บทที่ 62 มนุษย์! เจ้าพูดกับข้าเหมียวอยู่เหรอ

“พี่คะ!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ร้องอุทาน ขยับขาเตรียมจะพุ่งออกไปด้านนอก

“อย่าไปนะ!”

หลี่เฉียงรีบคว้าตัวเธอไว้ “ไปไม่ได้! น้องอวี๋! นั่นมันกับดัก! กับดักชัดๆ! หยวนชิ่งมัน… มันระวังตัวไว้แล้วว่าจะมีคนไปที่ห้องเอกสาร! ตาแก่เฉินคืนนี้ไม่ได้นอนเฝ้าอยู่! ในนั้นมีคนดักรออยู่แน่!”

ราวกับจะยืนยันคำพูดของเขา ทิศทางของตึกสำนักงานก็สว่างวาบขึ้นด้วยลำแสงไฟฉายหลายดวงที่ส่องสว่างจนแสบตา

“ใคร?! หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!”

“ทางนั้น! อย่าให้มันหนีไปได้!”

“จับตัวมันไว้!”

คนทั้งสองในโกดังราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง

คำพูดของหลี่เฉียงทำลายความหวังสุดท้ายของอวี๋หว่านเอ๋อร์ไปจนหมดสิ้น

พี่ชาย… ถูกจับได้จริงๆ!

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่วิ่งอย่างเร่งรีบและตื่นตระหนกก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะพุ่งเข้ามาในโกดังอย่างกะทันหัน!

เป็นอวี๋เจิ้งเฟิง!

ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิง ที่ขมับมีรอยถลอกใหม่ๆ อยู่รอยหนึ่ง เสื้อผ้าถูกอะไรบางอย่างเกี่ยวจนขาดวิ่นหลายจุด ดูทุลักทุเลสุดๆ

“พี่!” อวี๋หว่านเอ๋อร์โผเข้าไปตรวจดูอาการบาดเจ็บของเขา “พี่เป็นไงบ้าง? เจ็บตรงไหนไหม?”

“ไม่เป็นไร! แค่แผลถลอกน่ะ!”

อวี๋เจิ้งเฟิงหอบหายใจถี่ คว้าแขนอวี๋หว่านเอ๋อร์ไว้ “รีบไป! ออกไปจากที่นี่! พวกมันตามมาแล้ว!”

หลี่เฉียงราวกับเพิ่งได้สติ รีบคลานตามไปอย่างทุลักทุเล

ทั้งสามคนวิ่งหนีตายไปตามซอกซอยร้างในเขตโรงงานราวกับนกที่ตื่นกลัว

เสียงตะโกนไล่ตามหลังมาติดๆ

"แยกกันไป!"

อวี๋เจิ้งอวี่ตัดสินใจเด็ดขาด เขาผลักน้องสาวกับหลี่เฉียงไปทางตรอกเล็กๆ ซึ่งเต็มไปด้วยกล่องบรรจุภัณฑ์เก่าๆ "หว่านเอ๋อร์ พาพี่หลี่อ้อมไปทางนี้! เดี๋ยวพี่ไปล่อพวกมันเอง!"

"ได้ค่ะ!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์คว้าตัวหลี่เฉียงที่แทบจะหมดแรงล้มพับกับพื้น "พี่หลี่ ไปกัน!"

เธอพาหลี่เฉียงมุดซ้ายมุดขวาจนหลุดออกจากเขตโรงงานอาหารได้สำเร็จ

พอลมยามค่ำคืนพัดผ่าน หลี่เฉียงก็ตัวสั่นเทา ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น

"อวี๋… น้องอวี๋… พี่เจิ้งอวี่เขา…"

หลี่เฉียงทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หอบหายใจรวยรินราวกับเครื่องสูบลมที่ชำรุด ใบหน้าซีดเผือด

"พี่รองไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เขาเอาตัวรอดได้แน่!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองไปทางทิศที่พี่ชายจากไป

จนกระทั่งมั่นใจแล้วว่าเสียงเอะอะโวยวายทางฝั่งนั้นเริ่มเบาลงและห่างออกไป เธอถึงได้ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา

พี่ชายคงสลัดพวกที่ไล่ตามหลุดชั่วคราวแล้ว

ในขณะเดียวกัน อวี๋เจิ้งเฟิงก็กำลังใช้ประโยชน์จากสภาพพื้นที่ พลิกแพลงหลบหลีกพวกที่ไล่ตามท่ามกลางท่อส่งน้ำและเครื่องจักรเก่าแก่ในโรงงาน

เขาจงใจส่งเสียงหลอกล่อให้พวกนั้นวิ่งตามไปผิดทางอยู่หลายครั้ง

จนกระทั่งสุดท้าย เขาก็อาศัยช่องแคบๆ ในบริเวณที่เต็มไปด้วยถังเหล็กขึ้นสนิมสลัดพวกที่ตามมาทิ้งได้สำเร็จ

เขาพิงหลังกับถังเหล็กเย็นเฉียบ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง เหงื่อผสมกับเลือดที่ไหลลงมาจากขมับซึมเปียกเสื้อ

เหตุการณ์ระทึกขวัญในห้องเอกสารเมื่อครู่ฉายซ้ำอยู่ในหัว… ทันทีที่เขาแงะหน้าต่างมุดเข้าไป ก็มีเงาร่างสองคนพุ่งออกมาจากความมืด!

ไม่ใช่ตาแก่เฉินที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอย่างที่คิดไว้!

แต่กลับเป็นลูกน้องคนสนิทของหยวนชิ่ง!

เขาไม่ทันระวัง ไปชนเข้ากับชั้นวางเอกสารเหล็กจนล้มลง เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ในจังหวะชุลมุนนั้น เขาได้ยินลูกน้องคนหนึ่งสบถออกมาด้วยความหัวเสียว่า:

"โธ่เว้ย! ไอ้เด็กนี่มันกล้าบุกมาจริงๆ ด้วย! เสียเที่ยวเปล่าเลย! หลักฐานสำคัญนั่นหัวหน้าหยวนให้เมียเอาไปเก็บในตู้เซฟที่บ้านตั้งนานแล้ว เขาวางแผนป้องกันเรื่องพวกนี้ไว้แต่แรกแล้ว!"

ของไม่ได้อยู่ในห้องเก็บเอกสาร!

เมียของหยวนชิ่งที่ทำงานฝ่ายบัญชีเอาไปเก็บไว้ที่บ้านแล้ว!

ล็อกไว้ในบ้านแล้ว!

ข้อมูลนี้ทำเอาเขาแทบสิ้นหวัง

ช่องทางเดียวในโรงงานกลับถูกปิดตายสนิท!

ถนนในเมืองเล็กๆ ว่างเปล่าไร้ผู้คน

อวี๋หว่านเอ๋อร์พาหลี่เฉียงที่แทบเดินไม่ไหวไปหลบพักอยู่ที่ศาลาเก่าแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากโรงงานอาหารพอสมควร

"พี่หลี่ พี่รอฉันอยู่ที่นี่นะ ห้ามไปไหนเด็ดขาด! เดี๋ยวฉันจะไปดูสถานการณ์ของพี่ชายหน่อย"

อวี๋หว่านเอ๋อร์กำชับเสียงเบา

หลี่เฉียงกอดเข่านั่งคุดคู้อยู่ที่มุมศาลา ราวกับรูปปั้นดินเหนียวที่ไร้วิญญาณ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถอนหายใจ หมุนตัวเดินจากไป มุ่งหน้าไปทางทิศที่พี่ชายเพิ่งวิ่งหนีไป

เธอเดินหาตามตรอกซอกซอยทีละแห่ง สุดท้ายเมื่อเห็นกับตาว่าพวกนั้นไล่ตามเข้าไปในฝูงชนแล้วคว้าน้ำเหลวกลับมา จึงค่อยวางใจลงได้จริงๆ

ดูท่าพี่ชายจะสลัดพวกมันหลุดแล้ว

อวี๋หว่านเอ๋อร์เตรียมจะกลับไปรอพี่ชายที่โรงพยาบาล

พวกเขานัดกันไว้ก่อนแล้วว่าถ้าเกิดเหตุสุดวิสัยต้องแยกกัน เธอจะกลับไปรอเขาที่นั่น

ขณะเดินผ่านถังขยะในตรอกหลังบ้านพัก เสียงร้อง "อือๆ" แผ่วเบาเสียงหนึ่งดึงความสนใจของเธอ

อวี๋หว่านเอ๋อร์หยุดเดิน หันไปมองตามเสียง

เห็นเพียงแมวลายสลิดตัวหนึ่งที่ผอมโซยืนอยู่ข้างกองขยะที่คว่ำอยู่

ขนของมันดูหม่นหมองไร้ประกาย ที่คอมีริบบิ้นสีแดงซีดๆ ผูกเป็นปมสกปรกอยู่

ดูเหมือนจะฉลาดปราดเปรียวไม่เบา เผื่อว่าจะพอช่วยอะไรได้บ้าง

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็เดินเข้าไปหา "เธอช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม? ฉันมีของกินให้เธอนะ"

"เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว"

【มนุษย์ ท่านกำลังพูดกับเราอยู่หรือ?】

"ใช่แล้ว เธอช่วยบอกฉันได้ไหม?"

【ท่านฟังภาษาของเราออกด้วยหรือ?】

แมวน้อยตกใจจนเกือบกระโดดตัวลอย แต่แล้วก็ขยับเข้ามาใกล้ด้วยความดีใจ

【มนุษย์ เราช่วยท่านก็ได้ แต่เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ท่านช่วยเราสักเรื่องหนึ่งได้ไหม?】

"ได้สิ เธออยากกินอะไรล่ะ?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นมันผอมโซ จึงเดาเอา

【ไม่ใช่หรอก เราอยากให้ท่านช่วยชีวิตคนคนหนึ่งน่ะ】

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง