บทที่ 57 ผู้เสียหาย

อวี๋เจิ้งเฟิงพาอวี๋หว่านเอ๋อร์เดินผ่านโรงงานที่มีเสียงเครื่องจักรดังสนั่น ตรงไปยังจุดทำงานของหลี่เฉียง

อากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นแป้งผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่อง

หลี่เฉียงกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับเครื่องผสมแป้ง

“หลี่เฉียง!” อวี๋เจิ้งเฟิงตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องจักร

หลี่เฉียงเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นอวี๋เจิ้งเฟิงและหญิงสาวแปลกหน้าที่มาด้วยกัน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา “พี่เจิ้งเฟิง? พี่มาที่นี่ได้ไง? แล้วนี่คือ…?”

“นี่หว่านเอ๋อร์ น้องสาวฉันเอง” อวี๋เจิ้งเฟิงแนะนำพลางมองอีกฝ่าย “ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะเฉียง ครั้งก่อนที่พี่ได้ยินว่าลูกสาวนายป่วย แล้วเรื่องผ่าตัด…เรียบร้อยหรือยัง? เงินค่ารักษา…หาได้ครบไหม? ถ้ามีอะไรลำบากใจบอกพี่ได้นะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เฉียงแข็งค้างไปทันที เขารีบกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างลุกลี้ลุกลน ราวกับกลัวว่าจะมีคนมาได้ยินเข้า

“ผะ…ผ่าแล้วครับ ขอบคุณพี่เจิ้งเฟิงที่เป็นห่วง เงิน…เงินรวบรวมครบแล้วครับ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์สังเกตเห็นความขมขื่นที่มุมปากและความหวาดกลัวที่ซ่อนลึกอยู่ในแววตาของเขาตอนที่พูดว่า “เงินรวบรวมครบแล้ว” ได้อย่างเฉียบคม

“งั้นก็ดีแล้ว ลูกปลอดภัยสำคัญที่สุด”

อวี๋เจิ้งเฟิงแกล้งทำเป็นไม่เห็นความผิดปกติ แล้วพูดต่อ “เฮ้อ… ฉันเองก็กลุ้มใจเหมือนกัน พ่อขาเจ็บต้องผ่าตัดด่วนแต่เงินไม่พอ ยังขาดอยู่อีกก้อนใหญ่ ฉันเลยคิดว่าถ้าไม่มีทางอื่นจริงๆ คงต้องทำแบบนาย ไปหาผู้จัดการหยวน…ขอเบิกเงินเดือนล่วงหน้ามาแก้ขัด พรุ่งนี้เช้าฉันกะว่าจะเข้าไปคุยกับเขาที่ห้องทำงานหน่อย”

สิ้นคำพูดของอวี๋เจิ้งเฟิง หลี่เฉียงก็เงยหน้าขึ้นทันควัน เขาคว้าแขนอวี๋เจิ้งเฟิงไว้แน่น แรงจับนั้นมากเสียจนอวี๋เจิ้งเฟิงตกใจ

“ห้ามไป! พี่เจิ้งเฟิง!”

หลี่เฉียงเกือบจะตะโกนออกมาด้วยเสียงกระซิบ

“เชื่อฉัน! อย่าไปเด็ดขาด! ที่นั่น…ไปไม่ได้!”

ปฏิกิริยานี้เกินความคาดหมายของอวี๋เจิ้งเฟิง เขาเอื้อมมือไปจับมือหลี่เฉียงไว้ กดเสียงต่ำลงถามต่อ “เฉียงจื่อ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? นาย…”

ในตอนนั้นเอง ผู้ชายวัยกลางคนสวมชุดทำงานสีน้ำเงินติดปลอกแขน “ตรวจสอบคุณภาพ” เดินเอามือไพล่หลังเข้ามา

สายตาของเขากวาดผ่านอวี๋เจิ้งเฟิง หลี่เฉียง และอวี๋หว่านเอ๋อร์ ก่อนจะหยุดลงที่หลี่เฉียง “หลี่เฉียง! วัตถุดิบของเครื่องหมายเลขสามเตรียมเสร็จหรือยัง? อืดอาดอะไรอยู่! ยังไม่รีบไปทำงานอีก! เรื่องไร้สาระเอาไว้คุยตอนเลิกงาน!”

เสียงดุดันนั่นเหมือนเอาน้ำเย็นมาราดรดศีรษะ

หลี่เฉียงปล่อยมือราวกับโดนไฟช็อต แววตาหม่นแสงลงทันที ไม่กล้าสบตาอวี๋เจิ้งเฟิงอีก

เขาแทบจะพุ่งตัวไปที่ข้างเครื่องผสมอาหาร แล้วลงมือทำอย่างลนลาน เสียงอู้อี้ดังออกมา “ขอ…ขอโทษครับ หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบหลิว! เสร็จเดี๋ยวนี้ครับ! พี่เจิ้งเฟิง…ผม…ผมต้องรีบทำงานแล้ว วันนี้งานหนัก…”

เขาหันหลังให้พวกเขา ไหล่สั่นไหวเล็กน้อย ท่าทางของเขาแสดงออกชัดเจนว่ากำลังหลบเลี่ยง

อวี๋เจิ้งเฟิงเห็นดังนั้นในใจก็พอจะเดาอะไรได้บางอย่าง จึงจูงมือน้องสาวหันหลังเดินออกจากโรงงานที่อึกทึก

เมื่อเดินมาถึงทางเดินโกดังเก็บวัตถุดิบที่ค่อนข้างเงียบ เสียงคำรามของเครื่องจักรก็เบาลง

อวี๋เจิ้งเฟิงจึงเอ่ยปากด้วยเสียงต่ำ “เห็นไหม? วิธีการของหยวนชิ่ง…เกรงว่าจะสกปรกกว่าที่เราคิดไว้เสียอีก”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนยัน “เขาต้องเซ็นสัญญาเหมือนกันแน่ๆ แล้วก็คนตรวจสอบคุณภาพคนเมื่อกี้ด้วย โผล่มาได้ ‘ถูกจังหวะ’ เกินไป”

ใช่!

ถูกจังหวะเกินไป!

แสงแดดตอนเที่ยงวันค่อนข้างแยงตา

อวี๋เจิ้งเฟิงมองดูดวงตะวัน กดความหนักอึ้งในใจลง “ไปกันเถอะ หว่านเอ๋อร์คงหิวแล้ว พี่จะพาเธอไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อน อิ่มแล้วค่อยคิดเรื่องพวกนี้กัน”

“อืม”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน จึงไม่ได้คัดค้านอะไร

ในโรงอาหารเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก ไอจากข้าวปลาอาหารผสมกับกลิ่นต่างๆ ลอยมาปะทะใบหน้า

อวี๋เจิ้งเฟิงพาน้องสาวเขยิบไปตามแถวยาว ในที่สุดก็มาถึงหน้าช่องตักอาหาร

“ป้าเหอ!”

อวี๋เจิ้งเฟิงทักทายหญิงวัยกลางคนท่าทางใจดีที่ยืนอยู่ในช่องตักอาหาร

“อ้อ เสี่ยวเฟิงนี่เอง!” ป้าเหอเห็นอวี๋เจิ้งเฟิง รอยยิ้มก็กว้างขึ้น สายตาตกลงบนตัวอวี๋หว่านเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ “แม่หนูหน้าตาน่ารักคนนี้เป็นใครรึ?”

“ป้าเหอ นี่หว่านเอ๋อร์ น้องสาวผมครับ” อวี๋เจิ้งเฟิงแนะนำ แล้วพูดกับอวี๋หว่านเอ๋อร์ “หว่านเอ๋อร์ นี่ป้าเหอ ฝีมือทำอาหารป้าเขาดีมากเลยนะ”

“สวัสดีค่ะป้าเหอ” อวี๋หว่านเอ๋อร์ทักทายอย่างว่าง่าย

“จ้า ดีจ้า! น้องสาวของเสี่ยวเฟิงสินะ ช่างดูสดใสจริงๆ!”

ป้าเหอยิ้มจนตาหยี มือถือทัพพีขนาดใหญ่ตักลึกลงไปในหม้อหมูตุ๋นแดง ข้อมือสะบัดอย่างชำนาญ หมูสามชั้นชิ้นใหญ่ที่ติดมันและเนื้อสลับกันร่วงหล่นลงในถาดข้าวของอวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างมั่นคง ปริมาณมากกว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด

“มา แม่หนู ลองชิมฝีมือป้าดูนะ!”

“ขอบคุณค่ะป้าเหอ!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองดูหมูตุ๋นแดงชิ้นยั่วน้ำลายนั่น ในใจพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

สองพี่น้องหาที่เงียบๆ มุมหนึ่งนั่งลง

อวี๋หว่านเอ๋อร์คีบหมูตุ๋นแดงชิ้นนั้นเข้าปาก

กลิ่นซอสเข้มข้นและรสสัมผัสที่มันแต่ไม่เลี่ยนละลายไปบนปลายลิ้น ช่วยขจัดความหม่นหมองในใจออกไปได้ชั่วขณะ

ขณะที่สองพี่น้องกำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย สายตาของอวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ถูกดึงดูดโดยเงาร่างหนึ่งที่มุมโรงอาหาร

“พี่ใหญ่ พี่ดูทางนั้นสิ หลี่เฉียงกำลังนั่งกัดหมั่นโถวอยู่คนเดียว พี่บอกว่าโรงงานนี้รวมอาหารกับที่พักไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงไม่กินข้าวล่ะ?”

อวี๋เจิ้งเฟิงมองตามสายตาน้องสาวไป ก็เห็นหลี่เฉียงเข้าจริงๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง