บทที่ 59 ฉันรู้จักผู้การกรม

เมืองหยุนเฉิง

ห้องพักผู้ป่วยระดับสูง

เซี่ยหวยอันรวบรวมนิตยสารเก่าเท่าที่จะหาได้จากตลาดมาเกือบทุกเล่ม แล้วนั่งเทียบทีละฉบับอย่างละเอียด

ในห้องพักผู้ป่วยอบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าอันเป็นเอกลักษณ์กับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

เฟิงเจี้ยนกั๋วช่วยจัดของอยู่ข้างๆ โดยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เวลาผ่านไปทีละนาที บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะหยุดนิ่ง จู่ๆ นิ้วของเซี่ยหวยอันก็หยุดลงบนหน้าโฆษณาในเล่มของนิตยสาร "เหรินหมินฮว่าเป้า" สายตาคมกริบดุจเหยี่ยว

"เจอแล้ว!"

เขาพึมพำเสียงต่ำ ในน้ำเสียงมีความตื่นเต้นที่ไม่อาจเก็บงำไว้ได้

เฟิงเจี้ยนกั๋วสะดุ้งสุดตัว "เจอแล้วหรือครับ? เล่มไหน เล่มไหนครับ?"

"เจี้ยนกั๋ว! จดหมาย!"

เซี่ยหวยอันไม่ได้เงยหน้าขึ้น รีบบอกชื่อนิตยสารและเลขฉบับทันที เฟิงเจี้ยนกั๋วรีบร้อนควานหาจดหมายลับฉบับสำคัญออกมาจากลิ้นชักข้างเตียงอย่างลนลาน

เซี่ยหวยอันรับมา แล้ววางกระดาษจดหมายทาบลงบนตำแหน่งเฉพาะของคอลัมน์โฆษณาในนิตยสารอย่างระมัดระวัง

ตำแหน่งของตัวอักษรและตัวเลขตรงกันอย่างแม่นยำ!

"ไม่ผิดแน่! ต้องอันนี้แหละ!" แววตาของเซี่ยหวยอันวาวโรจน์ เขาหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาทันที แล้วเทียบกับสมุดรหัสและจดหมายลับ พลางเขียน คำนวณ และตีความอย่างรวดเร็ว

เหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมออกมาตามไรผม แต่เขาไม่ทันรู้สึกตัว สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการถอดรหัส

ในห้องพักผู้ป่วยเหลือเพียงเสียงปากกาฝนไปบนกระดาษกับเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งสองคน

ผ่านไปนานพอสมควร

เซี่ยหวยอันจึงวางปากกาลง ถอนหายใจยาวออกมา ราวกับได้ปลดเปลื้องภาระหนักอึ้ง

เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนผลการถอดรหัสยื่นให้เฟิงเจี้ยนกั๋ว

"วันที่ 15 ตุลาคม เมืองหวยหนิง ตำบลชิงสุ่ย ย่งอันหลี่ เลขที่ 16 รหัสผู้รับของคือ 'กรรไกร'"

เฟิงเจี้ยนกั๋วมองดูแผ่นกระดาษด้วยความตกใจปนดีใจ "เมืองหวยหนิง? วันที่สิบห้า? เหลือเวลาอีกครึ่งเดือน! พี่อัน เราจะออกเดินทางกันเลยไหมครับ?"

เซี่ยหวยอันเอนหลังพิงหัวเตียง แม้จะเหนื่อยล้า แต่แววตากลับสว่างวาบ "ไม่ต้องรีบ ทำตามขั้นตอนก่อน รายงานเรื่องขึ้นไป แล้วรอการอนุมัติ"

ประสบการณ์หลายปีทำให้เขารักษาความเยือกเย็นไว้ได้

เฟิงเจี้ยนกั๋วพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "เข้าใจแล้วครับ! ผมจะไปทำรายงานเดี๋ยวนี้เลย!"

กระบวนการรายงานความคืบหน้าดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อทุกอย่างลงตัว เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาหลายวันก็ผ่อนคลายลงได้บ้าง

เซี่ยหวยอันหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ สายตาเหลือบไปเห็นกระถางต้นไม้ที่มุมห้องพักผู้ป่วยโดยไม่ตั้งใจ จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"จริงสิ เจี้ยนกั๋ว คดีของตระกูลยวี๋นั่นน่ะ ตัดสินไปแล้วหรือยัง?" เขาถามราวกับไม่ได้ใส่ใจอะไร

เฟิงเจี้ยนกั๋วที่กำลังจัดเอกสารชะงักไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น แล้วตอบกลับ "อ้อ ตัดสินแล้วครับ ยวี๋จิ้งอี๋ สำนวนคดีมีช่องโหว่นิดหน่อย เดิมตัดสินจำคุกหนึ่งปี แต่ทางฝั่งตระกูลฉิน… อื้ม ใช้กำลังภายในนิดหน่อย เลยเปลี่ยนเป็นจำคุกสองปี ส่วนพวกที่ลงมือน่ะ ข้อหาฆ่าคนตาย โทษประหารชีวิต ให้ประหารทันทีครับ"

เซี่ยหวยอันพยักหน้า ไม่แปลกใจกับผลลัพธ์นี้

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วถูไถขอบแก้วอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะเอ่ยถาม "สหายอวี๋… เธอกลับไปแล้วหรือ?"

"กลับไปแล้วครับ วันเดียวกับที่ยวี๋จิ้งอี๋โดนจับ เธอก็กลับบ้านเกิดไปแล้ว" เฟิงเจี้ยนกั๋วตอบตามความจริง

"อืม…"

เซี่ยหวยอันรับคำ สายตามองเหม่อไปยังความว่างเปล่า เขาไม่ได้พูดอะไรอีก ความรู้สึกโหวงเหวงในใจแผ่ซ่านขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

เขาตั้งสติอย่างรวดเร็วพลางลุกขึ้นยืน "ผมจะออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อย เดี๋ยวกลับมา"

"อ้าว! พี่อัน แผลพี่ยังไม่หายดีเลยนะครับ!" เฟิงเจี้ยนกั๋วรีบทัก

"รู้แล้ว ไม่ไปไกลหรอก"

เซี่ยหวยอันโบกมือ ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

เขาไม่ได้แวะพักที่สวนของโรงพยาบาล แต่ตรงไปยังตรอกเล็กๆ ที่คุ้นเคยบนถนนหนานหูเหนือทันที

ตรอกนั้นยังคงเงียบสงบเหมือนเดิม

เขานั่งยองๆ ลงหน้าโพรงหนูที่ซ่อนอยู่อย่างมิดชิด สายตาคมกริบกวาดมองพื้นดินรอบปากโพรง

มีคราบสีขาวขุ่นไม่สะดุดตาติดอยู่ตามซอกอิฐข้างปากโพรง เซี่ยหวยอันใช้นิ้วหยิบขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เอามาดมใกล้ๆ ปลายจมูก ก่อนจะถูนิ้วไปมา

มันคือน้ำมันหมู!

จริงด้วย!

ความตื่นเต้นยินดีที่ท่วมท้นพัดพาความรู้สึกโหวงเหวงในใจให้มลายหายไปในพริบตา

หลักฐานชิ้นเล็กๆ นี้ยืนยันข้อสันนิษฐานที่เกือบจะเป็นเรื่องเพ้อฝันของเขาได้เป็นอย่างดี

อวี๋หว่านเอ๋อร์มีพลังพิเศษในการสื่อสารกับสัตว์ได้จริงๆ!

ก้อนน้ำมันหมูที่แข็งตัวนี้ไม่เพียงบ่งบอกถึงความพิเศษของเธอเท่านั้น แต่มันยังทำให้ภาพเงาของเธอในใจเขาชัดเจนและมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างประหลาด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง