บทที่ 60 เซี่ยหวยอันรู้ความจริง

เมืองหยุนเฉิง

หอผู้ป่วยพิเศษสำหรับเจ้าหน้าที่ระดับสูง

"พี่อันครับ เราจะออกเดินทางไปเมืองหวยหนิงกันเมื่อไหร่ครับ?"

"ผมกับเบื้องบน…"

"ปัง!"

ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ขัดจังหวะการสนทนาระหว่างเซี่ยหวยอันกับผู้ช่วยอย่างหยาบคาย

"หวยอัน! ลูกต้องช่วยน้องชายลูกนะ! เขาโดนใส่ร้าย!"

เสียงร้องไห้ฟูมฟายของแม่เซี่ยดังลั่นไปทั่วห้อง มือหนึ่งถือปิ่นโต อีกข้างลากคอเซี่ยจิ่งเหยียนที่ทำหน้าไม่เต็มใจเข้ามาด้วย

เซี่ยหวยอันขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาตั้งสติอย่างรวดเร็วกลับมาวางท่าทางเยือกเย็นดั่งเดิม "คุณป้าครับ จิ่งเหยียน เกิดอะไรขึ้นครับ? ค่อยๆ พูด"

แม่เซี่ยทั้งน้ำตาน้ำมูก "งานของจิ่งเหยียนหายไปแล้ว! เขาโดนแจ้งความจนถูกไล่ออก! เขาหาว่าจิ่งเหยียนประพฤติตนไม่เหมาะสม… หวยอัน จิ่งเหยียนน่ะโตมากับตาเจ้า แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเขาเป็นคนยังไง? ต้องมีคนใส่ร้ายเขาแน่ๆ! คนที่แจ้งความน่ะคือยัยเด็กบ้านนอกที่ชื่ออวี๋หว่านเอ๋อร์คนนั้น! จิตใจชั่วร้ายจริงๆ!"

"อวี๋หว่านเอ๋อร์?" เซี่ยหวยอันใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินชื่อนี้ "เธอแจ้งความเรื่องอะไร? เล่ามาให้ละเอียด"

เซี่ยจิ่งเหยียนรู้สึกเสียวสันหลังเมื่อถูกลูกพี่ลูกน้องจ้องมอง เขาอึกอักตอบ "เธอ… เธอแจ้งความว่าผมปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงสหายหญิง…"

"แกปล่อยข่าวจริงไหม?"

น้ำเสียงของเซี่ยหวยอันเย็นเยียบ เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"นั่นจะเรียกข่าวลือได้ยังไง!"

เซี่ยจิ่งเหยียนเถียงคอเป็นเอ็น พยายามแก้ตัว "ก็เห็นๆ อยู่ว่าอวี๋หว่านเอ๋อร์อยากจะจับผู้ชายรวย เลยคิดชั่วจะวางยาผม หวังจะรวบหัวรวบหางให้ผมรับผิดชอบ! จิ้งอี๋ได้ยินกับหูแถมยังมีหลักฐานด้วย! ผมก็แค่… ก็แค่ตลบหลัง เอายาที่เธอเตรียมมา กะให้เธอได้ลิ้มรสเองเท่านั้น! ใครจะไปรู้ว่าเธอไม่ดื่ม! แล้วยังหันมาใส่ร้ายผมที่หน่วยงานอีก!"

ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีเหตุผล เสียงก็ยิ่งดังขึ้น

โครม!

คำพูดของเซี่ยจิ่งเหยียนเหมือนสายฟ้าฟาดลงมาในหัวของเซี่ยหวยอัน!

อวี๋หว่านเอ๋อร์… วางยา…

ภาพเหตุการณ์คืนนั้นที่พร่าเลือนแต่เร่าร้อน สัมผัสผิวกายนุ่มลื่นนั้น…

ดวงตาคู่นั้นที่สดใสในความทรงจำ ผสานเข้ากับชื่อ "อวี๋หว่านเอ๋อร์" อย่างจัง!

เบาะแสเชื่อมโยงกันในทันที!

ดังนั้นเขาไม่ได้ไข้ขึ้นจนเพ้อไปเอง!

มีคนคนนี้อยู่จริงๆ!

และคนคนนั้นก็คืออวี๋หว่านเอ๋อร์!

ความรู้สึกผิดพรั่งพรูเข้ามาในใจทันที

เขาพยายามกดความรู้สึกที่พลุ่งพล่านลง แล้วจ้องไปที่เซี่ยจิ่งเหยียน "สหายหญิงคนที่แกวางยานั่น คืออวี๋หว่านเอ๋อร์ใช่ไหม?"

เซี่ยจิ่งเหยียนตัวเย็นวาบเมื่อถูกเขามอง จึงพยักหน้าโดยสัญชาตญาณ "…ใช่"

"ที่อยู่" เซี่ยหวยอันพูดสั้นๆ ได้ใจความ

"เ-เมืองหวยหนิง… ตำบลชิงสุ่ย หมู่บ้านชิงเหอ…"

เซี่ยจิ่งเหยียนละล่ำละลักบอกที่อยู่

เมืองหวยหนิง! ตำบลชิงสุ่ย!

ที่นั่นอีกแล้ว!

"คุณป้าครับ จิ่งเหยียน" น้ำเสียงของเซี่ยหวยอันราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่น่าสะพรึง "เรื่องนี้ยังไม่จบ ชื่อเสียงและสิ่งที่สหายอวี๋หว่านเอ๋อร์ต้องเจอ จะต้องมีคำอธิบาย ทุกอย่างไว้รอผมกลับมาจากหวยหนิงก่อนค่อยว่ากัน"

เขาไม่สนใจสองแม่ลูกที่หน้าถอดสีอีกต่อไป แล้วสั่งเฟิงเจี้ยนกั๋วที่ยืนอยู่ตรงประตู "เจี้ยนกั๋ว เตรียมรถ ไปสถานีรถไฟ เดี๋ยวนี้!"

เซี่ยหวยอันและเฟิงเจี้ยนกั๋วรีบออกจากห้องพักผู้ป่วยไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แม่เซี่ยและเซี่ยจิ่งเหยียนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกปกคลุมห้องพัก

เซี่ยจิ่งเหยียนลนลาน "แม่ครับ ทำยังไงดี? พี่อันดูเหมือนจะโกรธจริงๆ! ถ้าเขากลับมา เขาจะส่งผมเข้าคุกจริงๆ ไหม? สายตาเขาเมื่อกี้… น่ากลัวเกินไปแล้ว!"

"เขากล้าเหรอ!" แม่เซี่ยกัดฟันกรอด "ยังไงฉันก็เป็นป้าแท้ๆ ของเขานะ! ตลอดหลายปีมานี้ถึงไม่ได้สร้างผลงานแต่ก็มีความดีความชอบนะ! ถ้าเขากล้าตัดญาติขาดมิตรเพื่อยัยเด็กบ้านนอกนั่น ฉันจะ… ฉันจะไปโวยวายที่หน่วยทหารของเขา!"

แม้ปากจะแข็ง แต่สายตากลับหลุกหลิก เห็นได้ชัดว่าเธอก็รู้ว่าถ้าเซี่ยหวยอันโกรธขึ้นมาจริงๆ การอาละวาดของเธอคงเอาไม่อยู่

เธอกลอกตาไปมาแล้วคว้าแขนเซี่ยจิ่งเหยียน "ไม่ได้! เราจะรอเฉยๆ ไม่ได้! หวยอันต้องไปหาอวี๋หว่านเอ๋อร์คนนั้นแน่ๆ! ถ้าเกิดเขาโดนนังจิ้งจอกนั่นร่ายมนตร์ใส่จนเชื่อคำโกหกของมัน แล้วกลับมาจัดการแกจะทำยังไง? เราต้องรีบไปหาอวี๋หว่านเอ๋อร์คนนั้น ไปเผชิญหน้ากันเลย! แล้วบังคับให้มันถอนแจ้งความ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเด็กบ้านนอกคนเดียวจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้!"

เซี่ยจิ่งเหยียนลังเล "แต่… แต่ตั๋วรถไฟไปหวยหนิง สองวันนี้ขายหมดเกลี้ยงแล้ว… เราไม่ใช่ทหารไม่มีช่องทางพิเศษ…"

"ขายหมดก็ไปรถทัวร์สิ!"

แม่เซี่ยตัดสินใจเด็ดขาด สีหน้าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม "เก็บของ เราไปเดี๋ยวนี้! ไปที่หมู่บ้านชิงเหอ ไปหาอวี๋หว่านเอ๋อร์คนนั้น!"

เมืองหวยหนิง

สถานีตำรวจตำบลชิงสุ่ย

อวี๋หว่านเอ๋อร์ก้าวเท้าอย่างเร่งรีบ ความหม่นหมองในใจที่เกิดจากความสิ้นหวังของหลี่เฉียงถูกปัดเป่าออกไปกว่าครึ่งด้วยข่าวที่ฉินลี่น่าบอกมา

ฉินปั๋วเหวินอยู่ที่นี่!

นี่มันโชคช่วยชัดๆ!

เธอเดินเข้าไปในประตูสถานีตำรวจที่ดูค่อนข้างเก่า สายตากวาดมองอย่างรวดเร็ว ในห้องทำงาน สหายฉินปั๋วเหวินในชุดเครื่องแบบตำรวจเรียบกริบกำลังก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่าง เส้นสายข้างใบหน้าของเขาดูจริงจังและองอาจ

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วเคาะกรอบประตูที่เปิดอ้าอยู่เบาๆ

"สหายฉินคะ?"

ฉินปั๋วเหวินได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ที่หน้าประตู เขาก็เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"สหายอวี๋?! คุณ… คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ?"

เขาพรวดพราดยืนขึ้น เก้าอี้ครูดกับพื้นเสียงดังแสบแก้วหู

"ฉันได้ยินพี่ลี่น่าบอกว่าคุณย้ายมาทำงานที่นี่น่ะค่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์ยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าไป "พอดีมีธุระผ่านมาแถวนี้ เลยตั้งใจจะมาเยี่ยมคุณน่ะค่ะ"

"ครับ เพิ่งย้ายมาได้ไม่นาน!"

ฉินปั๋วเหวินรีบพยักหน้า หัวใจเต้นแรงด้วยความดีใจ เมื่อสังเกตเห็นความกังวลระหว่างคิ้วของอวี๋หว่านเอ๋อร์ เขาก็ถามด้วยความห่วงใย "สหายอวี๋ครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ? ถ้าต้องการให้ช่วยอะไรบอกได้เลยนะ!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์กวาดสายตามองเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองคนที่มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นในห้องทำงาน แล้วยิ้ม "ไม่มีอะไรใหญ่โตค่ะ แค่… มีบางสถานการณ์อยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว ไม่ทราบว่าคุณสะดวกไหมคะ?"

ฉินปั๋วเหวินเข้าใจทันที "สะดวกครับ! สะดวกแน่นอนครับ!"

เขาหันไปกำชับเพื่อนร่วมงาน "พี่จาง เสี่ยวหวาง ผมออกไปข้างนอกหน่อยนะ มีอะไรเรียกผมนะ"

แล้วผายมือให้อวี๋หว่านเอ๋อร์ "ไปคุยกันข้างนอกเถอะครับ"

ทั้งคู่เดินไปใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ข้างสถานีตำรวจ

"สหายฉินคะ สารภาพตามตรง พี่ชายของฉันทำงานที่โรงงานอาหารของรัฐในตำบล แล้วเจอปัญหาบางอย่างค่ะ…"

อวี๋หว่านเอ๋อร์เล่าอย่างกระชับ ทั้งเรื่องที่ผู้จัดการหยวนใช้ "สัญญาเบิกเงินล่วงหน้า" ควบคุมคนงาน อาจเกี่ยวพันกับการนำของเลวมาสวมเป็นของดี หรือกระทั่งอาจมีผู้มีอิทธิพลหนุนหลัง

"…พวกเราอยากแจ้งความค่ะ แต่กังวลว่าจะถูกปิดปากเหมือนเฉียนหยวน พี่ลี่น่าบอกว่าคุณอยู่ที่นี่ ฉันก็เลยรีบมาทันทีค่ะ"

ยิ่งฟังสีหน้าของฉินปั๋วเหวินก็ยิ่งเคร่งขรึม คิ้วขมวดแน่น ในฐานะตำรวจ เขารับรู้ถึงความร้ายแรงเบื้องหลังเรื่องนี้ได้ทันที

"ปัญหาเกี่ยวกับอาหาร? แถมอาจมีผู้มีอิทธิพลหนุนหลังด้วยเหรอ?"

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง "สหายอวี๋ครับ วางใจเถอะ! เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง! นี่เป็นหน้าที่ของผม! หลักฐานที่พวกคุณรวบรวมมาล่ะ? แล้วคนชื่อหลี่เฉียงคนนั้น เขาจะกล้าออกมาเป็นพยานไหม?"

"หลักฐานเรากำลังรวบรวมอยู่ค่ะ! พี่หลี่เฉียง… เขายินดีจะเป็นพยานค่ะ แต่เขากลัวมาก"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยื่นรายชื่ออดีตคนงานที่ลาออกไปแล้วซึ่งหลี่เฉียงให้มา "ยังมีอดีตเพื่อนร่วมงานเหล่านี้อีกค่ะ พวกเขาอาจจะรู้เรื่องวงในหรืออาจจะมีหลักฐานอยู่ในมือ เราตั้งใจจะไปหาพวกเขา แต่ว่า…"

"แต่กลัวจะทำให้ศัตรูไหวตัว หรือกลัวว่าพวกเขาจะกังวลใช่ไหมครับ?"

ฉินปั๋วเหวินสรุป ความคิดของเขาฉับไวมาก "เรื่องหาคนพวกนี้ปล่อยให้ผมจัดการเองครับ! ผมจะไปคุยในนามของตำรวจที่มาเยี่ยมเยียน ปลอดภัยและมีน้ำหนักมากกว่าพวกคุณไปหาเป็นการส่วนตัวแน่นอน"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ดีใจมาก ความกระตือรือร้นและความเป็นมืออาชีพของฉินปั๋วเหวินทำให้ความมั่นใจของเธอเพิ่มขึ้นมาก

"เยี่ยมมากค่ะ! ขอบคุณมากค่ะ สหายฉิน!"

ในเวลาเดียวกัน ที่สำนักงานผู้จัดการโรงงานอาหาร

หยวนชิ่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ คาบบุหรี่พลางฟังรายงานจากหลิวเฉวียน เจ้าหน้าที่ตรวจสอบคุณภาพที่กำลังพยักหน้าก้มหัวอยู่เบื้องหน้า

"…อวี๋เจิ้งเฟิงพาน้องสาวของเขาไปหาหลี่เฉียงก่อนครับ พวกเขาคุยกระซิบกระซาบกันในโรงงาน เจ้าหลี่เฉียงนั่นดูมีปฏิกิริยามาก ต่อมาที่โรงอาหาร อวี๋เจิ้งเฟิงยังซื้อเนื้อให้หลี่เฉียงด้วย ทั้งคู่ไปนั่งคุยกันนานสองนาน สุดท้าย หลี่เฉียง อวี๋เจิ้งเฟิง และน้องสาวของเขา ทั้งสามคนเดินไปที่โกดังร้างด้านหลังครับ! เข้าไปอยู่ตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงถึงออกมาครับ!"

หลิวเฉวียนยิ้มประจบ "ผู้จัดการครับ ผมว่าเจ้าอวี๋เจิ้งเฟิง… กับยัยเด็กนั่นที่เพิ่งมาใหม่ กำลังคิดแผนร้ายอะไรอยู่แน่ๆ ครับ! แถมเจ้าหลี่เฉียงช่วงนี้ก็ดูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่ซื่อสัตย์เลยครับ!"

หยวนชิ่งหรี่ตา พ่นควันบุหรี่ออกมา สีหน้าเดาอารมณ์ไม่ถูก "อวี๋เจิ้งเฟิง… หึ เซ็นสัญญาขายวิญญาณไปแล้วยังไม่เจียมตัวอีก น้องสาวมันมาจากไหน? สืบมาหรือยัง?"

"ได้ยินว่าเป็นเด็กบ้านนอกครับ เคยไปอยู่หยุนเฉิงมาพักหนึ่ง เพิ่งกลับมาได้ไม่นานครับ" หลิวเฉวียนรีบตอบ

"เด็กบ้านนอกเหรอ?" มุมปากหยวนชิ่งยกยิ้มเหี้ยมเกรียม "จับตาดูพวกเขาไว้ โดยเฉพาะอวี๋หว่านเอ๋อร์คนนั้น ดูว่ามันคิดจะทำอะไรกันแน่ แล้วก็หลี่เฉียง… หาโอกาส 'เตือน' มันหน่อย ว่าอย่าลืมว่าตัวเองเซ็นอะไรไป จุดจบของเฉียนหยวนคือบทเรียนที่ดีที่สุด"

"เข้าใจแล้วครับ! ผู้จัดการวางใจได้เลยครับ!" หลิวเฉวียนพยักหน้ารัวๆ

ใต้ต้นตั๊กแตนเก่าแก่

อวี๋หว่านเอ๋อร์และฉินปั๋วเหวินแลกเปลี่ยนรายละเอียดเพิ่มเติมและกำหนดแนวทางปฏิบัติเบื้องต้น ฉินปั๋วเหวินรับผิดชอบในการติดต่ออดีตคนงานและสืบหาผู้มีอิทธิพลในสถานีตำรวจ ส่วนพี่น้องตระกูลอวี๋และหลี่เฉียงมีหน้าที่รวบรวมหลักฐานในโรงงานต่อ รักษาฐานที่มั่น และพยายามหาทางเอาสัญญาฉบับสำคัญนั้นมาให้ได้

"สหายฉินคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!" อวี๋หว่านเอ๋อร์กล่าวจากใจจริง

"เป็นหน้าที่ครับ สหายอวี๋ คุณเกรงใจเกินไปแล้ว"

ฉินปั๋วเหวินมองใบหน้าสวยใสของเธอ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ใบหูร้อนผ่าว "เอ่อ… ใกล้จะเที่ยงแล้ว ไม่ทราบว่า…"

"หว่านเอ๋อร์!"

เสียงเรียกดังขึ้น อวี๋เจิ้งเฟิงและหลี่เฉียงปรากฏตัวที่หน้าสถานีตำรวจด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พวกเขากำลังชะเง้อมองมาทางนี้อย่างร้อนใจ ดูท่าจะรอมาสักพักแล้ว

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบบอกฉินปั๋วเหวิน "สหายฉินคะ พี่ชายฉันมารับแล้ว วันนี้ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ! วันหน้าติดต่อกันไว้นะคะ?"

เธอถามด้วยน้ำเสียงเชิงขอความเห็น

ฉินปั๋วเหวินกดความเสียดายในใจลง แล้วพยักหน้าทันที "ได้ครับ! ติดต่อกันไว้! มีความคืบหน้าหรือต้องการอะไร เรียกผมได้ตลอดเลยนะ! ระวังตัวด้วย!"

เขากำชับอย่างหนักแน่น

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบเดินไปหาอวี๋เจิ้งเฟิงและหลี่เฉียง

ฉินปั๋วเหวินยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของเธอที่ไปสมทบกับเพื่อนร่วมทางแล้วพูดคุยกันเบาๆ ก่อนจะจากไปอย่างเร่งรีบ สายตาของเขายังคงจ้องมองตามไปเนิ่นนาน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง