บทที่ 61 เกิดเรื่องแล้ว!

เมืองหวยหนิง

โรงงานอาหารเมืองชิงสุ่ย

ยามโพล้เพล้มาเยือน เสียงกริ่งเลิกงานของโรงงานอาหารดังแหลมขึ้น คนงานจำนวนมหาศาลพากันกรูออกมาจากประตูใหญ่ราวกับนกที่อ่อนล้าบินกลับรัง

หลี่เฉียงปะปนอยู่ในกลุ่มคน ฝีเท้าของเขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

ในอกเสื้อซุกยาที่เพิ่งซื้อมาให้ลูกสาวไว้ แต่เวลานี้เขากลับรู้สึกราวกับกำลังกอดเหล็กเผาไฟอยู่ ในหัวยังคงย้ำคิดถึงใบหน้าที่ยิ้มไม่ถึงตาของหลิวเฉวียน:

“หลี่เฉียงเอ๊ย ผู้จัดการหยวนฝากฉันมาบอกคำหนึ่งว่า ให้เจียมตัวไว้หน่อย ลองนึกถึงยาที่มีค่าดั่งทองของลูกสาวแกดูสิ… แล้วก็นะ หญ้าบนหลุมศพของเฉียนหยวนน่ะ ป่านนี้คงขึ้นสูงมากแล้วกระมัง เฮ้อ น่าเวทนาจริงๆ…”

เขาเผลอเอามือไปคลำขวดยาในกระเป๋าเสื้อโดยสัญชาตญาณ

ไม่ได้… เขาจะล้มไม่ได้!

เพื่อลูกสาว และเพื่อพี่เจิ้งเฟิง… เขาต้องอดทนไว้!

หลี่เฉียงบังคับให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ สายตาคอยกวาดมองหาเงาร่างของอวี๋เจิ้งเฟิงในฝูงชน ตามแผนการที่วางไว้ คืนนี้พวกเขาต้องแอบเข้าไปในห้องเก็บเอกสารเพื่อหาต้นฉบับสัญญาที่เป็นปัญหาให้เจอให้ได้!

ทันใดนั้น ร่างที่เตี้ยล่ำร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางทางเขาไว้

เป็นหลิวเฉวียน!

ด้านหลังเขายังมีคนงานหนุ่มหน้าตาอันธพาลสองคนที่คอยวิ่งงานให้หยวนชิ่งอยู่เสมอเดินตามมาด้วย

“หลี่เฉียง จะรีบเดินไปไหนล่ะ?”

หลิวเฉวียนแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันเหลืองๆ “ผู้จัดการหยวนสั่งมา ให้ฉันช่วยดูให้ ‘ดีๆ’ ว่ายาที่แกซื้อให้ลูกสาวน่ะ… มันใช่ยาที่ถูกต้องหรือเปล่า”

หัวใจของหลี่เฉียงร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “หะ…หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบหลิว ยา…ยานี้ไม่มีปัญหาหรอกครับ ผมเพิ่งซื้อมาจากสถานีอนามัย…”

“ซื้อมางั้นรึ?”

หลิวเฉวียนแค่นหัวเราะแล้วยื่นมือไปกระชากถุงยาที่หลี่เฉียงกำไว้แน่นมาอย่างแรง!

“เฮ้ย! เอาคืนมานะ!”

หลี่เฉียงตาแดงก่ำ พุ่งเข้าไปหมายจะแย่งคืน

คนงานหนุ่มสองคนที่อยู่ข้างๆ รีบเข้ามาประกบซ้ายขวา ล็อกตัวเขาไว้ด้วยแรงมหาศาลจนขยับไปไหนไม่ได้

“จะรีบร้อนไปทำไมล่ะ? ผู้จัดการหยวนเขาก็เป็นห่วงลูกสาวแกนะ!”

หลิวเฉวียนค่อยๆ เปิดถุงยาออก หยิบขวดยาและใบสั่งยาที่พับอยู่ออกมา เขาแสร้งทำเป็นดูอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนที่จู่ๆ ใบหน้าจะเผยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายออกมา

“จุ๊ๆ ยานี่… ดูท่าจะไม่ค่อยปกติแฮะ?”

สิ้นเสียงของเขา ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของหลี่เฉียง สองมือของเขาก็ออกแรงฉีกทันที

“แคว่ก!”

ใบสั่งยาที่แบกรับความหวังของลูกสาวถูกหลิวเฉวียนฉีกขาดเป็นสองท่อนต่อหน้าคนทั้งหลาย! เศษกระดาษปลิวร่วงลงพื้นราวกับใบไม้แห้ง

“อ๊าก!”

หลี่เฉียงดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ถูกกดเอาไว้แน่น

“อุ๊ย มือลื่นน่ะ!”

หลิวเฉวียนแกล้งทำเป็นตกใจ โยนเศษกระดาษที่ฉีกขาดทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ แถมยังเอาเท้าขยี้ซ้ำอีก ก่อนจะยัดขวดยากลับใส่มือที่สั่นเทาของหลี่เฉียง

เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงอำมหิตที่ได้ยินกันเพียงสองคน “เห็นชัดหรือยัง? นี่แหละจุดจบของพวกไม่เจียมกะลาหัว! วันนี้แค่ฉีกกระดาษ พรุ่งนี้… สิ่งที่จะถูกตัดขาดคือน้ำยาของลูกสาวแก! หุบปากให้ดี ถ้ายังกล้าทำตัวสนิทสนมกับนังแซ่อวี๋นั่นอีกล่ะก็ หึ!”

หลิวเฉวียนพูดจบก็พาลิ่วล้อเดินจากไป ทิ้งสายตาของเหล่าเพื่อนร่วมงานไว้เบื้องหลัง บ้างก็เวทนา บ้างก็หวาดกลัว บ้างก็เมินเฉย

หลี่เฉียงราวกับถูกถอดกระดูกสันหลัง ทรุดฮวบลงกับพื้น มือที่สั่นเทากำขวดยานั่นไว้แน่น

เมื่อเห็นเศษกระดาษที่ถูกเหยียบจนยับเยินบนพื้น ความหวาดกลัวอย่างมหาศาลก็ถาโถมเข้าเกาะกุมหัวใจ

เขาจบสิ้นแล้ว… เขาไม่มีทางสู้พวกมันได้เลย…

เวลาเดียวกัน

ณ โกดังร้างบริเวณขอบโรงงานอาหาร อวี๋เจิ้งเฟิงและอวี๋หว่านเอ๋อร์หลบอยู่ในมุมมืด เฝ้ารอหลี่เฉียงด้วยความร้อนใจ

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเฉียงจื่อยังไม่มาอีก? ตกลงกันไว้ว่าจะมาเจอกันที่นี่หลังเลิกงานไม่ใช่หรือไง!”

อวี๋เจิ้งเฟิงเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวาย

ลางสังหรณ์ใจไม่ดีผุดวาบขึ้นในใจของอวี๋หว่านเอ๋อร์

เวลาผ่านไปทีละนาที ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลงเรื่อยๆ

ในโกดังเงียบสนิทจนน่าขนลุก

“ไม่ได้ จะรอต่อไม่ได้แล้ว!” อวี๋เจิ้งเฟิงกัดฟัน “ห้องเก็บเอกสารมีแค่ตาแก่เฉินเข้าเวรตอนกลางคืน แกหลับลึก นี่เป็นโอกาสเดียว! หว่านเอ๋อร์ เธอรออยู่ที่นี่ คอยรับหลี่เฉียง ส่วนพี่จะแอบเข้าไปดูเอง! สัญญาฉบับนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าจะอยู่ในตู้เอกสารข้างห้องทำงานของหยวนชิ่ง!”

“พี่! มันอันตรายเกินไป อย่าไปเลยนะ!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบดึงแขนเขาไว้

เดิมทีอวี๋หว่านเอ๋อร์ตั้งใจจะหาสัตว์มาช่วย ไม่นึกว่าพี่ชายจะบังเอิญได้ข่าวมาว่าวันนี้มีโอกาสเหมาะ เลยตัดสินใจลงมือทันที เธอเองยังไม่ทันได้หาสัตว์แถวนี้เลยด้วยซ้ำ

“มัวแต่ลังเลไม่ได้แล้ว! ถ้าพลาดคืนนี้ไป ไม่รู้ว่าหยวนชิ่งจะงัดเล่ห์เหลี่ยมอะไรออกมาใช้อีก!”

แววตาของอวี๋เจิ้งเฟิงมุ่งมั่น “วางใจเถอะ พี่รู้ว่าต้องทำยังไง ถ้าเกิด… ถ้าเกินสิบนาทีแล้วพี่ยังไม่ออกมา หรือเธอเห็นใครเดินมา ให้รีบหนีไปทันที แล้วไปหาสหายฉิน!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์รู้ว่าห้ามเขาไม่ได้ จึงได้แต่พยักหน้า “พี่ชาย ต้องระวังตัวให้ดีนะ!”

อวี๋เจิ้งเฟิงสูดหายใจลึก แล้วก้าวหายเข้าไปในความมืดอย่างคล่องแคล่ว มุ่งหน้าไปยังอาคารสำนักงานส่วนในของโรงงาน

อวี๋หว่านเอ๋อร์กลั้นหายใจตั้งสมาธิ พลางคอยสังเกตความเคลื่อนไหวที่ทางเข้าโกดังและด้านนอกด้วยความระแวดระวัง พร้อมกับนับเวลาไปด้วย

ครบสิบนาทีตามที่นัดหมายแล้ว พี่ชายก็ยังไม่กลับมา แถมยังไร้วี่แววของหลี่เฉียงอีก!

ความกังวลในใจพอกพูนขึ้นราวกับลูกบอลหิมะที่กลิ้งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

รอไม่ได้แล้ว!

ขณะที่อวี๋หว่านเอ๋อร์กำลังจะเสี่ยงออกไปดูสถานการณ์ จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากนอกโกดัง!

“ใครน่ะ?” อวี๋หว่านเอ๋อร์เกร็งตัวขึ้น

“ฉะ…ฉันเอง…”

ร่างที่ซวนเซพุ่งเข้ามา ซึ่งก็คือหลี่เฉียงนั่นเอง!

ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อกาฬไหลท่วมตัวราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ ในมือยังกำขวดยานั้นไว้แน่น

“พี่หลี่! เกิดอะไรขึ้นคะ?” อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบเข้าไปประคองเขาไว้

“จบแล้ว… จบสิ้นกันหมดแล้ว…”

หลี่เฉียงสายตาว่างเปล่า พึมพำกับตัวเอง ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด “หลิวเฉวียน… เขาฉีก… เขาฉีกใบสั่งยาของหนานหนานทิ้ง… เขาบอกว่า… ถ้ายังไม่หยุดแส่… เขาจะตัดยาของลูกสาวฉัน…”

ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังอันมหาศาลทำให้ชายฉกรรจ์คนนี้ถึงกับพังทลายลง

เขาคว้าแขนอวี๋หว่านเอ๋อร์ไว้ ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเพื่อเอาชีวิตรอด “น้องอวี๋… พี่เจิ้งเฟิงล่ะ? เรา… เราสู้พวกเขาไม่ได้หรอก… ยอมแพ้เถอะ… ฉันขาดหนานหนานไม่ได้นะ…”

น้ำตาผสมปนเปไปกับเหงื่อไหลรินลงมาจากใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของเขา

มองดูท่าทางที่แตกสลายของหลี่เฉียง อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็นิ่งเงียบไป

เธอเข้าใจความสิ้นหวังนั้นดี

วิธีการของหยวนชิ่งร้ายกาจกว่าที่คิดไว้มาก แถมยังจ้องเล่นงานจุดอ่อนของคนได้อย่างแม่นยำ!

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว จะถอยไม่ได้อีกต่อไป

“พี่หลี่ อย่ากลัวไปเลยค่ะ! ใบสั่งยาหายไป เราก็ไปขอใหม่ได้! ที่สถานีอนามัยมีบันทึกสำรองไว้อยู่แล้ว!”

“ไม่ไหวหรอก… เราสู้พวกเขาไม่ได้หรอก…”

หลี่เฉียงทรุดตัวลงนั่งยอง กุมศีรษะอย่างสิ้นหวัง

อวี๋หว่านเอ๋อร์คว้าไหล่หลี่เฉียงไว้แน่น “พี่ชายฉันไปที่ห้องเก็บเอกสารแล้ว!”

“อะไรนะ?!” หลี่เฉียงเงยหน้าขึ้นทันควัน แววตาที่เลื่อนลอยหดเกร็งวูบ “ห้องเก็บเอกสาร?! เขาไปคนเดียวงั้นเหรอ?! ไม่ได้! ที่นั่นมัน…”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ!

“เคร้ง! เพล้ง!”

เสียงโลหะปะทะกันและเสียงกระจกแตกดังสนั่นมาจากทางตึกสำนักงานของโรงงาน!

เสียงนั้นบาดหูและชวนให้สะพรึงกลัวท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน!

สีหน้าของอวี๋หว่านเอ๋อร์และหลี่เฉียงเปลี่ยนไปทันที!

เกิดเรื่องแล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง