงโรงพยาบาลประจำอำเภอ

อวี๋เจิ้งเฟิงและอวี๋เจิ้งอวี่กำลังรออยู่หน้าห้องผ่าตัดด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

"แม่ น้องเล็ก มากันแล้วเหรอ! พ่อเพิ่งเข้าห้องผ่าตัดไปเมื่อกี้นี้เอง"

อวี๋เจิ้งเฟิงสังเกตเห็นสีหน้าของแม่ขณะพูด "แม่ครับ แม่ดูไม่ค่อยดีเลย?"

เฟิงซิ่วเฟินถอนหายใจยาว พลางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านให้ฟัง

ท้ายที่สุดเธอก็ถอนหายใจอีกครั้ง "เฮ้อ แม่ก็ห่วงเรื่องปู่กับย่าของลูกนั่นแหละ… เสียหายไปขนาดนั้น แถมปู่ยังโกรธจนล้มป่วยอีก แม่กลัวว่าพวกเขาจะอาศัยจังหวะที่พ่อผ่าตัดมาหาเรื่อง…"

อวี๋เจิ้งอวี่ได้ยินดังนั้นก็เดือดดาล "พวกเขาไม่กล้าหรอก! ผมจะจัดการเอง…"

"พี่รอง!" อวี๋หว่านเอ๋อร์ขัดจังหวะเขา "การผ่าตัดของพ่อสำคัญที่สุด เรื่องปู่กับย่า เอาไว้รอให้พ่อออกมาปลอดภัยก่อนค่อยว่ากัน"

อวี๋เจิ้งเฟิงพยักหน้าเห็นด้วย "หว่านเอ๋อร์พูดถูก เจิ้งอวี่ ใจเย็นๆ ไว้ก่อน ตอนนี้ห่วงพ่อดีกว่า"

อวี๋เจิ้งอวี่จำต้องนั่งลงอย่างขุ่นเคือง

ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนั้นแสนยาวนานและทรมาน

อวี๋หว่านเอ๋อร์ภายนอกดูสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับกำลังสื่อสารกับกองทัพนกกระจอกที่เกาะอยู่นอกหน้าต่าง

พวกนกกระจอกเหล่านี้ล้วนเป็นเพื่อนพ้องของเสี่ยวจีกับเสี่ยวจา

ข้อมูลที่พวกมันคาบข่าวมาบอกทำให้เธอรู้ว่า… ตาเฒ่านั่นตื่นแล้ว!

อวี๋หว่านเอ๋อร์นำสิ่งที่นกกระจอกบอกมาวิเคราะห์ในใจเงียบๆ

แผนการของตาเฒ่าชัดเจนยิ่งนัก

เขาจะอาศัยจังหวะที่ทุกคนในครอบครัวเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาล ให้ลูกชายคนเล็กถือโอกาสใช้กุญแจไขประตูบ้าน แล้วแอบย่องเข้าไปรื้อค้น!

ด้วยนิสัยของอวี๋เจี้ยนจวิน รับรองว่ามันต้องรื้อค้นข้าวของจนพินาศแน่

ถึงตอนนั้น ข้าวของที่แม่เหนื่อยยากจัดหามาคงไม่ปลอดภัยเป็นแน่

อวี๋หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วครุ่นคิด แผนการโต้กลับก่อตัวขึ้นในหัวอย่างรวดเร็ว

แทนที่จะปล่อยให้ถูกรื้อค้น สู้บุกไปจับให้คาหนังคาเขาเลยดีกว่า!

ส่วนข้าวของที่อาจจะพังเสียหาย ก็ถือโอกาสนี้เปลี่ยนใหม่ยกชุดไปเสียเลย!

ขณะนั้นเอง ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก

แพทย์มีรอยยิ้มเหนื่อยล้าแต่ก็ดูโล่งใจ "การผ่าตัดสำเร็จไปด้วยดีครับ! เศษกระดูกถูกเอาออกมาหมดแล้ว พักฟื้นดีๆ ร่างกายกลับมาใช้งานได้ตามปกติไม่มีปัญหาแน่นอน!"

"ขอบคุณค่ะหมอ! ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!"

เฟิงซิ่วเฟินคว้ามือหมอไว้อย่างตื่นเต้น หินก้อนใหญ่ที่ทับอกของเธอในที่สุดก็ถูกยกออกไปเสียที

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก "พ่อปลอดภัยก็ดีแล้วค่ะ หนูค่อยสบายใจขึ้นหน่อย แต่หนูเพิ่งนึกได้ว่า… หน้าต่างบ้านเราที่โดนปู่กับย่าเล่นงานไว้เมื่อคืนมันดูหลวมๆ หนูเกรงว่าจะมีสัตว์ป่ามุดเข้าไป ทำให้บ้านเละเทะกว่าเดิมค่ะ"

"อ้าวเหรอ? หลวมงั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ต้องกลับไปดู แม่จะไปเป็นเพื่อนนะ"

เฟิงซิ่วเฟินพูดพลางลุกขึ้น

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบกดตัวแม่ไว้นั่งที่เดิม "แม่คะ แม่พักอยู่ที่นี่เถอะค่ะ เดี๋ยวให้พี่รองกลับไปเป็นเพื่อนหนูเอง ไปซ่อมประตูหน้าต่างให้แน่นหนา แถมจะได้เก็บกวาดด้วยค่ะ!"

นิสัยของแม่ใจอ่อนเกินไป ไม่เหมาะกับการจัดการเรื่องพวกนี้ ให้พี่รองไปเป็นเพื่อนเธอยังเหมาะกว่า พี่รองเป็นคนเลือดร้อน จัดการอวี๋เจี้ยนจวินได้แน่

เฟิงซิ่วเฟินไม่ได้สงสัยอะไร "ก็ได้! เจิ้งอวี่ รีบไปเป็นเพื่อนชะโงกหน้าไปดูหน่อยนะ! ระหว่างทางระวังตัวด้วย!"

อวี๋เจิ้งอวี่กำลังรู้สึกว่าอยู่เฝ้าไปก็ไม่มีอะไรทำ จึงตอบรับอย่างกระตือรือร้น "ได้ครับ! เรื่องนี้ไว้ใจผมได้เลย!"

อวี๋เจิ้งเฟิงเองก็เห็นด้วย "ดีครับ รีบไปรีบมา ระวังความปลอดภัยด้วยนะครับ ทางนี้ผมกับแม่ดูแลพ่อเอง"

อวี๋หว่านเอ๋อร์และอวี๋เจิ้งอวี่รีบออกจากโรงพยาบาล

ยามโพล้เพล้ใกล้เข้ามา

บนถนนสายเล็กที่มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านอวี๋ ทั้งสองคนแทบจะวิ่งเหยาะๆ ตลอดทาง

"น้องเล็ก เดินช้าๆ หน่อย! แค่ประตูหน้าต่างหลวม พรุ่งนี้ซ่อมก็ยังทัน เห็นรีบร้อนอะไรขนาดนั้น"

อวี๋เจิ้งอวี่ไม่ค่อยเข้าใจความรีบร้อนของน้องสาวนัก

อวี๋หว่านเอ๋อร์รู้จากพวกนกแล้วว่าอวี๋เจี้ยนจวินเคลื่อนไหวแล้ว จะไม่ให้รีบได้อย่างไร แต่เธอจะบอกพี่รองเรื่องความสามารถของตนไม่ได้ จึงได้แต่หาข้ออ้างไปเรื่อย

"พี่รอง ประตูหน้าต่างบ้านเราไม่ค่อยแน่นหนา ถ้ามีสัตว์ป่ามุดเข้าไปทำข้าวของเสียหาย แม่ต้องเสียใจแน่ๆ ค่ะ แล้วพ่อก็เพิ่งผ่าตัดมาด้วย ขืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น พ่อต้องกังวลหนักกว่าเดิมแน่"

อวี๋เจิ้งอวี่ได้ยินน้องสาวพูดเช่นนั้นก็ไม่ได้คัดค้านอะไรอีก เขาเร่งฝีเท้าเดินทางกลับทันที

เมื่อเห็นบ้านดินหลังเตี้ยของครอบครัวอยู่ไกลๆ อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็กวาดสายตามองไปรอบบริเวณอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวจีกับเสี่ยวจาบินโฉบเข้ามาหาเธอ

【หว่านหว่าน! อวี๋เจี้ยนจวินกำลังย่อตัวอยู่ที่ใต้ต้นไทรเก่าหน้าหมู่บ้าน! เหมือนเขาจะรอให้มืดก่อน!】

【คนใจร้ายคนนั้นเพิ่งออกจากบ้านมา ท่าทางลับๆ ล่อๆ กำลังเดินมุ่งหน้ามาทางบ้านพวกเธอแล้ว!】

อวี๋หว่านเอ๋อร์เข้าใจสถานการณ์ทันที เธอส่งสายตาให้เสี่ยวจีกับเสี่ยวจาเป็นสัญญาณให้ไปก่อเรื่องที่หลังบ้าน เพื่อดึงความสนใจพี่รองให้เดินไปทางนั้น

นี่เป็นกลยุทธ์ที่เธอกับพวกมันตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้ว

โชคดีที่เสี่ยวจีฉลาด เสี่ยวจายังไม่ทันตั้งตัว มันก็บินไปก่อเรื่องที่หลังบ้านเรียบร้อย

"พี่รอง ที่หลังบ้านเหมือนจะมีอะไรผิดปกติ พี่ช่วยไปดูเป็นเพื่อนหนูหน่อยค่ะ"

อวี๋เจิ้งอวี่ที่กำลังพูดเรื่องวางแผนซ่อมแซมประตูหน้าต่าง พอได้ยินน้องสาวพูดเช่นนั้น เขาก็ทำท่าปกป้องและระวังตัวทันที

"เธอยืนรอตรงนี้ เดี๋ยวพี่ไปดูเอง"

"ไปด้วยกันเถอะค่ะ!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่รอให้อีกฝ่ายคัดค้าน เธอตัดสินใจเด็ดขาดคว้าตัวพี่รองให้มุดเข้าไปในดงไผ่หลังบ้าน

จุดนี้สามารถซ่อนตัวได้มิดชิด ทั้งยังมองเห็นสถานการณ์ทั้งหน้าบ้านและหลังบ้านผ่านช่องว่างได้เป็นอย่างดี

อวี๋เจิ้งอวี่กวาดสายตามองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อไม่เห็นสิ่งใดน่าสงสัย เขากำลังจะเรียกน้องสาวกลับ

"พี่รอง" อวี๋หว่านเอ๋อร์จ้องไปทางหน้าบ้านพลางลดเสียงต่ำลง "เมื่อกี้หนูเห็นอวี๋เจี้ยนจวินท่าทางลับๆ ล่อๆ มาจากทางบ้านเรา หนูว่า… ปู่กับย่าคงยังไม่ตัดใจแน่ เขาอาจจะฉวยโอกาสตอนพวกเราไม่อยู่มาป่วนที่บ้าน หรือไม่ก็ตั้งใจจะมาขโมยของ!"

"อะไรนะ?!" อวี๋เจิ้งอวี่โกรธจนควันออกหู "พวกเขายังกล้าคิดจะขโมยของที่บ้านพี่อีกเหรอ?!"

"ชู่ว!" อวี๋หว่านเอ๋อร์เอามือปิดปากเขา "เบาๆ ค่ะ! ตอนนี้เรายังไม่มีหลักฐาน ถ้าเขาไม่รับสารภาพ เราก็ทำอะไรไม่ได้หรอก"

"จะรับหรือไม่รับพี่ไม่สน! ขอกระทืบสักทีก่อนเถอะ!"

ตั้งแต่รู้ว่าปู่กับย่ามางัดตู้รื้อลิ้นชักที่บ้าน เขาก็อัดอั้นอยากแก้แค้นเต็มแก่แล้ว ปู่กับย่าน่ะแก่แล้ว พี่ไม่กล้าลงมือทำอะไรเพราะกลัวเรื่องจะบานปลาย แต่กับไอ้ลูกชายคนเล็กของตาแก่ยายแก่นั่น พี่จะไปกลัวอะไร!

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นด้วยว่าอวี๋เจี้ยนจวินสมควรโดนจริงๆ แต่จุดประสงค์ของเธอไม่ใช่แค่การสั่งสอนด้วยกำลัง เธอต้องการหลักฐาน!

"พี่รอง ถ้าพี่อยากซัดเขาก็ทำได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เราต้องจับให้คาหนังคาเขา! พี่ฟังหนูนะ…"

เธอรีบกระซิบเล่าแผนการ 'ล่อเหยื่อ' ให้พี่รองฟังเบาๆ

"ได้! เอาตามนี้! กล้ามาขโมยของที่บ้านพี่เหรอ ดูสิว่าพี่จะไม่หักขาแก!"

อวี๋เจิ้งอวี่ถูมือไปมา สายตาจ้องเขม็งไปที่ประตูหลังและหน้าต่างบ้านตัวเอง

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งที่ท่าทางลับๆ ล่อๆ ก็ปรากฏขึ้นในสายตา

นั่นคืออวี๋เจี้ยนจวินจริงๆ ด้วย!

เขาหันซ้ายแลขวาเหมือนโจร หลังจากยืนยันว่าไม่มีใครเห็น ก็รีบตรงไปที่ประตูบ้านของอวี๋หว่านเอ๋อร์ หยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาแล้วไขแม่กุญแจอย่างชำนาญ!

เขามีกุญแจได้ยังไง?!

อวี๋เจิ้งอวี่มองน้องสาวตัวเองอย่างตกตะลึง

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ได้พูดอะไร สายตาจับจ้องไปที่อวี๋เจี้ยนจวิน

อวี๋เจี้ยนจวินไม่รู้ตัวเลยสักนิด เขาผลักประตูเบาๆ แล้วมุดเข้าไป ก่อนจะปิดประตูตามหลังอย่างรวดเร็ว

"ไป!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์สั่งเสียงเบา สองพี่น้องพุ่งตัวไปที่ประตูบ้านอย่างไร้สุ้มเสียง

ภายในบ้านมีเสียงรื้อค้น ข้าวของตกหล่นดังโครมครามออกมาทันที!

อวี๋เจี้ยนจวินดูเหมือนจะไม่เกรงกลัวอะไร ท่าทางรุนแรงและรีบร้อน

เสียงลิ้นชักถูกดึงออกแล้วเทคว่ำ เสียงตู้เสื้อผ้าถูกกระแทก หรือแม้แต่เสียงไหดินเผาถูกชนจนแตกกระจายดังออกมาให้ได้ยินชัดเจน!

"แม่เอ๊ย! มันกำลังทุบบ้านเรา! ฉันจะเข้าไปจัดการมันเดี๋ยวนี้!"

อวี๋เจิ้งอวี่โกรธจนตัวสั่น เตรียมจะถีบประตูเข้าไป

"รออีกนิด!"

แววตาของอวี๋หว่านเอ๋อร์เย็นชา เธอรั้งแขนเขาไว้แน่น

เรื่องแบบนี้จะไปแจ้งตำรวจในยุคนี้ก็ไร้ประโยชน์

อวี๋เจี้ยนจวินเป็นอาเล็กของพวกเขา

เป็นญาติ!

ในสายตาของตำรวจ เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องในครอบครัว พวกเขาจะไม่ยุ่งและไม่อยากยุ่งแน่นอน

สิ่งที่สามารถทำให้อวี๋เจี้ยนจวินเกรงกลัวได้ มีเพียงผู้ใหญ่บ้านเท่านั้น

จากที่เธอรู้จักนิสัยของผู้ใหญ่บ้าน เขาไม่มีทางยอมให้เกิดเรื่องเสื่อมเสียที่ทำให้อับอายไปทั่วหมู่บ้านขึ้นเด็ดขาด

เรื่องนี้ต้องจัดการให้เด็ดขาด

เธอจึงรอจังหวะที่จะจับเขาให้ได้คาหนังคาเขา

ภายในบ้าน อวี๋เจี้ยนจวินกำลังรื้อค้นข้าวของอย่างบ้าคลั่ง

เขาพุ่งไปยังห้องของอวี๋หว่านเอ๋อร์เป็นอันดับแรก ยกแผ่นไม้เก่าคร่ำคร่าของเตียงขึ้น ก่อนจะรื้อข้าวของใต้เตียงออกมาจนหมด แต่ก็ไม่พบอะไรเลย

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าพังๆ เพียงใบเดียวที่มีอยู่ โยนเสื้อผ้าและเศษผ้าข้างในทิ้งเกลื่อนพื้น ใช้เท้าเขี่ยไปมา ก่อนจะพยายามแงะแผ่นกระเบื้องปูพื้นตรงนั้นขึ้นมาอีก

ปากก็ยังสบถด่า "แม่เอ๊ย! ยัยเด็กเหลือขอ! ซ่อนไว้ไหนเนี่ย?! ยังไงก็ต้องอยู่ในบ้านนี้แน่… รื้อออกมาดูสิว่าพวกแกจะทำหน้ายังไง!"

จังหวะนี้แหละ!

"เสี่ยวจี เสี่ยวจา!"

【รับทราบ!】

ในเวลาเดียวกัน เสี่ยวจีและเสี่ยวจาก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู มุ่งหน้าไปยังบ้านของป้าอู๋ที่อยู่ไม่ไกลนัก

พวกมันกระพือปีกตีหน้าต่างบ้านป้าอู๋อย่างบ้าคลั่ง เสียงดัง "ปังๆ" รัวเร็ว พร้อมส่งเสียงร้องแหลมสูงไม่หยุด

"โอย! นกผีพวกนี้! ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังจะมาทำอะไรอีก!"

เสียงบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจดังมาจากในบ้านป้าอู๋ ตามด้วยเสียงเปิดหน้าต่างโวยวายไล่พวกนก

ทว่าพวกนกกระจอกไม่ยอมบินหนี กลับลดระดับการบินลงเรื่อยๆ ส่งเสียงรบกวนไม่หยุด ก่อนจะโฉบไปทางบ้านของอวี๋หว่านเอ๋อร์เป็นระยะๆ แล้วหันกลับมาร้องเรียก ราวกับกำลังชี้นำทาง

"เล่นอะไรของมันกันนะ…"

ความอยากรู้อยากเห็นของป้าอู๋เริ่มทำงาน

เธอคว้าเสื้อคลุมมาใส่แล้วเดินออกมาจากบ้านพลางบ่นอุบอิบ ก่อนจะมองตามทางที่พวกนกกระจอกบินไป

"ลงมือ!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์กระซิบสั่งพี่รอง

อวี๋เจิ้งอวี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตะโกนลั่น "ไอ้ลูกหมาตัวไหน! กล้ามาขโมยของที่บ้านฉันเรอะ!!"

พร้อมกับเสียงคำรามนั้น เขายกเท้าถีบเข้าที่ก้นของอวี๋เจี้ยนจวินอย่างแรง!

"โครม!"

อวี๋เจี้ยนจวินถูกถีบจนหน้าคว่ำลงกับพื้นดิน ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

อวี๋เจิ้งอวี่กวาดสายตามองสภาพภายในบ้านทันที!

บ้านของเขาดูไม่ต่างจากถูกโจรปล้น! บานตู้เปิดอ้า เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มพื้น ลิ้นชักถูกดึงออกมาเทคว่ำ ข้าวของเครื่องใช้จุกจิกเกลื่อนกลาดไปทั่ว ไหดินเผาใบหนึ่งแตกอยู่ที่มุมกำแพง น้ำไหลนองเต็มพื้น…

อวี๋เจิ้งอวี่คำราม "แกทำอะไรของแกเนี่ย?!"

อวี๋เจี้ยนจวินได้ยินเสียงก็หันขวับกลับมาอย่างแรง

พอสบตาอวี๋เจิ้งอวี่และอวี๋หว่านเอ๋อร์ที่ยืนจ้องอยู่ที่ประตูด้วยสายตาเย็นเยียบ ใบหน้าเขาก็ซีดเผือดราวกับกระดาษทันที

"ฉัน… ฉันไม่ได้…"

เขาพูดตะกุกตะกักจนฟังไม่ได้ศัพท์

"พวกเราเห็นกันหมดแล้ว! ได้ยินด้วย!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ชี้ไปที่สภาพเละเทะ "ไขประตูเข้ามาขโมยของยังจะปฏิเสธอีกเหรอ!"

"ไอ้โจรในบ้าน! กินบนเรือนขี้รดบนหลังคานี่หว่า!" อวี๋เจิ้งอวี่ก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้ออวี๋เจี้ยนจวิน "บอกมา! ใครใช้ให้แกมา! กุญแจเอามาจากไหน! แกคิดจะขโมยอะไร!"

เสียงคำรามของอวี๋เจิ้งอวี่ดังสนั่น ในที่สุดก็นำพาป้าอู๋ที่ถูกนกกระจอกล่อมา และบรรดาเพื่อนบ้านที่ตื่นตระหนกให้รีบวิ่งกันมาดู

ชาวบ้านพากันล้อมเข้ามาที่หน้าประตู พอเห็นสภาพภายในบ้านและอวี๋เจี้ยนจวินที่ถูกจับได้คาหนังคาเขาก็ต่างส่งเสียงฮือฮา!

"ตายแล้ว! นั่นอวี๋เจี้ยนจวินไม่ใช่เหรอ?!"

"ทำไมถึงกลายเป็นขโมยไปได้ล่ะ?"

"รื้อบ้านตระกูลอวี๋จนเละเทะเลยนะเนี่ย!"

"เขาเข้ามาได้ยังไง? ไม่ใช่ว่าครอบครัวพี่ชายคนโตไปโรงพยาบาลกันหมดแล้วหรือไง?"

"เวรกรรมจริงๆ บ้านซิ่วเฟินเพิ่งจะแยกบ้านออกมาก็โดนขโมย แถมยังเป็นคนกันเองอีก!"

ป้าอู๋ตบขาตัวเองฉาดใหญ่ "ตายแล้ว! ฉันก็นึกสงสัยว่านกกระจอกพวกนั้นจะบินชนหน้าต่างบ้านฉันทำไม! ที่แท้ก็มาตามให้ฉันมาดูขโมยนี่เอง!"

"พี่รอง คุมตัวเขาไว้" อวี๋หว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "เราไปหาผู้ใหญ่บ้านกัน! คืนนี้ต้องเอาเรื่องให้ถึงที่สุด!"

ยามดึกสงัดในหมู่บ้านตระกูลอวี๋ที่ควรจะเงียบสงบ กลับพังทลายลงด้วยความวุ่นวายที่หลังบ้านของอวี๋หว่านเอ๋อร์

แสงจากคบเพลิงและตะเกียงน้ำมันวูบไหว เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง โกรธแค้น และดูแคลนของผู้คนที่กำลังมุงดู

อวี๋เจี้ยนจวินทรุดตัวลงกับพื้น น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

"เป็นพ่อกับแม่! พวกเขาให้ฉันมาเอง! บอกว่าหว่านเอ๋อร์ขโมยสมบัติของตระกูลไป…บอกให้ฉันมาหา…กุญแจก็แม่เป็นคนให้มา…ปล่อยฉันไปเถอะ! ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว!"

ฝูงชนฮือฮาขึ้นทันที

"คุณพระช่วย! นี่พ่อกับแม่ตัวเองเป็นคนบงการงั้นเหรอ?!"

"พ่อแม่แท้ๆ ใช้ลูกชายมาขโมยของบ้านพี่ชายคนโตเนี่ยนะ? จิตใจทำด้วยอะไร!"

"สมบัติอะไร? บ้านตระกูลอวี๋มีสมบัติด้วยหรือไง?"

"ถุย! ฉันว่าคงเห็นลูกคนโตแยกบ้านออกมาเลยหาข้ออ้างมาแย่งของมากกว่า! ดูสิ ขนาดประตูยังพังเละเทะ!"

“เลวระยำจริงๆ! ไม่นึกเลยว่าเจี้ยนจวินจะทำถึงขนาดนี้ ขนาดบ้านพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองยังทำลงคอ!”

ป้าอู๋ตบเข่าฉาดใหญ่พลางเล่าอย่างออกรสออกชาติว่านกกระจอกพวกนั้น “รู้ภาษาคน” ราวกับมีตาทิพย์ พาเธอมาเจอหัวขโมยได้อย่างไร

ทำเอาคนฟังอึ้งไปตามๆ กัน

“จะเสียงดังโวยวายอะไรกัน!”

เสียงตะคอกดังก้องขึ้น ผู้ใหญ่บ้านสวมเสื้อตัวนอกเดินแหวกฝูงชนเข้ามา ใบหน้าบึ้งตึงดูไม่สบอารมณ์ เมื่อเห็นสภาพบ้านที่พังพินาศ เจี้ยนจวินที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา และชาวบ้านที่โกรธแค้น เขาก็ขมวดคิ้วแน่น

“ผู้ใหญ่บ้าน! คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเรานะคะ!”

อวี๋เจิ้งอวี่รีบโพล่งขึ้นทันทีเมื่อเห็นผู้ใหญ่บ้าน เขาชี้ไปที่อวี๋เจี้ยนจวินและสภาพบ้านที่พังยับเยินด้วยความคับแค้นใจ “อาเล็ก! เขาอาศัยกุญแจที่ปู่กับย่าให้มา อาศัยจังหวะที่พ่อผมเข้าห้องผ่าตัดงัดประตูหลังเข้ามา รื้อบ้านเราจนเละไปหมด!

ผู้ใหญ่บ้านดูสิครับ! แบบนี้ต่างอะไรกับโจรขึ้นบ้านคนอื่น?! เขาพูดเองกับปากว่าปู่กับย่าเป็นคนบงการ บอกว่าหว่านเอ๋อร์ขโมย ‘สมบัติ’ อะไรไปสักอย่าง!

ฟ้าดินเป็นพยาน เราแยกบ้านออกมาก็ได้มาแค่บ้านโทรมๆ หลังนี้ จะไปมีสมบัติอะไรที่ไหน? พวกเขาใส่ร้ายป้ายสี หวังจะบีบให้ครอบครัวเราตายชัดๆ!”

สายตาของผู้ใหญ่บ้านกวาดมองไปทั่วบริเวณที่เสียหายยับเยิน ใบหน้าของเขาถมึงทึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำได้

ถึงขั้นกล้าใช้ลูกชายตัวเองมาทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้ ช่างน่าขายขี้หน้าหมู่บ้านจริงๆ!

“อวี๋เจี้ยนจวิน!” ผู้ใหญ่บ้านตวาดลั่น “แกมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?!”

“ผู้ใหญ่บ้าน…ผม…ผมถูกบังคับ…พ่อกับแม่สั่งมาครับ…”

อวี๋เจี้ยนจวินตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว

“หุบปาก!” ผู้ใหญ่บ้านตวาดขัดด้วยความรังเกียจ

เขามองไปยังอวี๋หว่านเอ๋อร์และอวี๋เจิ้งอวี่ “เจิ้งอวี่ หว่านเอ๋อร์ พวกเธอโดนรังแกแล้ว หมู่บ้านชิงเหอจะให้ความยุติธรรมกับพวกเธอเอง!”

“ใช่ ต้องสั่งสอนให้เข็ดหลาบ มิฉะนั้นถ้าคนนอกรู้เข้า หมู่บ้านชิงเหอของเราคงเสียชื่อหมด”

“นั่นสิ! ลูกชายฉันกำลังจะไปสู่ขอสาวพอดี ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ลูกชายฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะเนี่ย?”

ชาวบ้านวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

ผู้ใหญ่บ้านยกมือขึ้นเป็นเชิงให้ทุกคนเงียบ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ครู่หนึ่งก่อนจะประกาศ

“หมู่บ้านชิงเหอของเรา ตั้งแต่ฉันรับหน้าที่เป็นผู้ใหญ่บ้านมา ชื่อเสียงเรียงนามดีมาโดยตลอด แน่นอนว่าต้องอาศัยความร่วมมือและการรักษาเกียรติของพวกเราทุกคน แต่นี่กลับมีคนคิดจะมาทำลายชื่อเสียงหมู่บ้านชิงเหอ ในฐานะผู้ใหญ่บ้าน ฉันไม่มีวันยอมแน่!”

“กฎหมู่บ้านก็ต้องเป็นกฎ! ถ้าไร้ระเบียบวินัย ก็เหมือนบ้านที่ไร้หลักการ! วันนี้ล่ะ ฉันจะต้องจัดการคนที่ทำให้หมู่บ้านเราเสื่อมเสียให้ดู!”

“ถูกอย่างที่ผู้ใหญ่ว่า!!”

“จะปล่อยให้ปลาเน่าตัวเดียวทำเหม็นไปทั้งข้องไม่ได้!”

“ใช่เลย! หมู่บ้านเราเพิ่งได้รางวัลดีเด่นมา จะให้คนพวกนี้มาถ่วงความเจริญไม่ได้!”

ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้า ก่อนเบนสายตาไปที่อวี๋เจี้ยนจวินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“อวี๋เจี้ยนจวิน แกก็เห็นแล้วนะ! ในเมื่อทำผิด บทลงโทษก็ย่อมเลี่ยงไม่ได้ ตั้งแต่วันนี้ไป แกต้องไปทำงานใช้แรงงานที่ที่ทำการหมู่บ้านเพื่อสำนึกผิดเป็นเวลาสามวัน! ข้าวของเครื่องใช้ที่เสียหายต้องชดใช้ตามราคาจริง! และเมื่ออวี๋เจี้ยนผิงกลับมา แกจะต้องออกมาขอขมาต่อหน้าชาวบ้านทุกคน!”

“ส่วนอวี๋โหย่วเถียนกับภรรยา” น้ำเสียงของผู้ใหญ่บ้านเย็นชาลงถนัดตา “อบรมลูกไม่ดี จิตใจชั่วร้าย ถึงขั้นบงการให้คนอื่นมาทำเรื่องเลวระยำและทำลายชื่อเสียงของหมู่บ้าน!”

“รอให้อวี๋โหย่วเถียนออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ ทั้งสองคนจะต้องออกมาทำทัณฑ์บนต่อหน้าที่ประชุมหมู่บ้าน! ถ้ายังกล้าทำพฤติกรรมทำลายความสามัคคีอีก จะถูกตัดสิทธิ์สวัสดิการหมู่บ้านถาวร! และฉันจะพิจารณารายงานเรื่องนี้ไปยังคอมมูนเพื่อดำเนินการตามกฎหมายต่อไป!”

“ควรทำแบบนี้แหละ!”

ชาวบ้านพากันปรบมือเห็นด้วยกับการตัดสินใจของผู้ใหญ่บ้าน

อวี๋เจี้ยนจวินพยายามจะเถียง แต่ไม่มีใครสนใจ ร่างของเขาถูกชายฉกรรจ์สองคนลากถูไปกับพื้นเหมือนลากสุนัขตายไปยังที่ทำการหมู่บ้าน

เมื่อผู้ใหญ่บ้านออกปากไล่ ฝูงชนจึงค่อยๆ สลายตัวไป ทว่าเสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความดูแคลนยังคงดังระงมไม่จางหาย

ป้าอู๋และเพื่อนบ้านใจดีอีกสองสามคนอยู่ช่วยอวี๋หว่านเอ๋อร์และพี่ชายจัดเก็บข้าวของในบ้านเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจและปลอบใจสองสามคำแล้วจึงกลับไป

เมื่อเพื่อนบ้านคนสุดท้ายจากไป ในบ้านหลังเล็กที่ทรุดโทรมก็เหลือเพียงสองพี่น้อง

อวี๋เจิ้งอวี่มองดูเศษผ้าที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น “น้องเล็ก… โชคดีนะ… โชคดีจริงๆ ที่เรากลับมาทัน! ไม่อย่างนั้นถ้าแม่กลับมาเห็นสภาพบ้านแบบนี้…”

เขาแทบไม่อยากจะนึกภาพเลย

อวี๋หว่านเอ๋อร์ก้มหน้าเก็บเศษซากบนพื้นเงียบๆ

เธอเงยหน้ามองพี่รองแล้วพูดเบาๆ “พี่รอง… เรื่องคืนนี้อย่าเพิ่งบอกพ่อกับแม่เลยนะคะ พ่อเพิ่งผ่าตัดมา รับความสะเทือนใจไม่ได้ ส่วนแม่… ฉันกลัวว่าแม่จะรับไม่ไหว”

อวี๋เจิ้งอวี่พยักหน้า “อืม พี่รู้แล้ว!”

สองพี่น้องช่วยกันเก็บกวาดความเสียหายในความเงียบ จัดเฟอร์นิเจอร์ที่ล้มระเนระนาดให้เข้าที่ และรวบรวมข้าวของที่ตกหล่นมาไว้ด้วยกัน

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินไปที่ประตูหลัง เก็บกุญแจดอกนั้นที่อวี๋เจี้ยนจวินทิ้งไว้บนพื้นขึ้นมา

“พี่รอง ประตูหน้าต่าง…ต้องเสริมให้แน่นหนากว่านี้ค่ะ จากด้านในต้องติดกลอนประตูที่แข็งแรงกว่านี้อีกชั้น รอให้บิลค่าเสียหายออกมาเมื่อไหร่ เราค่อยไปทวงจากพวกเขา”

อวี๋เจิ้งอวี่พยักหน้าแรงๆ “ต้องทวง! เอาให้แพงที่สุด! ต้องให้ไอ้คนชั่วพวกนั้นเลือดตกยางออกกันบ้าง!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง