บทที่ 55 ปากมาก

แสงสลัวยามเช้ามืดเล็ดลอดผ่านหน้าต่างที่แปะด้วยหนังสือพิมพ์เก่าๆ เผยให้เห็นร่องรอยความเสียหายภายในห้องที่เพิ่งเก็บกวาดไปอย่างยากลำบาก

“หว่านเอ๋อร์ เธอไปงีบสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวพี่ไปหาอะไรให้กิน แล้วพวกเราค่อยไปโรงพยาบาลกัน”

น้ำเสียงของอวี๋เจิ้งอวี่แหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้า

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองดวงตาที่แดงก่ำของพี่ชายแล้วส่ายหน้า “ไม่หลับค่ะ เดี๋ยวฉันไปก่อไฟเอง”

โจ๊กง่ายๆ ต้มเสร็จ สองพี่น้องกินกันอย่างเงียบๆ

“เดี๋ยวพอเจอแม่กับพ่อ…”

อวี๋เจิ้งอวี่วางชามลง น้ำเสียงแห้งผาก “ก็เอาตามที่เธอว่า เป็นฝีมือหมาจรจัด พี่จะปิดปากให้สนิท”

“ค่ะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้า “พ่อเพิ่งผ่าตัดมา ห้ามรับความกระทบกระเทือนเด็ดขาด แม่ช่วงนี้ก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด… ให้ท่านห่วงน้อยลงหน่อยเถอะ”

“รอพ่อหายดีกลับมา ทางเราก็น่าจะได้ค่าเสียหายแล้ว พอจัดการบ้านให้เรียบร้อย ค่อยบอกเรื่องนี้ตอนนั้น ก็คงไม่ต้องโมโหมากขนาดนั้น”

ท่ามกลางแสงยามเช้าที่เริ่มจาง สองพี่น้องก็ออกเดินทางไปโรงพยาบาลประจำอำเภออีกครั้ง

กุญแจถูกส่งให้ผู้ใหญ่บ้าน เพื่อให้คนในหมู่บ้านเข้าไปช่วยตรวจสอบและนับจำนวนข้าวของที่เสียหาย!

ณ หอผู้ป่วยโรงพยาบาล

อวี๋เจี้ยนผิงฟื้นแล้ว แต่ใบหน้ายังคงซีดเผือด

เฟิงซิ่วเฟินนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า ความวุ่นวายในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมามากพอที่จะทำให้หญิงชนบทคนหนึ่งถึงกับทรุดได้

อวี๋เจิ้งเฟิงเฝ้าอยู่ข้างๆ กำลังเกลี้ยกล่อมให้แม่พักผ่อนสักหน่อย ให้เขาเป็นคนดูแลเอง

“พ่อ! แม่! พี่ใหญ่!”

อวี๋เจิ้งอวี่ผลักประตูเข้ามา “พวกเรากลับมาแล้ว!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินตามหลังมาติดๆ “พ่อคะ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง? แผลเจ็บมากไหม?”

“เออ กลับมาก็ดีแล้ว! พ่อไม่เป็นไร หมอบอกว่าดีขึ้นมากแล้ว”

อวี๋เจี้ยนผิงเห็นลูกทั้งสอง เผยรอยยิ้มโล่งใจออกมา น้ำเสียงยังอ่อนแรงอยู่บ้าง “ทางบ้านไม่มีอะไรใช่ไหม? ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ?”

เฟิงซิ่วเฟินมองมาด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน “ใช่สิ หว่านเอ๋อร์ เจิ้งอวี่ หน้าตาพวกเธอทำไมดูแย่ขนาดนี้? เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ? ประตูหน้าต่างซ่อมเสร็จหรือยัง?”

เมื่อวานได้ยินว่าอาจจะมีหมูป่าบุกเข้าบ้าน เธอก็ไม่สบายใจมาตลอด สามีบาดเจ็บนอนโรงพยาบาล ที่บ้านตอนนี้ก็ไม่มีเงินแล้ว ขืนข้าวของกับของกินที่บ้านถูกหมูป่าทำลายไป พวกเขาจะเอาอะไรกินจะอยู่ที่ไหนล่ะ?

อวี๋เจิ้งอวี่ถูกถามจนจุกในคอ เกือบหลุดปากบอกความจริงออกไป

อวี๋หว่านเอ๋อร์รับคำอย่างเป็นธรรมชาติ บนใบหน้ามีร่องรอยความลำบากใจและความโชคดี “แม่คะ อย่าพูดถึงเลย เมื่อคืนไม่รู้มาจากไหน มีหมาจรจัดโผล่มาสองสามตัว สงสัยจะหิวจัด มันเลยตะกุยหลังบ้านจนหลวมแล้วมุดเข้ามา รื้อบ้านจนเละเทะไปหมด! หม้อไหจานชามแตกไปหลายใบ บานตู้ก็ชนจนร้าว! หนูช่วยพี่รองเก็บกวาดอยู่ตั้งค่อนคืนกว่าจะพอเข้าที่เข้าทาง แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูใช้ไม้ค้ำประตูหน้าต่างไว้แน่นหนาแล้ว หมาพวกนั้นเข้ามาไม่ได้อีกแน่ค่ะ!”

“โอย! ไอ้หมาพวกนี้นี่จริงๆ เลย!”

เฟิงซิ่วเฟินร้องออกมาด้วยความเสียดาย “ไม่โดนมันกัดใช่ไหม? ของแตกก็ช่างมันเถอะ คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!”

แม้จะเสียดายข้าวของที่ถูกทำลาย แต่เธอกลับห่วงความปลอดภัยของลูกๆ มากกว่า

อวี๋เจี้ยนผิงก็ขมวดคิ้ว “หมาจรจัดในหมู่บ้านเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ เดี๋ยวต้องลองไปบอกผู้ใหญ่บ้าน ให้จัดการหน่อย พวกเธอสองคนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

อวี๋เจิ้งเฟิงมองเห็นความเหนื่อยล้าที่น้องชายปิดไม่มิด และแววตาหนักอึ้งที่วาบผ่านตาของน้องสาว เขารู้สึกว่าเรื่องนี้คงไม่ธรรมดาขนาดนั้น

หมาจรจัดจะรื้อจนเละเทะขนาดนี้ได้เชียวหรือ? ถึงขั้นชนบานตู้จนร้าว?

แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าซีดเผือดของพ่อและแววตากังวลของแม่ เขาก็เก็บความสงสัยไว้ก่อน ตัดสินใจว่าจะค่อยถามน้องชายกับน้องสาวทีหลัง

“ลำบากพวกเธอแล้ว รอพ่อดีขึ้นกว่านี้ พ่อจะกลับไปดู แล้วซ่อมประตูหน้าต่างให้แน่นหนาเอง”

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้า “พ่อคะ พ่อรักษาตัวให้ดีเถอะ ที่บ้านยังมีหนูกับพี่รองค่ะ”

“เด็กดี พ่อรู้แล้ว”

…

ช่วงเที่ยง

อวี๋เจิ้งอวี่ออกไปซื้อข้าว อวี๋เจิ้งเฟิงถูกพยาบาลเรียกไปรับยา

ในห้องผู้ป่วยเหลือเพียงอวี๋หว่านเอ๋อร์กับเฟิงซิ่วเฟินที่อยู่เฝ้าอวี๋เจี้ยนผิง

เฟิงซิ่วเฟินยังคงเสียดายข้าวของที่บ้านที่ถูกหมาจรจัดทำลาย

ประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักเปิดออกด้วยเสียง “ปัง”

ป้าอู๋จากห้องข้างๆ ถือตะกร้าไข่ใบเล็กเข้ามาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเห็นใจที่ดูเกินจริงและความตื่นเต้นที่ได้แบ่งปันเรื่องซุบซิบครั้งใหญ่

“ซิ่วเฟิน! พี่เจี้ยนผิง! โอ๊ย ในที่สุดก็หาเจอสักที!”

เธอตะโกนเสียงดัง “พี่เจี้ยนผิง อาการเป็นไงบ้าง?”

“เมื่อคืนบ้านพี่เจอดวงซวยครั้งใหญ่เลย! แต่พวกเธออย่าเสียใจไปเลย โชคดีที่แม่หนูหว่านกับเจิ้งอวี่มีความสามารถ จับขโมยใจดำนั่นได้คาหนังคาเขาทันทีเลย!”

เฟิงซิ่วเฟินและอวี๋เจี้ยนผิงต่างชะงักงัน มองดูเธออย่างงุนงง

หัวใจของอวี๋หว่านเอ๋อร์จมดิ่งลงทันที!

แย่แล้ว!

“ป้าอู๋ ป้าพูดถึงขโมยอะไรคะ? ไม่ใช่หมาจรจัดเหรอ?”

เฟิงซิ่วเฟินถามอย่างสงสัย ในใจเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

ไม่ทันที่อวี๋หว่านเอ๋อร์จะห้าม ป้าอู๋ก็พูดโพล่งออกมาในรวดเดียว “โอย! หมาจรจัดอะไรกันล่ะ! มันคืออวี๋เจี้ยนจวิน! น้องชายของพวกเธอนั่นแหละ! เมื่อคืนนี้ เขาถือกุญแจที่แม่สามีของเธอให้มา แอบไขประตูหลังบ้านมุดเข้าไป หูย! นี่เรียกว่ารื้อบ้านเลยล่ะ! เหมือนโจรมาปล้นบ้าน! หม้อไหจานชามแตกกระจายเต็มพื้น ตู้ถูกงัดแงะหมด เสื้อผ้าผ้านวมถูกโยนเกลื่อนเต็มห้อง! จุ๊ๆ สภาพตอนนั้นนะ ยิ่งกว่าเจอหมาจรจัดทำลายสิบครั้งซะอีก…”

ป้าอู๋เล่าอย่างออกรสว่าเมื่อคืนถูกนกกระจอก "ชักนำ" ให้ไปดูเรื่องสนุกอย่างไรบ้าง เห็นกับตาว่าอวี๋เจิ้งอวี่ถีบประตูเข้าไป อวี๋เจี้ยนจวินถูกจับได้คาหนังคาเขาก็ตกใจจนฉี่ราด เล่าว่าเขาร้องไห้โฮสารภาพออกมาว่าเป็นพ่อกับแม่ที่สั่งให้เขามาหา "ของล้ำค่า" เล่าว่าผู้ใหญ่บ้านโกรธจัดอย่างไร ลงโทษอวี๋เจี้ยนจวินยังไง แถมยังบังคับให้เขาชดใช้เงินและขอโทษ เล่าว่าตาแก่ยายแก่นั่นถูกผู้ใหญ่บ้านชี้หน้าด่าอย่างไรบ้าง ถูกสั่งให้ไปเขียนบันทึกสำนึกผิด… ทุกอย่างถูกเล่าออกมาหมดเปลือกราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่! กลัวว่าจะพลาด "รายละเอียดเด็ดๆ" ไปแม้แต่นิดเดียว!

เฟิงซิ่วเฟินยืนฟังทีละคำๆ ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ ตอนแรกคือความงุนงง ต่อมาคือความตกใจ และสุดท้ายใบหน้าก็ซีดเซียวจนไร้สีเลือด เธอรู้สึกเหมือนแรงทั้งหมดถูกสูบหายไปจากร่างกาย ขาเริ่มอ่อนแรง หน้าอกเหมือนถูกใครเอาอะไรมาแทงอย่างแรง

ที่แท้เป็นแม่สามีสั่งให้คนมาหรือนี่? เป็นคนในครอบครัวของพวกเขาเองที่ลงมือทำลายบ้านที่เธอและสามีค่อยๆ สร้างมาทีละนิดให้กลายเป็นสภาพแบบนี้? ทำไมกันนะ? เธอถามซ้ำๆ ในใจ พวกเขาให้ไปไม่พอหรือไง? ยังมีอะไรที่พวกเขายังจ้องจะเอาอยู่อีก?

สามียังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล พวกเขาไม่สนใจไม่ถามไถ่ก็ช่างเถอะ แต่กลับฉวยโอกาสตอนที่พวกเขาไม่อยู่ ทำลายบ้านของพวกเขาด้วยวิธีนี้ ความผิดหวังปนกับความเย็นชาเอ่อล้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ท่วมทับจนเธอแทบหายใจไม่ออก

ความกังวลและความเหนื่อยล้าสะสมมาหลายวัน บวกกับข่าวร้ายราวกับ ‘ฟ้าถล่ม’ ในคราวนี้ เฟิงซิ่วเฟินก็แบกรับไม่ไหวอีกต่อไป ดวงตาพร่ามัวลงกะทันหัน ร่างกายล้มหงายหลังไป!

“แม่!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ร้องอุทาน รีบพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างแม่ไว้ ก่อนจะค่อยๆ พยุงให้นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ มือเรียวรีบแตะที่ข้อมือของแม่ทันที กระแสพลังงานอ่อนโยนสายหนึ่งไหลเวียนเข้าไปอย่างแผ่วเบาเพื่อปกป้องหัวใจ

ภายใต้การประคองด้วยพลังพิเศษของอวี๋หว่านเอ๋อร์ ขนตาของเฟิงซิ่วเฟินก็เริ่มขยับสั่นไหว

ในเวลาเดียวกัน!

อวี๋เจี้ยนผิงที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เมื่อได้ยินคำว่า ‘อวี๋เจี้ยนจวิน’, ‘กุญแจ’, ‘พ่อแม่เป็นคนสั่ง’, ‘รื้อค้นข้าวของ’ ในชั่วพริบตานั้น ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ!

“น้องชายเขานี่นะ! พ่อ… แม่… พวกเขา… ทำแบบนี้ลงไปได้ยังไง… แค่กๆ!!!”

ริมฝีปากของเขาสั่นระริก

นั่นคือพ่อแม่แท้ๆ ของเขา น้องชายแท้ๆ ของเขานะ! พวกเขาทำแบบนี้… ทำแบบนี้ได้ยังไงในตอนที่เขากำลังบาดเจ็บนอนติดเตียง? พวกเขาใช้กุญแจสำรองที่เขาเคยมอบให้ด้วยความกตัญญู ลอบเข้าไปในบ้านที่เขาเพิ่งสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงราวกับโจรผู้ร้าย แล้วทำลายมันจนยับเยิน? ความเจ็บปวดจากการถูกคนในครอบครัวหักหลัง ผสมรวมกับความโกรธแค้นที่บ้านถูกทำลาย ระเบิดออกมาเต็มอกเขา!

“พ่อ! อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป! นอนลงก่อนค่ะ!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบร้องบอก มือข้างหนึ่งยังคงประคองแม่ที่หมดสติอยู่ ส่วนอีกข้างยื่นไปหาพ่อ เพื่อจะส่งพลังพิเศษเข้าไปช่วยให้เขาใจเย็นลงอีกครั้ง

“เกิดอะไรขึ้น!”

เสียงของอวี๋เจิ้งเฟิงและอวี๋เจิ้งอวี่ดังขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองคนหิ้วกล่องข้าวพุ่งพรวดเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ทว่าสิ่งที่เห็นกลับเป็นภาพที่ชวนให้ใจหาย แม่หลับตาแน่น ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดฟุบตัวอยู่บนเก้าอี้! ส่วนพ่อกำลังพยุงตัวอยู่บนเตียง ไอออกมาจนตัวโยน ใบหน้าเขียวคล้ำ มือข้างหนึ่งกดหน้าอกไว้แน่น! น้องสาวมือข้างหนึ่งประคองแม่ไว้ ส่วนอีกข้างกดไหล่พ่อเอาไว้! ขณะที่ป้าอู๋ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้างๆ ที่พื้นเต็มไปด้วยเศษเปลือกไข่และไข่แดงที่แตกกระจาย!

“พ่อ! แม่!”

กล่องข้าวในมืออวี๋เจิ้งเฟิงร่วงตกลงพื้น ‘เคร้ง!’ ก่อนเขาจะพุ่งตัวไปที่ข้างเตียงผู้เป็นพ่อทันที ส่วนอวี๋เจิ้งอวี่กวาดสายตามองสีหน้าตื่นตระหนกของป้าอู๋ ก็เข้าใจทันทีว่าเรื่องนี้มีต้นตอมาจากไหน ความโกรธเคืองพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที “ป้าอู๋! เป็นป้าอีกแล้วใช่ไหมที่ปากมากไปพูดอะไรให้พวกเขาฟัง!”

“ฉัน… ฉัน… ฉันก็แค่หวังดีนะ… ฉัน…”

ป้าอู๋ขวัญหนีดีฝ่อจนหน้าถอดสี ตะกร้าที่ตกอยู่ก็ไม่คิดจะหยิบ ปากพึมพำไม่หยุด “ฉัน… ฉัน… สร้างเวรสร้างกรรมอะไรไว้เนี่ย…” ก่อนจะเดินโซเซและรีบวิ่งหนีออกจากห้องพักผู้ป่วยไปอย่างลนลาน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง