บทที่ 64 ผู้ช่วยคนใหม่

อวี๋หว่านเอ๋อร์เห็นว่าเธอต้องแต่งงานกับรองหัวหน้าสถานีตำรวจเมืองชิงสุ่ย!

ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน

ที่แท้รองหัวหน้าสถานีก็คือเส้นสายของผู้จัดการหยวนงั้นหรือ?

เพื่อยืนยันข้อสงสัยในใจให้แน่ชัดขึ้น เธอจึงหยิบปากกาขึ้นมาเขียนข้อความลงบนกระดาษอีกครั้งว่า “อายุห่างกันขนาดนี้ อีกฝ่ายก็ยังตกลงจะแต่งงานกับเธอด้วยเหรอ?”

เขียนเสร็จเธอก็ส่งให้เจ้าแมวที่เฝ้ารออยู่ข้างๆ มันรับกระดาษไปราวกับผู้ส่งสารตัวน้อย แล้วรีบวิ่งหายไปอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก มันก็นำคำตอบของหยวนชิงกลับมา

อวี๋หว่านเอ๋อร์เปิดกระดาษดู:

“ใช่ เขารู้! แถมงานแต่งนี้เขายังเป็นคนเอ่ยปากเสนอเองด้วย!”

เห็นข้อความนี้ อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ยืนยันข้อสงสัยในใจได้ในที่สุด

“พ่อฉันเพื่อจะประจบเขา ถึงกับไม่สนใจความต้องการของฉันและบังคับจับคู่ให้!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ความคิดสับสนวุ่นวาย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเขียนกลับไปว่า:

“เธอจะหนีออกจากบ้านแล้วจะไปที่ไหน? มีเงินติดตัวไหม? มีเอกสารยืนยันตัวตนหรือเปล่า?”

หยวนชิงรับกระดาษไปอ่าน เมื่อได้อ่านประโยคเหล่านั้น ร่างกายทั้งร่างก็สิ้นเรี่ยวแรงลงในทันที

ไหล่ที่เคยตั้งตรงลู่ลงอย่างไม่อาจควบคุม

“นั่นสินะ!”

เธออดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้

เธอไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว อย่าว่าแต่เอกสารยืนยันตัวตนเลย ต่อให้คิดจะหนีไปจากที่ที่กักขังเธอไว้นี้ ก็ไม่มีทางรอดชีวิตไปได้

เพียงแค่เธอขยับตัวผิดสังเกตหรือหายตัวไป ตำรวจก็ต้องตามหาเธอเจอในทันทีที่รู้เรื่อง

คิดได้ดังนั้น หยวนชิงก็รู้สึกถึงความสิ้นหวังที่เย็นเยียบแล่นขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

เธอฝืนหยิบปากกาขึ้นมา ตัวหนังสือที่เขียนออกมาไม่ได้ดูหนักแน่นเหมือนก่อนหน้านี้ “ขอบคุณนะคนใจดี งั้นคงไม่รบกวนเธอแล้ว ฝากช่วยดูแลโร่วจ้งให้ทีได้ไหม?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์อ่านคำตอบของหยวนชิงเงียบๆ หลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่ง เธอก็หยิบปากกาเขียนอีกครั้งว่า “เธอเกลียดพ่อแม่ของเธอไหม?”

ประโยคเรียบง่ายเพียงเท่านี้ กลับเหมือนชนวนระเบิด

หยวนชิงกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น เธอไม่อาจอดกลั้นความเกลียดชังที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจได้อีกต่อไป

“ฉันจะไม่เกลียดได้ยังไง ในสายตาพวกเขา ฉันไม่ใช่ลูกสาวพวกเขาหรอก แต่เป็นแค่สินค้าที่รอขายออกไปต่างหาก ถ้าเลือกได้ ฉันอยากจะตายไปพร้อมกับพวกเขาให้จบๆ ไปเลย!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้รับจดหมายตอบกลับจากหยวนชิงอย่างรวดเร็ว

เมื่ออ่านข้อความในจดหมาย เธอสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังที่แทบจะเป็นบ้าของหยวนชิง

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจที่จะสื่อสารกับหยวนชิงต่อไป

เธอหยิบปากกาขึ้นมาเขียนอย่างรวดเร็วว่า “ฉันมีวิธีช่วยให้เธอได้รับอิสรภาพอย่างสมบูรณ์ แต่ราคาที่ต้องจ่ายอาจจะเป็นการที่เธอต้องตัดญาติขาดมิตรเพื่อความถูกต้อง เธอเต็มใจไหม?”

แทบไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย คำตอบของหยวนชิงถูกส่งกลับมาถึงมืออวี๋หว่านเอ๋อร์ในทันที

มีเพียงประโยคสั้นๆ ว่า

“ขอแค่ได้ออกจากนรกแห่งนี้ จะให้ทำอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบเขียนรายละเอียดแผนการขั้นตอนต่อไปให้หยวนชิง

อย่างแรกคือให้หยวนชิงแกล้งตกลงเรื่องการแต่งงาน เพื่อสงบสติอารมณ์ของคนในบ้านและทำให้ฝ่ายนั้นตายใจ

สบโอกาสเมื่อไหร่ให้แอบเข้าไปในห้องของพ่อแม่ เพื่อค้นหาหลักฐานการกระทำผิด เช่น บัญชีรายรับรายจ่ายที่ไม่โปร่งใส หรือใบแจ้งเงินเดือนของคนอื่น เป็นต้น

เมื่อพบหลักฐานแน่ชัดแล้ว อวี๋หว่านเอ๋อร์จะนำหลักฐานส่งให้คนที่เธอไว้ใจเพื่อจัดการเรื่องนี้ ทั้งพ่อแม่ของเธอและรองหัวหน้าสถานีคนนั้นจะได้รับโทษตามกฎหมาย

ทำแบบนี้ไม่เพียงแต่จะหยุดยั้งการแต่งงานที่ไร้เหตุผลนี้ได้ ยังช่วยให้หยวนชิงได้เริ่มต้นชีวิตใหม่

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็ค่อยนำทะเบียนบ้านไปที่สถานีตำรวจท้องที่เพื่อทำเรื่องย้ายชื่อออกจากทะเบียนบ้าน

เพียงเท่านี้เธอก็จะหลุดพ้นจากพันธนาการของครอบครัวเดิมโดยสมบูรณ์ และได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี

หยวนชิงรู้สึกสนใจแผนการที่อวี๋หว่านเอ๋อร์วางไว้ นี่เป็นหนทางที่เธอไม่เคยคิดถึงมาก่อน

ในสายตาของเธอ ทางเลือกที่ดีที่สุดคือตายตกไปตามกัน แต่อวี๋หว่านเอ๋อร์กลับทำให้อีกฝ่ายเห็นหนทางรอดอีกรูปแบบหนึ่ง!

เธอเขียนลงบนกระดาษว่า:

ได้! ฉันตกลง ก่อนที่เรื่องจะจบลง เธอช่วยดูแลโร่วจ้งให้ฉันหน่อยได้ไหม?

คราวนี้อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ได้เขียนตอบ แต่ทำลายกระดาษจดหมายทั้งหมดทิ้ง แล้วหันไปพยักหน้าให้หยวนชิงที่อยู่ตรงหน้าต่าง

หยวนชิงรอการตอบกลับด้วยความร้อนใจ พอเห็นเธอพยักหน้า ในใจก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

เธอฝืนรวบรวมกำลัง หันหลังเดินก้าวยาวๆ ไปที่ประตูห้อง ยกมือทุบบานประตูแรงๆ “ฉันหิวแล้ว! จะกินข้าว!”

เสียงเย็นชาดังมาจากนอกห้อง “กินอะไร! ก่อนที่แกจะตกลง อย่าหวังว่าจะได้กินอะไรทั้งนั้น!”

พอได้ยินคำนั้น หยวนชิงก็กัดฟันแน่น “ฉันตกลง! ฉันยอมแต่งงานกับรองหัวหน้าสถานีคนนั้นแล้ว”

สิ้นเสียงพูด นอกประตูก็ตกอยู่ในความเงียบงันในทันที

“จริงเหรอ?”

หยวนชิงค่อยๆ พิงหลังไปกับบานประตูที่ดูเก่าคร่ำคร่านั่น ร่างกายเอนเอียงเล็กน้อย ราวกับต้องการพึ่งพาประตูบานนี้เพื่อประคองเรียวขาที่อ่อนแรงของตนเองไว้

“อืม ฉัน…ยังไม่อยากอดตาย”

หยวนชิ่งผู้พ่อมองดูลูกสาวที่ยอมจำนนในที่สุด บนใบหน้าเผยรอยยิ้มอย่างลำพอง

“แต่แรกก็ยอมแบบนี้ก็จบแล้ว! ต้องให้เจอดีก่อนถึงจะยอม”

เขาแค่นเสียงเย็นชา หันไปตะโกนสั่ง “รีบไปทำกับข้าวดีๆ ให้ลูกสาวแกกินได้แล้ว ตอนนี้เขายอมแต่งงานแล้ว!”

“จริงเหรอ? ดีจัง! ในที่สุดเรื่องใหญ่ในใจเราก็จัดการได้สักที!”

ชั่วขณะนั้น บรรยากาศแห่งความยินดีก็อบอวลไปทั่วทั้งบ้าน น้องชายของหยวนชิงก็มารุมล้อม ต่างคนต่างกระซิบกระซาบ เสียงหัวเราะหยอกล้อดังไม่ขาดสาย

มีเพียงตัวเอกที่ถูกทุกคนพูดถึงเท่านั้นที่ยืนนิ่งอยู่ข้างประตู ทอดสายตามองไปข้างหน้าโดยปราศจากความรู้สึก

อวี๋หว่านเอ๋อร์สื่อสารกับหยวนชิงเสร็จก็รีบยกไม้ไผ่ออกไปทันที

เจ้าแมวเดินตามติดอวี๋หว่านเอ๋อร์มาไม่ห่าง

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่หยุดเท้า มุ่งตรงไปที่สถานีตำรวจกะจะไปบอกเรื่องรองหัวหน้าสถานีกับฉินปั๋วเหวิน

ไม่นานเธอก็มาถึงหน้าสถานีตำรวจ

เมื่อเดินเข้าไปในสถานี อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็เห็นเจ้าหน้าที่ที่เข้าเวรกำลังนั่งยุ่งอยู่หน้าโต๊ะ

เธอเดินเข้าไปหาแล้วถามอย่างสุภาพ “ขอโทษนะคะ สหายฉินปั๋วเหวินอยู่ไหมคะ?”

เจ้าหน้าที่คนนั้นเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ยิ้ม “อ้าว เป็นเธอเองเหรอ? สหายฉินปั๋วเหวินเพิ่งถูกรองหัวหน้าสถานีเรียกตัวไปกินข้าวแล้วล่ะ”

“กินข้าวเหรอคะ?”

“อืม พั๋วเหวินเป็นคนใหม่ รองหัวหน้าสถานีเลยจัดมื้ออาหารให้ทุกคนเป็นการพิเศษ เพื่อให้เขาเข้ากับกลุ่มได้เร็วขึ้น บอกว่าเป็นงานต้อนรับพั๋วเหวินน่ะ”

พอได้ยินข่าวนี้ อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง