บทที่ 56 ปฐมพยาบาล

ภายในห้องพักคนไข้โกลาหลวุ่นวาย

แพทย์และพยาบาลกรูเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นริมฝีปากของอวี๋เจี้ยนผิงม่วงคล้ำ สีหน้าของแพทย์ก็เปลี่ยนไปทันที “คนไข้มีปัญหาเรื่องหัวใจด้วยหรือ! เร็วเข้า ถอยไป!”

เหล่าพยาบาลรีบผลักอวี๋เจิ้งเฟิงออกไป แล้วรุมล้อมรอบตัวอวี๋เจี้ยนผิงทันที

อวี๋เจิ้งเฟิงและอวี๋เจิ้งอวี่ถูกผลักออกไปนอกห้อง ทำได้เพียงเกาะขอบประตูมองเข้าไปด้วยสายตาละห้อย

อวี๋เจิ้งอวี่โกรธจัดจนชกกำแพงเต็มแรงจนผิวหนังถลอก “โธ่เว้ย! เป็นเพราะฉันเองที่ห้ามป้าอู๋ปากมากนั่นไว้ไม่ได้!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ประคองหวังซิ่วเฟินไว้ พร้อมกับส่งพลังพิเศษเข้าไปช่วยเล็กน้อย

แพทย์กำลังปฐมพยาบาลฉุกเฉินให้อวี๋เจี้ยนผิง

อวี๋หว่านเอ๋อร์อาศัยจังหวะที่แพทย์กำลังยุ่งวุ่นวาย เอื้อมมือไปจับข้อมือของพ่อแล้วถ่ายพลังพิเศษเข้าไปในร่างกาย

แม้แต่อวี๋เจี้ยนผิงจะยังเจ็บอยู่ แต่ลมหายใจก็ไม่ติดขัดเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว สีหน้าม่วงคล้ำน่ากลัวก็จางลงไปบ้าง

“อัตราการเต้นของหัวใจคงที่แล้ว!”

เสียงของแพทย์ดังขึ้นด้วยความประหลาดใจและโล่งอก

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ตอนที่เธอรักษาเมื่อครู่ ได้ตรวจดูหัวใจของพ่อไปแล้ว

อาการไม่ได้ร้ายแรงนัก ที่กำเริบขึ้นมาก็เพราะถูกกระตุ้น

หลังจากนี้เมื่อกลับไปที่พัก เธอจะค่อยๆ ใช้พลังพิเศษรักษา อาการนี้จะหายขาดได้อย่างแน่นอน

หลังจากนั้นไม่นาน แพทย์ก็ยืดตัวขึ้นตรงแล้วเช็ดเหงื่อ “พ้นขีดอันตรายชั่วคราวแล้ว แต่พ่อของคุณน่าจะมีปัญหาเรื่องหัวใจอยู่จริงๆ จำเป็นต้องตรวจดูให้ละเอียดอีกครั้ง”

“หัวใจของคนไข้ยังมีปัญหาด้วยหรือครับ?”

อวี๋เจิ้งเฟิงและอวี๋เจิ้งอวี่ที่เพิ่งวิ่งเข้ามาได้ยินคำพูดของแพทย์ ต่างก็ตกใจจนหันไปมองหน้าเขา

“ใช่ครับ ตอนนี้คนไข้ได้รับบาดเจ็บอยู่แล้วประกอบกับหัวใจอาจมีปัญหา ห้ามถูกกระตุ้นเด็ดขาด! แม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้ เข้าใจไหม? อีกสักพักพามารับการตรวจให้เรียบร้อยจะดีที่สุด”

เมื่อเห็นว่าพ่อหายใจราบรื่นขึ้นแล้ว สองพี่น้องก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“ครับ ขอบคุณครับคุณหมอ เราจะทำตามครับ”

พยาบาลช่วยย้ายร่างของแม่ที่หมดสติไปพักยังเตียงว่างข้างๆ

ภายในห้องพักคนไข้เงียบสงบลงชั่วคราว

พี่น้องทั้งสามยืนอยู่ในทางเดิน บรรยากาศหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่ทับอก

ดวงตาของอวี๋เจิ้งอวี่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด

เขาต่อยกำแพงด้วยความแค้นเคือง "ไอ้สัตว์นรกสองตัวนั่น! ไหนจะป้าอู๋นั่นอีก! พ่อกับแม่เกือบจะ… เกือบจะ…"

เสียงของเขาสั่นเครือจนพูดต่อไม่ออก

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองหมัดที่ชุ่มไปด้วยเลือดของพี่รอง แล้วหันไปมองประตูห้องพักผู้ป่วยที่ปิดสนิท ภายในนั้นมีพ่อแม่ที่เพิ่งถูกดึงกลับมาจากประตูความเป็นความตาย

"เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่ พวกเขาต้องชดใช้!"

อวี๋เจิ้งอวี่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

อวี๋เจิ้งเฟิงไม่ได้ฟังสิ่งที่น้องชายพูด ในหัวเขามีแต่ใบหน้าซีดเผือดของพ่อกับค่ารักษาพยาบาลที่ต้องจ่าย รวมถึงสัญญาที่เป็นดั่งตรวนนั่น เขาเดินเหม่อจนแทบไม่ดูทาง

เขาเซไปก้าวหนึ่ง เหมือนโดนอะไรบางอย่างเกี่ยวเข้าที่เท้า

"พี่ใหญ่ ระวัง!"

อวี๋เจิ้งอวี่ร้องเตือนโดยสัญชาตญาณ

อวี๋เจิ้งเฟิงเซไปก้าวหนึ่งก่อนจะทรงตัวได้ ทว่าซองจดหมายหนังวัวที่พองโตซึ่งอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวเก่าซักจนซีดของเขากลับไหลออกมา มันตกลงบนพื้นหินขัดเย็นเฉียบด้วยเสียง "แปะ"

อวี๋เจิ้งเฟิงรีบก้มลงไปเก็บ แต่มีคนไวกว่าเขา!

ในจังหวะที่ซองจดหมายร่วงลงมา อวี๋หว่านเอ๋อร์ก้าวไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณและคว้ามันไว้ได้ทัน

สิ่งของข้างในไหลออกมา

"พี่ใหญ่ นี่อะไรคะ?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถือซองจดหมายกับแผ่นกระดาษในมือ เธอสังเกตเห็นแววตาเลิกลั่กของพี่ใหญ่ชั่วขณะที่เขาก้มลงเก็บซองจดหมายได้อย่างชัดเจน

มือที่ยื่นออกไปของอวี๋เจิ้งเฟิงค้างอยู่กลางอากาศ

อวี๋เจิ้งอวี่ชะโงกหน้าเข้ามาดูแผ่นกระดาษในมือน้องสาว "อะไรเหรอ?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่รอคำตอบจากพี่ใหญ่ เธอคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกทันที

ภายใต้แสงไฟสลัวในทางเดิน ตัวอักษรสีดำบนกระดาษสีขาวปรากฏชัดเจน

อวี๋เจิ้งอวี่เองก็ยืดคอดูด้วย

"อะไรวะเนี่ย?!" ลูกตาของอวี๋เจิ้งอวี่แทบถลนออกมา เขาขึ้นเสียงสูง "พี่ใหญ่! เบิกเงินเดือนล่วงหน้าสองปีได้แค่หนึ่งพันหยวนเนี่ยนะ?! ลาออกแล้วยังต้องทำงานฟรีให้มันอีกสองปี?! ถ้าไม่จ่ายเงินยังต้องจ่ายค่าปรับให้มันอีกห้าร้อย?! พี่เซ็นอะไรลงไปเนี่ย?! สัญญาขายตัวหรือไง!"

เขาแย่งกระดาษใบนั้นมา "ไอ้แซ่หยวนนี่มันเป็นใครกัน?! หน้าเลือดกว่าเจ้าที่ดินอีก!"

อวี๋เจิ้งเฟิงหน้าซีดเผือด เขาพยายามเอามือปิดปากน้องชาย "เบาเสียงหน่อยเจิ้งอวี่ ระวังพ่อกับแม่จะได้ยิน"

พ่อกับแม่ยังป่วยอยู่ เขาไม่อยากให้ท่านต้องเป็นห่วง

ทว่าก็สายไปเสียแล้ว

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกผลักแง้มออกมาเล็กน้อย ใบหน้าที่ดูอ่อนแรงของหวังซิ่วเฟินโผล่ออกมา

เธอตื่นเพราะเสียงข้างนอกและได้ยินที่ทั้งสองคนพูดกันพอดี

"เจิ้งเฟิง!" หวังซิ่วเฟินจับขอบประตูไว้ ใบหน้าซีดเซียว "เป็นเพราะแม่เอง! แม่บอกลูกไม่ทัน!"

สายตาทุกคู่หันไปมองเธอ

หวังซิ่วเฟินอธิบาย "หลังแบ่งบ้าน หว่านเอ๋อร์ก็ให้เงินแม่มาสองพันหยวน! บอกว่าเป็นค่าเลี้ยงดูจากตระกูลยวี๋กับเงินรางวัลจากการทำความดี ให้แม่เอามาเป็นค่าผ่าตัดให้พ่อลูก!"

"ตอนแม่มาที่โรงพยาบาลก็กะว่าจะบอกลูก…แต่ลูกออกไปยุ่งข้างนอก แม่เลยไม่เจอ เลยไม่มีโอกาสบอกเรื่องเงินที่พอใช้แล้ว…"

ความจริงปรากฏ!

เป็นเรื่องเข้าใจผิดเพราะข้อมูลสื่อสารกันไม่ตรง!

อวี๋เจิ้งเฟิงได้ยินดังนั้นก็อึ้งไป ไม่คิดว่าจะเป็นเพราะเหตุนี้

เขาไม่โทษแม่

ในฐานะลูกชายคนโต หลังจากพ่อล้มป่วย เขาตั้งใจแบกรับภาระให้มากที่สุด จึงมัวแต่วุ่นวายหาเงินค่ารักษา ไม่ได้บอกแผนการของตัวเองกับครอบครัว จึงนำไปสู่สถานการณ์ตรงหน้า

ที่แท้ก็เป็นเรื่องเข้าใจผิด

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถอนหายใจ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว โทษใครไปก็ไม่มีประโยชน์ หาวิธีแก้ปัญหาสำคัญกว่า

อวี๋หว่านเอ๋อร์ปลอบใจ "พี่ใหญ่ พี่ไม่ต้องกังวลนะคะ! มีวิธีแก้แน่นอน"

"อืม"

อวี๋เจิ้งเฟิงรู้สึกอบอุ่นในใจเมื่อรู้ว่าน้องสาวเป็นห่วง

"พี่ใหญ่คะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์หันไปหาอวี๋เจิ้งเฟิง "นอกจากพี่แล้ว ยังมีใครเซ็นสัญญาฉบับนี้อีกไหมคะ"

อวี๋เจิ้งเฟิงส่ายหน้า "พี่ไม่รู้ ก่อนที่พี่จะเซ็นสัญญานี้ พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีสัญญาแบบนี้อยู่"

"งั้นพี่ใหญ่ พี่พอจะรู้ไหมคะว่าในโรงงานอาหารมีใครกำลังร้อนเงินหรือเจอปัญหาบ้าง?"

คนพวกนั้นที่ร้อนเงิน ยิ่งมีแนวโน้มจะถูกกดดันให้เซ็นสัญญาฉบับนั้นกับหัวหน้าของพี่ใหญ่ได้ง่ายกว่า

อวี๋เจิ้งเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เมื่อก่อนนี้ หลี่เฉียงเพื่อนร่วมงานของพี่เคยมายืมเงิน ได้ยินมาว่าลูกสาวเขาป่วยต้องใช้เงินก้อนโตผ่าตัด แต่จะถึงขั้นร้อนเงินจนยอมเซ็นสัญญาฉบับนั้นไหม พี่ก็ไม่แน่ใจ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์เข้าใจสถานการณ์ทันที

"พี่ใหญ่ ต้องหาตัวหลี่เฉียงให้เจอ แล้วยืนยันว่าเขาถูกหลอกด้วยเหมือนกัน นี่คือจุดสำคัญค่ะ!"

สมองของเธอหมุนติ้ว "ถ้าเขาเซ็นสัญญาแบบเดียวกัน นั่นจะเป็นหลักฐานมัดตัวความเลวของหยวนชิ่ง! เพิ่มอีกคน ก็เพิ่มพลังอีกแรง!"

"ได้!"

อวี๋เจิ้งเฟิงพยักหน้า "เดี๋ยวพี่เข้าไปดูพ่อกับแม่ บอกท่านหน่อย ท่านจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง"

พูดจบเขาก็ผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเข้าไป

ในทางเดินเหลือเพียงอวี๋หว่านเอ๋อร์กับอวี๋เจิ้งอวี่

จัดการเรื่องพี่ใหญ่เสร็จแล้ว อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็มีเวลาไปจัดการตายวี๋กับพวกเสียที

แต่ก่อนหน้านั้น

ยังมีอีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กัน

"พี่รองคะ มีอีกเรื่องที่ต้องให้พี่ช่วยไปจัดการ"

อวี๋เจิ้งอวี่รีบขยับเข้ามาใกล้ "ว่ามา!"

"ตรวจดีเอ็นเอค่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์เอ่ยคำนี้ออกมา "เลือดของพ่อ โรงพยาบาลต้องมีแน่นอน ส่วนตายวี๋ก็อยู่ที่โรงพยาบาลนี้…"

เธอหยุดเว้นวรรค "พี่ลองหาวิธีเอาเลือดของเขามาดูซิ ว่าพ่อเป็นลูกแท้ๆ ของเขาจริงหรือเปล่า! ถ้าไม่ใช่ล่ะก็…"

อวี๋เจิ้งอวี่เข้าใจจุดประสงค์ของน้องสาวในทันที "ได้! ต้องแบบนี้สิ! เรื่องนี้ยกให้พี่ พี่รู้วิธีจัดการ!"

ไม่นานนัก อวี๋เจิ้งเฟิงก็เดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วย "เจิ้งอวี่ พ่อกับแม่ฝากดูแลด้วยนะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ให้รีบหาทางบอกพวกเราทันที! จำไว้ พ่อห้ามได้รับความกระทบกระเทือนเด็ดขาด!"

อวี๋เจิ้งอวี่ตบหน้าอกตัวเองเสียงดัง "วางใจเถอะ! พี่ใหญ่ น้องเล็ก ที่นี่มีพี่ดูแล! พวกพี่เองก็ระวังตัวด้วยนะ!"

อวี๋เจิ้งเฟิงมองห้องพักผู้ป่วยเป็นครั้งสุดท้าย "หว่านเอ๋อร์ ตามพี่มา!"

สองพี่น้องรีบก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปทางโรงงานอาหาร

เพิ่งเดินมาถึงสวนหย่อมหน้าโรงพยาบาล ก็ได้ยินเสียงถกเถียงกันแว่วมา:

"ฉันไม่ได้แตะต้องเธอเลย! เธอลงไปนอนเอง!"

หญิงสาวคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ทผ้าวูลสีแดงทันสมัย ผมดัดลอน หน้าแดงก่ำ เธอกำลังโต้เถียงกับชายท่าทางดุร้ายที่กำลังยื้อแขนเธออยู่

ที่ข้างเท้าของเธอ มีหญิงชราคนหนึ่งสวมผ้าคลุมผมสีเทานอนหลับตา "ครวญคราง" อยู่

"บ้าเอ๊ย! แกนั่นแหละที่ขัดขาแม่ฉัน! ถ้าแม่ฉันเป็นอะไรไป แกไม่รอดแน่! จ่ายเงินมา!"

ชายคนนั้นพ่นน้ำลายใส่พลางกำแขนหญิงสาวแน่นขึ้น

อวี๋หว่านเอ๋อร์ชะงักเท้า สายตากวาดมองชายคนนั้น

นี่มันคนที่เคย "ขอยืมเงิน" ที่สถานีรถไฟเมืองหยุนเฉิงไม่ใช่หรือไง!

เธอมองหญิงชราที่นอน "หมดสติ" อยู่บนพื้น เห็นเปลือกตานั่นสั่นไหวเล็กน้อยก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

"พี่ใหญ่ รอหนูตรงนี้แป๊บนะคะ"

อวี๋เจิ้งเฟิงไม่เข้าใจแต่ก็เชื่อฟังและยืนรออยู่ที่เดิม

เธอก้าวเข้าไป "คุณยายคนนี้ทำตัวไม่สมกับวัยเลยนะ ล้มลงไปเองแท้ๆ กลับจะให้เด็กสาวที่เดินผ่านไปมามาชดใช้เงินเสียอย่างนั้น"

ดวงตาของหญิงสาวผมดัดลอนเป็นประกายวับเหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายได้ "ใช่ค่ะ! จู่ๆ เธอก็ล้มลงมาเอง!"

ชายคนนั้นทำท่าจะเถียงคอเป็นเอ็น แต่พอเห็นหน้าอวี๋หว่านเอ๋อร์ชัดๆ สีหน้าเขาก็ชะงักงัน "แก!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นชายคนนั้นจำตนได้ ก็แกล้งทำเป็นเพิ่งสังเกตเห็น "แหม นึกว่าใคร ที่แท้ก็คนกันเองนี่เอง! นี่มันเป็นมรดกตกทอดทางสายเลือดชัดๆ เลยนะเนี่ย ลูกชายขอยืมเงินคนแปลกหน้าไปซื้อของ ส่วนแม่ก็มาไถเงินคนแปลกหน้าตรงๆ เลย!"

ว่าแล้วเธอก็เดินตรงไปที่หญิงชราที่ "หมดสติ" แล้วใช้ปลายรองเท้าบดขยี้ลงบนนิ้วก้อยของยายเบาๆ

"โอ๊ย! นังตัวแสบเอ๊ย!"

หญิงชราเด้งตัวลุกขึ้นราวกับผีดิบ ยกมือจะตะปบหน้าคน!

กลุ่มคนที่ล้อมดูแตกตื่น

มีคนจำแม่ลูกคู่นี้ได้ "ไอ้สองคนนี้อีกแล้ว! จับมันไว้! ชอบไถเงินคนต่างถิ่น!"

"ส่งสถานีตำรวจเลย!"

ผู้คนกรูเข้าไปหา

ชายคนนั้นเห็นท่าไม่ดีจึงลากแม่ตัวเองหวังจะหนี อวี๋หว่านเอ๋อร์ขยับเท้าเกี่ยวขาเขาไว้

"โอ๊ย!"

ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปกับพื้น ฟันหน้าของหญิงชรากระแทกเข้ากับคางของลูกชายจนเลือดไหลอาบ

ชายฉกรรจ์สองสามคนตรงเข้าควบคุมตัวแม่ลูกคู่นั้นไว้ทันที "ไป! ไปคุยกันที่สถานีตำรวจนู่น!"

"ขอบคุณนะคะ! ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!"

ฟางเมี่ยวฉิงที่ยังตื่นตกใจอยู่มองอวี๋หว่านเอ๋อร์ด้วยความซาบซึ้ง "ฉันชื่อฟางเมี่ยวฉิงค่ะ! บ้านอยู่ถนนถังโข่ว บ้านเลขที่สิบสี่! คุณชื่ออะไรคะ? ฉันต้องขอบคุณคุณให้ได้เลย!"

"อวี๋หว่านเอ๋อร์ค่ะ เรื่องแค่นี้เอง ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์โบกมือ เธอไม่มีอารมณ์มาต่อความยาวสาวความยืดกับใครตอนนี้

"อ๊ะ อย่างนั้นเหรอคะ!"

หญิงสาวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาร่าเริงขึ้น "ฉันชื่อฟางเมี่ยวฉิงนะคะ บ้านอยู่ถนนถังโข่ว บ้านเลขที่สิบสี่ วันหลังถ้าคุณว่าง ต้องมาหาฉันให้ได้นะคะ!"

อวี๋เจิ้งอวี่โบกมือเรียกอยู่ที่ปลายทางเดิน

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไปหา

ฟางเมี่ยวฉิงมองตามอวี๋หว่านเอ๋อร์ที่เดินจากไปตาเป็นประกาย

ทันใดนั้นก็มีเสียงเรียกอ่อนโยนดังมาจากด้านหลัง "ฉิงฉิง! ลูกมาทำอะไรตรงนี้?"

"แม่คะ! เมื่อกี้จู่ๆ มีคนมาทำเนียนล้มใส่แล้วจะไถเงินหนู มีผู้หญิงหน้าตาสวยมากคนหนึ่งเข้ามาช่วยหนูไว้…"

ฟางเมี่ยวฉิงเห็นคนที่มาใหม่ก็กอดแขนแม่แล้วอ้อน พลางเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง

หญิงวัยกลางคนฟังจบก็ขมวดคิ้ว "ลูกไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนนะ? แล้วคนที่ไถเงินลูกอยู่ไหน?"

ฟางเมี่ยวฉิงส่ายหน้า "ไม่เจ็บค่ะ คนพวกนั้นเป็นแม่ลูกกัน ถูกคนอื่นพาไปสถานีตำรวจแล้วค่ะ"

"ไปเถอะ เราเองก็จะไปที่นั่นพอดี ส่วนผู้หญิงคนที่ช่วยลูกไว้ เอาไว้คราวหน้าถ้าเจอเขาอีกค่อยไปขอบคุณอย่างเป็นทางการก็แล้วกัน"

"ตกลง"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง