บทที่ 65 เอาวิธีของมันคืนสนองตัวมันเอง

"ขอโทษนะคะ เขาไปทานข้าวที่ไหนคะ?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถามเจ้าหน้าที่เวรยามอีกครั้ง

เจ้าหน้าที่คนนั้นเงยหน้ามองท้องฟ้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเจือแววปลอบใจ "ฟ้ามืดค่ำป่านนี้แล้ว ผู้หญิงตัวคนเดียวออกมาข้างนอกแบบนี้มันอันตรายนะ วางใจเถอะ ปั๋วเหวินเป็นผู้ชาย ทั้งยังมีเพื่อนร่วมงานตั้งหลายคนคอยดูแล ไม่เป็นไรหรอก"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนกราน "ฉันมีธุระด่วนต้องคุยกับเขาจริงๆ ค่ะ รบกวนคุณบอกได้ไหมคะว่าพวกเขาไปทานข้าวที่ไหนกัน?"

เจ้าหน้าที่ถอนหายใจอย่างจนใจ "เอาเถอะ พวกเขาไปทานข้าวที่บ้านรองหัวหน้าสถานีตำรวจ"

พอได้ยินคำตอบนั้น ความกังวลในใจของอวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ยิ่งทวีความรุนแรง

"บ้านรองหัวหน้าสถานีตำรวจอยู่ที่ไหนคะ?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถามอย่างร้อนใจ

เจ้าหน้าที่นึกขำในใจ ‘ดูท่าทางแล้วปั๋วเหวินก็ไม่ได้คิดอยู่ฝ่ายเดียวสินะ!’

เมื่อเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนกรานเช่นนั้น เขาจึงยอมบอกที่อยู่โดยละเอียดของรองหัวหน้าสถานีตำรวจให้เธอ พร้อมกำชับให้ระวังตัวระหว่างทาง

อวี๋หว่านเอ๋อร์รีบกล่าวขอบคุณก่อนหันหลังวิ่งหายเข้าไปในความมืด

ไม่ลืมคว้าตัวโร่วจ้งที่รออยู่หน้าสถานีตำรวจไปด้วย

ลมหนาวพัดผ่าน หอบเอาผมยาวสลวยของเธอปลิวไสว เธอเดินจ้ำอ้าวพร้อมกับภาวนาในใจเงียบๆ หวังว่าตัวเองจะคิดมากไปเอง

ถ้าฉินป๋อเหวินต้องเป็นอันตรายเพราะเธอ เธอคงรู้สึกผิดไม่น้อย

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินตามเส้นทางที่เจ้าหน้าที่บอก ลัดเลาะผ่านตรอกแคบๆ ไม่กี่แห่ง ในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย

มันเป็นตึกสูงสามชั้น

อวี๋หว่านเอ๋อร์สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังตึกนั้น

ขณะกำลังจะเดินเข้าไป จู่ๆ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากประตู

เขายืนอยู่ตรงประตู หันรีหันขวางมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ราวกับกำลังมองหาใครสักคน

ใจของอวี๋หว่านเอ๋อร์กระตุกวูบ สัญชาตญาณเตือนเธอว่าคนผู้นี้มีพิรุธ

เธอรีบหลบเข้ามุมตึก แนบกายกับผนังที่เย็นเยียบ

ส่งสัญญาณบอกโร่วจ้งในอ้อมแขนว่าห้ามส่งเสียง

โร่วจ้งไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร แต่ก็เชื่อฟัง นอนนิ่งเงียบอย่างว่าง่าย

อวี๋หว่านเอ๋อร์ชะโงกหน้าออกไปเล็กน้อย มองลอดช่องแคบๆ ตรงมุมกำแพงเพื่อสังเกตการณ์คนผู้นั้น

เวลาผ่านไปทีละนาที ในขณะที่อวี๋หว่านเอ๋อร์กำลังจะหมดความอดทน ในที่สุดก็เห็นเงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาจากความมืด

นั่นเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ท่าทางดูรีบร้อนและลนลาน

เมื่อคนที่ยืนรออยู่เห็นหญิงสาวปรากฏตัว ก็อดบ่นพึมพำไม่ได้ "ทำไมมาช้านักล่ะ?"

หญิงสาวรีบกล่าวขอโทษขอโพย "ขอโทษค่ะ มาสายไปหน่อย"

จากนั้นชายคนนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากตัวหญิงสาวอ้อมไปทางประตูหลัง "รีบตามมา!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินออกมาจากความมืด มองตามหลังพวกเขาไปพลางครุ่นคิด

ประตูหน้าไม่เข้า แต่ดันเข้าประตูหลัง?

เรื่องนี้มีพิรุธแน่!

สัญญาณเตือนภัยในใจของอวี๋หว่านเอ๋อร์ดังระงม

เธอวางโร่วจ้งลงเบาๆ ใช้มือส่งสัญญาณให้มันรออยู่ที่เดิม

โร่วจ้งเข้าใจความหมาย พยักหน้าหงึกๆ แล้วหมอบลงเอาหัวเกยไว้บนอุ้งเท้าหน้า

รอคอยอย่างว่าง่าย

หลังจากจัดการกับโร่วจ้งจนเรียบร้อย อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ย่องตามชายหญิงคู่นั้นไปเบาๆ

ทั้งสองเปิดประตูหลังออกไป

ในวินาทีที่พวกเขาปิดประตู อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็อาศัยจังหวะนี้รีบคว้ากิ่งไม้บนพื้นขว้างใส่ช่องประตูอย่างแรง

โชคดีที่คนทั้งสองดูจะเร่งรีบ หรือไม่ก็เสียงจอแจจากการล้อมวงทานข้าวและพูดคุยกันภายในบ้านกลบเสียงกิ่งไม้กระทบพื้นไปจนหมด พวกเขาจึงไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติเลย

อวี๋หว่านเอ๋อร์สูดหายใจลึกแล้วย่องเข้าไปใกล้ประตูหลัง

พอไปถึงข้างประตู เธอถึงกับประหลาดใจที่พบว่าการวางผังของประตูหลังนั้นแยกส่วนจากห้องรับแขกอย่างชัดเจน

เมื่อก้าวพ้นประตูหลังเข้ามา สิ่งแรกที่เห็นคือโถงทางเข้าเล็กๆ

ถึงจะยืนอยู่ตรงนี้และได้ยินเสียงเอะอะจากห้องรับแขกด้านหน้าได้รางๆ แต่สายตาก็ถูกผนังบังไว้ ทำให้มองไม่เห็นภาพภายในห้องรับแขก

อวี๋หว่านเอ๋อร์เบี่ยงตัวไปทางซ้ายเล็กน้อย ก่อนจะสะดุดเข้ากับประตูห้องนอนห้องหนึ่งที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย เสียงบทสนทนาของคนสองคนดังลอดออกมาจากในนั้น

ได้ยินผู้ชายคนนั้นพูดว่า "กฎเดิมนะ ถอดเสื้อผ้าแล้วขึ้นไปนอนบนเตียง พอฉันถ่ายรูปเสร็จ เธอก็ไปได้"

หญิงสาวตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น "ได้! ราคาเท่าเดิมนะ ครั้งละห้าสิบหยวน"

"รู้แล้วน่า!" ชายหนุ่มเร่งด้วยความรำคาญ "เร็วๆ เข้า!"

สิ้นเสียงชายหนุ่ม ก็มีเสียงเสื้อผ้าเสียดสีดังมาจากในห้อง เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวเริ่มถอดเสื้อผ้าตามคำสั่ง

อวี๋หว่านเอ๋อร์มองลอดช่องประตูเข้าไป เห็นชายคนหนึ่งนอนเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียง ส่วนผู้ชายอีกคนที่เพิ่งเข้ามาก็ถือกล้องถ่ายรูปอยู่

"ทำเร็วๆ หน่อยสิ!" เสียงผู้ชายคนนั้นดูหงุดหงิด

หญิงสาวไม่กล้าอืดอาด รีบขานรับแล้วเร่งมือถอดเสื้อผ้า

ไม่นานเธอก็ขึ้นไปนอนบนเตียง

เนื่องจากร่างกายของหญิงสาวขยับเขยื้อน สิ่งที่บังใบหน้าของผู้ชายบนเตียงอยู่จึงเผยออก

อวี๋หว่านเอ๋อร์เพ่งมองดูชัดๆ ก็ถึงกับตะลึงค้าง

ผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงคนนี้คือฉินป๋อเหวิน!

ไม่รอช้า อวี๋หว่านเอ๋อร์คว้าผ้าพันคอที่พาดอยู่บนชั้นวางข้างๆ ขึ้นมาคลุมหัวจนเหลือแค่ดวงตา

เธอผลักประตูห้องออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมยกมือขวาขึ้นสูง แล้วสับลงไปที่ชายที่กำลังถือกล้องถ่ายรูปอย่างแรงด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

เสียงดัง "ปึก" อวี๋หว่านเอ๋อร์ฟาดฝ่ามือนั้นลงบนท้ายทอยของชายหนุ่มเข้าเต็มเปา

ชายหนุ่มยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องก็ล้มฟุบลงกับพื้นอย่างหมดทางสู้

ในขณะเดียวกัน หญิงสาวที่ยังตกใจอยู่ พอจะอ้าปากร้องให้ช่วย อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็พุ่งตัวแวบเดียวมาอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้ว

ฝ่ามือทรงพลังฟาดผ่านอากาศไปอีกครั้ง ตกลงที่ท้ายทอยของหญิงสาวอย่างแม่นยำ

หญิงสาวถูกฟาดเพียงครั้งเดียว แม้แต่จะครางยังไม่ทันทำ ก็ตาเหลือกและสลบเหมือดไป

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดทันที

อวี๋หว่านเอ๋อร์ก้มลงหยิบกล้องถ่ายรูปบนพื้น แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์

เธอจับข้อเท้าของฉินป๋อเหวินแล้วลากเขาลงมาใต้เตียง

จากนั้นก็ยกตัวผู้ชายที่เพิ่งถือกล้องถ่ายรูปเมื่อครู่ขึ้นไปบนเตียง

ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

จัดการถอดเสื้อผ้าของเขาออกแล้วถ่ายรูปฉาวเก็บไว้ชุดหนึ่ง

ขณะที่เธอกำลังหามุมเตรียมถ่ายภาพเพิ่ม จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงกระซิบเร่งเร้าดังมาจากนอกประตู "เร็วเข้า ยังถ่ายไม่เสร็จอีกเหรอ? คนเขาจะกลับกันหมดแล้ว"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมาสงบได้ดังเดิม

เธอรีบลากฉินป๋อเหวินไปหลบหลังประตู กลั้นหายใจรอให้คนข้างนอกเข้ามา

คนข้างนอกคงไม่ได้ยินเสียงตอบรับ เลยตัดสินใจผลักประตูเข้ามาดื้อๆ

เมื่อเห็นภาพคนสองคนนอนอยู่บนเตียงก็ตกใจจนตัวแข็ง

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว อวี๋หว่านเอ๋อร์ที่ซุ่มอยู่หลังประตูก็สับสันมือใส่จนเขาสลบเหมือดไปกับพื้น

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่รู้จักคนผู้นี้ แต่ดูจากพฤติกรรมเมื่อครู่ รับรองว่าไม่ใช่คนดีแน่

เธอจึงจัดการถอดเสื้อผ้าของมันออก แล้วถ่ายรูปพวกมันทั้งสามคนเก็บไว้ชุดหนึ่ง

ทำเสร็จแล้ว อวี๋หว่านเอ๋อร์ยังรู้สึกไม่ค่อยสาแก่ใจเท่าไหร่นัก

เลยลากตัวผู้หญิงคนนั้นลงมาจากเตียง แล้วถ่ายรูปภาพหวือหวาของสองผู้ชายคู่นี้ไปมาอีกชุดใหญ่

สุดท้าย เพื่อความมั่นใจ

เธอเลยจัดฉากให้ผู้ชายที่มาทีหลังกับผู้หญิงถ่ายด้วยกันอีกสักชุด

ทำทุกอย่างเสร็จสรรพ เธอหันไปมองฉินป๋อเหวินที่ยังคงหมดสติอยู่บนพื้น ในใจรู้สึกโชคดีปนเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่แน่ใจว่าคนที่กำลังจะมากินข้าวต่อใช่คนของรองหัวหน้าสถานีตำรวจหรือไม่

จึงตัดสินใจรีบใส่เสื้อผ้าให้ฉินป๋อเหวิน แล้วแบกเขาออกไปทางประตูหลัง

หลังจากพวกเธอจากไป ผู้หญิงคนนั้นก็ฟื้นคืนสติก่อนเพื่อน แล้วกรีดร้องออกมาเสียงดัง

เธอคว้าเสื้อผ้าที่ตกกระจายอยู่ข้างเตียงอย่างลนลาน รีบเอามาใส่ตัว

ผู้ชายสองคนที่นอนอยู่ข้างๆ ตกใจกับเสียงร้องกะทันหันนั้น

ทั้งคู่สะดุ้งตื่น พอลืมตาขึ้นก็เห็นผู้หญิงกำลังสวมเสื้อผ้าอย่างลนลาน

ใจของทั้งคู่ร่วงหล่นวูบ ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมาในหัว

ก้มลงมองตัวเองโดยสัญชาตญาณ ถึงได้พบว่าต่างฝ่ายต่างเปลือยเปล่าไม่เหลือชิ้นดี

ทันใดนั้น ทั้งสองคนก็เริ่มควานหาเสื้อผ้าของตัวเองอย่างลนลานเช่นกัน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง