บทที่ 63 กำลังเสริมที่แมวพามา

"คุณจะช่วยใครเหรอ?" อวี๋หว่านเอ๋อร์ถาม

"เมี้ยว เมี้ยว เมี้ยว"

【ท่าน ตามเรามา】

แมวตัวนั้นวิ่งนำหน้าไป หันกลับมามองอวี๋หว่านเอ๋อร์เป็นระยะว่าเธอตามมาทันหรือไม่

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็รีบก้าวเท้าตามไปติดๆ

แต่ยิ่งเดิน เส้นทางนี้ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา นี่ไม่ใช่บ้านของหยวนชิ่งที่พี่ชายบอกเธอไว้หรอกหรือ?

หรือว่าคนที่แมวลายสลิดอยากให้เธอช่วยจะอยู่ในบ้านของหยวนชิ่ง?

ด้วยความสงสัย อวี๋หว่านเอ๋อร์จึงติดตามแมวลายสลิดนั้นต่อไป

จริงด้วย! แมวตัวนั้นหยุดอยู่ที่หลังบ้านของหยวนชิ่ง

มันเงยหน้าขึ้นแล้วส่งเสียงร้องไม่หยุดไปยังหน้าต่างชั้นสาม เสียงนั้นทั้งเร่งเร้าและดังสนั่น

อวี๋หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วถาม "คนที่เธอจะช่วยอยู่ที่นี่เหรอ?"

ในสายตาเธอ หยวนชิ่งไม่ใช่คนดี หากคนที่แมวน้อยบอกให้ช่วยคือคนของที่นี่ เธอก็ไม่มีทางยื่นมือเข้าไปยุ่งแน่

แมวน้อยพยักหน้าเบาๆ แววตามีความร้อนใจเผยออกมา

【เจ้าของของเราถูกพ่อแม่ขังไว้ พวกเขาจะฆ่าเราด้วย โชคดีที่เราฉลาดเลยหนีมาได้ แต่น่าเสียดายที่เจ้าของถูกขังไว้ เราอยากกลับมาหาเจ้าของ แต่ก็หาไม่เจอเลย】

พูดถึงตรงนี้ แมวน้อยก็หูลู่ตกด้วยความเศร้า

อวี๋หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้ว "เจ้าของเธอเป็นลูกของบ้านนี้เหรอ? แล้วทำไมถึงถูกขังไว้ล่ะ?"

【เป็นเพราะพ่อแม่ของเจ้าของนิสัยแย่มาก! พวกเขาไม่ดีกับเจ้าของ ทุบตีเรา แถมยังทุบตีเจ้าของด้วย พวกเขาจะบังคับให้เจ้าของแต่งงานกับผู้ชายอายุเยอะคนหนึ่ง แต่เจ้าของไม่ยอม พวกเขาเลยขังเจ้าของไว้ แล้วยังขู่เจ้าของอีกว่าถ้ากล้าหนีจะฆ่าเรา】

【เจ้าของยอมอยู่ต่อเพื่อปกป้องเรา แต่พวกเขาก็หลอกเรา หลอกเจ้าของด้วย พอเจ้าของยอมอยู่ต่อ พวกเขากลับจะฆ่าเรา】

【โชคดีที่เราไหวพริบดี เลยหนีรอดมาได้】

แมวน้อยโบกอุ้งเท้าพลางพูดด้วยความโกรธ

อวี๋หว่านเอ๋อร์เข้าใจสถานการณ์คร่าวๆ แล้ว เงียบไปครู่หนึ่งก่อนถาม "เจ้าของเธอมีน้องชายใช่ไหม?"

แมวน้อยได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนเบิกตากลมโต

【ท่าน… เก่งจัง! ท่านรู้ได้ยังไง?】

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถอนหายใจเบาๆ โดยไม่ได้เอ่ยอธิบายอะไร

ยุคสมัยนี้ปรากฏการณ์ชายเป็นใหญ่มีให้เห็นจนชินตา

แมวไม่เข้าใจค่านิยมซับซ้อนในโลกของมนุษย์ ต่อให้บอกไปมันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี เลยไม่พูดดีกว่า

อวี๋หว่านเอ๋อร์กวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อดูว่ามีสิ่งของอะไรให้แมวน้อยใช้เป็นที่ยึดเกาะปีนขึ้นไปได้บ้าง

จะตะโกนเรียกใครก็คงไม่ได้ แค่ไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไรก็ส่วนหนึ่ง แต่ถ้าเผลอเรียกพ่อแม่เขามา ทุกอย่างคงพังไม่เป็นท่า

น่าเสียดายที่บริเวณโดยรอบโล่งเตียน ไม่มีอะไรที่ช่วยให้แมวน้อยปีนขึ้นไปบนห้องใต้หลังคาได้เลย

ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปหาลำไม้หรือกิ่งไม้ แล้วให้เธอเป็นคนคอยพยุง เพื่อให้แมวน้อยใช้เป็นแรงส่งปีนขึ้นไปที่หน้าต่างชั้นสามเพื่อพบเจ้าของ

เธอหันหลังเดินออกจากบริเวณโล่งแจ้งนั้น เพื่อเริ่มมองหาอุปกรณ์

ไม่นานนักเธอก็พบไม้ไผ่ลำยาว ในใจจึงวางแผนได้ทันที

เธอลากลำไม้ไผ่นั้นมาพิงกับผนังกำแพง กลายเป็น "บันได" แบบง่ายๆ

แมวน้อยเข้าใจเจตนาของอวี๋หว่านเอ๋อร์ มันค่อยๆ เดินเข้าใกล้ลำไม้ไผ่ แล้วเริ่มลองปีนขึ้นไป

มันปีนขึ้นไปถึงหน้าต่างชั้นสามได้อย่างราบรื่น

หยวนชิงนอนซบหน้าสะอื้นไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม จู่ๆ ก็มีเสียงข่วนหน้าต่างเบาๆ ดังเข้ามาในหู

เสียงนั้นไม่ดังนัก แต่ในบรรยากาศที่เงียบงันกลับชัดเจนอย่างยิ่ง

หยวนชิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าแล้วเดินตรงไปยังหน้าต่าง

เมื่อเดินไปถึงหน้าต่าง เธอก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า บนเหล็กดัดหน้าต่างมีแมวน้อยตัวหนึ่งที่ผอมโซและเนื้อตัวมอมแมมยืนอยู่!

เมื่อเห็นหยวนชิงปรากฏตัวที่หน้าต่าง แมวน้อยก็ยิ่งตื่นเต้น มันใช้กรงเล็บตะกุยหน้าต่างไม่หยุด พร้อมกับส่งเสียงร้อง "เมี้ยวๆ" อย่างเร่งเร้า

หยวนชิงจ้องมองแมวน้อย ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดเอ่อล้นขึ้นมาในใจ

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลองเอ่ยเรียกอย่างหยั่งเชิง "โร่วจ้ง?"

หลังจากเอ่ยชื่อนั้นออกมา แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกประหลาดใจ

แมวน้อยเห็นเจ้าของจำตนได้ก็ตื่นเต้นจนตะกุยหน้าต่างแรงขึ้นกว่าเดิม

หยวนชิงรีบเปิดหน้าต่าง ไม่สนแล้วว่าตัวแมวน้อยจะสะอาดหรือไม่ เธอสวมกอดมันเอาไว้ทั้งน้ำตา "ดีจังเลย โร่วจ้ง แกยังไม่ตาย!"

แมวน้อยคลอเคลียแก้มที่ดูซูบตอบของหยวนชิง ราวกับกำลังแสดงความดีใจของมันเช่นกัน

"ฉันได้ยินน้องชายบอกว่าแกโดนพ่อแม่ฉันตีตายไปแล้ว ฉันเสียใจมาก! ขอโทษนะ ถ้าฉันเอาแกไปให้คนอื่นเลี้ยงตั้งแต่แรก แกก็คงไม่ต้องมาลำบากกับฉันแบบนี้…"

หยวนชิงพูดพลางลูบหลังโร่วจ้งไปด้วยความรู้สึกผิด

แมวน้อยดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของหยวนชิง ท่าทีที่ร่าเริงเมื่อครู่หยุดลงทันที มันคาบแขนเสื้อของหยวนชิงแล้วดึงไปทางหน้าต่าง

หยวนชิงงงงัน แต่ก็เดินตามไป เมื่อก้มมองลงไปข้างล่างก็เห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นอีกฝ่ายมองมา จึงทำท่าทางสื่อสารเรื่องกระดาษและปากกา เพื่อบอกให้สื่อสารกันด้วยวิธีนั้น

หยวนชิงมองประตูห้องที่ล็อกสนิท สลับกับมองอวี๋หว่านเอ๋อร์ที่อยู่นอกหน้าต่าง แววตาเริ่มมีความหวังจุดประกายขึ้น

เธอไม่กล้ารีรอแม้แต่วินาทีเดียว รีบหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในห้อง รื้อค้นหาปากกาและกระดาษตามลิ้นชักและตู้

ในที่สุด หลังจากค้นหาอย่างรีบร้อน เธอก็เจอปากกาหนึ่งด้ามกับกระดาษอีกสองสามแผ่น

หยวนชิงรีบหยิบปากกาขึ้นมา ก้มลงบนโต๊ะ ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว เขียนข้อความบรรทัดหนึ่งอย่างฉับไว

แมวน้อยเข้าใจความหมาย คาบกระดาษและปากกากลับทางเดิมมาหาอวี๋หว่านเอ๋อร์

อวี๋หว่านเอ๋อร์หยิบกระดาษขึ้นมา กวาดสายตามองเนื้อหาคร่าวๆ พบว่าไม่ต่างจากที่แมวน้อยเล่าให้เธอฟังนัก

พ่อของเธอจะบังคับให้เธอแต่งงานกับชายแก่ที่อายุมากกว่าเขาเสียอีก

เธอหวังให้อวี๋หว่านเอ๋อร์นำอุปกรณ์ที่จำเป็นมาให้ เพื่อที่เธอจะได้หนีออกจากสถานการณ์ที่เผชิญอยู่นี้ได้สำเร็จ

อวี๋หว่านเอ๋อร์อ่านกระดาษแล้วครุ่นคิด การที่ผู้จัดการหยวนยอมยกลูกสาวให้แต่งงานกับคนที่อายุมากกว่าเขา ย่อมต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่

หรือว่าคนคนนี้คือบงการเบื้องหลังที่คอยคุ้มกะลาหัวผู้จัดการหยวนมาตลอด?

คิดได้ดังนั้น อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ใจกระตุกวูบ เธอรีบหยิบปากกาขึ้นมาเขียนที่ด้านหลังของกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว: ฉันช่วยเธอได้ แต่เธอต้องบอกฉันว่าพ่อเธอจะให้แต่งงานกับใคร?

เขียนเสร็จก็ส่งให้แมวน้อยนำกลับไป

หยวนชิงเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ตอบรับก็ดีใจ เธอหยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมาตั้งใจเขียนข้อความลงไป: "ขอบคุณท่านมากค่ะ คนใจดี!"

"พ่อจะให้ฉันแต่งงานกับรองหัวหน้าสถานีตำรวจคนนั้น แต่คนคนนั้นภรรยาตายไปสองคนแล้ว! ฉันไม่อยากแต่งงานกับคนแบบเขา! ได้โปรดช่วยฉันด้วย…"

เขียนมาถึงตรงนี้ หยวนชิงก็อารมณ์พุ่งพล่าน แรงกดปากกาในมือเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว จนหมึกสีดำแทบจะทะลุกระดาษแผ่นบางๆ นั้นออกมา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง