บทที่ 58 โน้มน้าว

หลี่เฉียงนั่งอยู่ตรงมุมโรงอาหาร ในมือถือหมั่นโถวแห้งๆ อยู่ก้อนหนึ่ง ตรงหน้ามีกล่องข้าวที่ห่อไว้เรียบร้อยวางอยู่

อวี๋เจิ้งเฟิงถอนหายใจ “คงเก็บไว้ให้ลูกสาวกินสินะ”

เขาจำได้ว่าภรรยาของหลี่เฉียงเสียชีวิตตอนคลอดลูก ทำให้เขาต้องเลี้ยงดูลูกสาวเพียงลำพัง

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อวี๋เจิ้งเฟิงก็ไปตักหมูสามชั้นตุ๋นอีกชุดแล้วเดินตรงไปหาหลี่เฉียง

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นพี่ชายเดินไปเช่นนั้น จึงรีบทานข้าวของตัวเองจนหมด ใช้กระดาษเช็ดปากแล้วรีบตามไป

“หลี่เฉียง ทำไมนายมานั่งแทะหมั่นโถวอยู่คนเดียวตรงนี้ล่ะ?”

อวี๋เจิ้งเฟิงเดินไปถามตรงหน้าเขา

หลี่เฉียงเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นสองพี่น้องก็ยิ้มเจื่อนๆ “อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็แค่กินอะไรง่ายๆ น่ะ”

อวี๋เจิ้งเฟิงเลื่อนจานหมูสามชั้นตุ๋นไปตรงหน้าหลี่เฉียง “นายลองชิมนี่ดูสิ ฉันเพิ่งกินไป รสชาติดีใช้ได้เลย”

หลี่เฉียงรีบโบกไม้โบกมือ “ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง นายกินเถอะ”

“อย่าเกรงใจเลย ฉันอิ่มแล้ว นายไม่กินก็เสียของเปล่าๆ ลองชิมดูเถอะ”

ถึงหลี่เฉียงจะปฏิเสธ แต่อวี๋เจิ้งเฟิงก็ยัดเยียดจานหมูสามชั้นตุ๋นใส่มือเขาจนได้

หลี่เฉียงมองอวี๋เจิ้งเฟิง สลับกับจานหมูสามชั้นตุ๋น ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา

“งั้น… ขอบใจนะพี่เจิ้งเฟิง”

อวี๋เจิ้งเฟิงตบไหล่หลี่เฉียงเบาๆ “ไม่ต้องเกรงใจ เรามันพี่น้องกัน ช่วยเหลือกันเป็นเรื่องธรรมดา นายเองก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ ลูกสาวนายน่ะเหลือแค่พ่อนี่แหละ”

“ขอบคุณครับพี่เจิ้งเฟิง”

“แล้วเวลาทำงาน นายฝากลูกสาวไว้กับใครล่ะ?” อวี๋เจิ้งเฟิงชวนคุย

“ฉันให้เพื่อนบ้านข้างห้องช่วยดูให้น่ะ พอเลิกงานค่อยไปรับแกกลับ”

พอนึกถึงลูกสาว แววตาของหลี่เฉียงก็อ่อนโยนขึ้นมาก

“เพื่อนบ้านนายนี่นิสัยดีนะ แล้วลูกสาวนายผ่าตัดเสร็จแล้ว ไม่ต้องรักษาต่อเนื่องแล้วใช่ไหม?”

พอนึกถึงเรื่องนี้ หลี่เฉียงก็ก้มหน้าลง “ยังต้องรักษาอีกสองสามครั้งถึงจะหายขาดน่ะ”

“หา? แล้วค่าใช้จ่าย…”

หลี่เฉียงส่ายหน้า “ไม่พอหรอก คงต้องพยายามหาเงินเพิ่มเอา”

“เฮ้อ!” อวี๋เจิ้งเฟิงตบไหล่เขา “ลำบากหน่อยนะ แต่รักษาหายได้ก็ถือว่าดีแล้ว ฉันเองก็กำลังหาทางหาเงินมาผ่าตัดให้พ่อเหมือนกัน”

หลี่เฉียงเม้มปาก ลังเลอยู่นานก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดเตือน “พี่เจิ้งเฟิง ฟังผมนะ ถ้าพี่ขาดแคลนเงินจริงๆ ลองไปยืมคนอื่นข้างนอกดูเถอะ แต่อย่าได้คิดเรื่องเบิกเงินเดือนล่วงหน้าเด็ดขาด!”

อวี๋เจิ้งเฟิงถอนหายใจ

ขยับเข้าไปใกล้หลี่เฉียงอีกนิด แล้วลดเสียงลงบอกความจริง “อันที่จริง… ฉันเบิกไปแล้วล่ะ แถมยังเซ็นสัญญาไปแล้วด้วย”

หลี่เฉียงได้ยินดังนั้นราวกับถูกสายฟ้าฟาด หมั่นโถวที่ถือค้างไว้ในมือร่วงหล่นลงพื้นทันที

ความหวาดกลัวและอัปยศที่เก็บกดมานานพรั่งพรูออกมา

“พี่เจิ้งเฟิง สัญญานั่นมันกับดักชัดๆ! เซ็นไปแล้วก็เหมือนถูกมัดมือมัดเท้า ดิ้นไม่หลุดหรอก มีแต่จะถูกเขาบงการ หรือไม่ก็ถูกบังคับให้ทำเรื่องผิดพลาดร้ายแรง”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล “เขาได้บังคับให้พี่ทำอะไรหรือเปล่า?”

หลี่เฉียงมีท่าทีลังเล แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่อวี๋เจิ้งเฟิงจะต้องเจอในไม่ช้า เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที “ตรงนี้คุยไม่สะดวก เราไปหาที่มิดชิดกว่านี้คุยกันเถอะ”

ทั้งสามคนเดินผ่านตรอกหลังโรงอาหาร มาถึงหน้าโกดังร้างแห่งหนึ่ง

หลี่เฉียงเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย “พี่คิดว่าไม่มีใครเคยแจ้งตำรวจเหรอ? เฉียนหยวนนั่นไงเป็นตัวอย่าง! ผู้จัดการหยวนมีคนหนุนหลัง แถมในสถานีตำรวจยังมีพรรคพวกเขาอีก! เราสู้เขาไม่ได้หรอก!”

สีหน้าอวี๋เจิ้งเฟิงเปลี่ยนไปทันที “ในสถานีตำรวจยังมีคนของเขาเนี่ยนะ?”

“ไม่งั้นเฉียนหยวนจะถูกจับเข้าไปได้ยังไง!” หลี่เฉียงส่ายหน้าอย่างเจ็บปวด “นั่นถิ่นของพวกเขา! ชาวบ้านตาดำๆ อย่างเราจะเอาอะไรไปสู้?”

บรรยากาศสิ้นหวังเข้าปกคลุมทั้งสามคน

อวี๋หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วแน่น ชื่อหนึ่งชื่อผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน

เซี่ยหวยอัน

คนผู้นั้นเป็นถึงผู้การกรม นิสัยตรงไปตรงมา

และเป็นคนยศใหญ่ที่สุดที่เธอรู้จักในตอนนี้

บางทีอาจจะขอให้เขาช่วยได้

“พี่คะ พี่หลี่” อวี๋หว่านเอ๋อร์ลังเล “ฉันอาจจะมีทางติดต่อคนที่ช่วยเราได้… เป็นผู้การกรมคนหนึ่งค่ะ”

อวี๋เจิ้งเฟิงและหลี่เฉียงมองเธอด้วยความตกตะลึงพร้อมกัน

“ผู้การกรม?” แววตาของหลี่เฉียงจุดประกายความหวังขึ้นมาเล็กน้อย

“ค่ะ” อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้าโดยไม่ได้อธิบายอะไรมาก “อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้การกรม น่าจะมีคนรู้จักที่จัดการเรื่องพวกนี้ได้ ฉันจะรีบไปหาวิธีติดต่อเขาเดี๋ยวนี้แหละ”

เธอไม่กล้าเสียเวลา รีบออกจากโรงงานอาหารทันที

ตรงไปยังที่ทำการไปรษณีย์ที่ใกล้ที่สุด

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนอยู่หน้าโทรศัพท์ หยิบข้อมูลการติดต่อที่ฉินลี่น่าให้ไว้ขึ้นมา

เธอไม่มีช่องทางติดต่อเซี่ยหวยอัน รู้เพียงว่าฉินลี่น่ากับเซี่ยหวยอันดูเหมือนจะรู้จักกัน

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

กดเบอร์โทรศัพท์ รอสาย… ทุกวินาทีช่างยาวนานเหลือเกิน

“ฮัลโหล พี่ลี่น่าคะ? ฉันหว่านเอ๋อร์เองค่ะ”

ทันทีที่ได้ยินเสียงของฉินลี่น่า ใจของอวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ค่อยสงบลง

ฉินลี่น่ารับโทรศัพท์จากอวี๋หว่านเอ๋อร์ พอฟังออกว่าเป็นเสียงของอีกฝ่ายก็ดีใจมาก “หว่านเอ๋อร์เหรอจ๊ะ?”

“ค่ะ พี่ลี่น่า ฉันอยากจะถามว่าพี่มีเบอร์ติดต่อของผู้การเซี่ยไหมคะ? หรือว่าช่วยติดต่อเขาให้หน่อยได้ไหม ฉันมีเรื่องด่วนและสำคัญมากที่อยากจะขอให้เขาช่วยค่ะ!”

“หือ? ฉันไม่มีเบอร์ติดต่อของเซี่ยหวยอันนะ แต่จำได้ว่าเขายังอยู่ที่โรงพยาบาล ถ้ามีอะไรให้ช่วย ฉันสามารถบอกต่อให้ได้นะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ได้ปิดบัง

เธอเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ว่าต้องการโอกาสในการจัดการอย่างเป็นธรรม จึงหวังว่าผู้การเซี่ยจะช่วยส่งต่อ “เสียง” ของพวกเขาขึ้นไป

ฉินลี่น่าได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น “ฉันเข้าใจแล้ว เธอต้องระวังความปลอดภัยของตัวเองด้วยนะ!”

“ค่ะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์รับคำอย่างว่าง่าย

“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?” ฉินลี่น่าถามด้วยความเป็นห่วง

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบตอบ “พี่ลี่น่าคะ ฉันอยู่ที่เมืองชิงสุ่ย เมืองหวยหนิงค่ะ”

เมื่อได้ยินชื่อสถานที่ “หวยหนิง” ฉินลี่น่ารู้สึกคุ้นหู แต่ก็นึกไม่ออกว่าเกี่ยวข้องกันอย่างไร

เธอขมวดคิ้วครุ่นคิด ครู่ต่อมาก็ถึงบางอ้อ ตื่นเต้นจนเกือบจะหลุดปากร้องออกมา “หว่านเอ๋อร์! เธอรีบไปหาพี่ชายฉันเลย! พี่ชายฉันทำงานอยู่ที่สถานีตำรวจเมืองชิงสุ่ยพอดี! ด้วยนิสัยและความเป็นมืออาชีพของเขา รับรองว่าเขาจะต้องจัดการเรื่องที่เธอเล่ามาได้อย่างยุติธรรมแน่นอน!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก รีบตอบกลับ “จริงเหรอคะ? ดีเลยค่ะ! พี่ลี่น่า ขอบคุณที่บอกฉันนะคะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปหาเขาเดี๋ยวนี้เลย!”

ฉินลี่น่าหัวเราะและให้กำลังใจ “ไปเลยจ้ะ! ถ้าเจอความยากลำบากหรือปัญหาอะไร ก็บอกให้เขาช่วยจัดการได้เลย ไม่ต้องไปเกรงใจเขานะ!”

ทั้งสองคุยธุระเสร็จก็รีบวางสายไป

ฉินลี่น่ามองโทรศัพท์แล้วยกยิ้มที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว “น้องชายเอ๊ย อย่าหาว่าพี่ไม่นึกถึงนายเลยนะ โอกาสดีๆ ขนาดนี้พี่สร้างมาให้แล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่นายแล้วว่าจะคว้าไว้ได้ไหม!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง