บทที่ 66 รักษาความบริสุทธิ์

“เกิดอะไรขึ้น!”

ตู้ผิงหน้าถมึงทึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำได้

เสิ่นเว่ยที่ยืนอยู่ตรงข้ามรีบอธิบาย “หัวหน้าตู้ ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ! ตอนนั้นผมกำลังถือกล้องอยู่ ไม่ได้สังเกตเลยว่ารอบข้างมีอะไรผิดปกติ พอรู้สึกตัวอีกที ก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละครับ”

ตู้ผิงไม่พอใจคำแก้ตัวนี้เลย เขาหันไปจ้องผู้หญิงที่ขดตัวสั่นเทาอยู่ในมุมห้องด้วยสายตาคมกริบ

หญิงสาวพอถูกจ้องก็หน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัวทันที “ฉะ…ฉันเห็นคนคลุมหัวพุ่งเข้ามาค่ะ พวกเรายังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ซัดฉินปั๋วเหวินจนสลบไปแล้ว พอฉันจะร้องเรียกก็รู้สึกมืดตึ้บไปทั้งตา มารู้ตัวอีกทีก็ไม่รู้อะไรเลยค่ะ”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของตู้ผิงก็ยิ่งมืดมนลง “แล้วฉินปั๋วเหวินล่ะ?”

เสิ่นเว่ยตอบเสียงอู้อี้ “หายไปแล้วครับ”

“แล้วกล้องล่ะ?”

น้ำเสียงของตู้ผิงสูงขึ้นแปดระดับโดยไม่รู้ตัว

เสิ่นเว่ยก้มศีรษะลงต่ำ “ก็… หายไปด้วยครับ!”

“ไอ้พวกโง่!”

ตู้ผิงไม่อาจข่มโทสะในใจได้อีกต่อไป

จังหวะนั้นเอง เสียงเรียกก็ดังมาจากนอกประตู “หัวหน้าตู้ เกิดอะไรขึ้นครับ?”

ตู้ผิงหันไปสั่งเสิ่นเว่ยเสียงดุ “กล้องหายไปแล้ว เราต้องโดนแอบถ่ายแน่! ถ้าไม่อยากตายก็จัดการผู้หญิงคนนั้นซะ! ตราบใดที่เธอไม่รอด รูปพวกนั้นก็ไร้ความหมาย! จำไว้ว่าต้องทำทุกอย่างให้แนบเนียน อย่าทิ้งร่องรอยอะไรไว้”

ร่างของเสิ่นเว่ยสั่นสะท้าน เขาตอบ “ครับ”

จากนั้นเขาก็เปิดประตูออก

สิ่งที่พบคือลูกน้องที่ยืนเมามายอยู่หลายคน

“พวกแกอยู่ในห้องรับแขกตลอดเลยเหรอ?”

“ใช่ครับ! มีอะไรเหรอครับ?”

“เห็นฉินปั๋วเหวินไหม?”

คนหนึ่งเรอออกมาแล้วยิ้มโง่ๆ “หัวหน้าตู้ พูดอะไรครับเนี่ย? ไม่ใช่ว่าเขาถูกคุณพาเข้าไปถ่ายรูปข้างในเหรอ พวกผมจะไปเห็นได้ยังไง”

ตู้ผิงสีหน้ามืดมน “คนหายไปแล้ว! พวกแกเป็นคนตายหรือไง? มีคนเข้ามายังมองไม่เห็น? ทีนี้เอาไงล่ะ! ไม่รู้ว่าไอ้หมอนั่นจับจุดอ่อนพวกเราได้หรือยัง”

“อ้าว! แล้วจะทำยังไงดีครับ? พวกเราไปตามหาเขากัน!” คนกลุ่มนั้นสร่างเมาเป็นปลิดทิ้งทันที

“ยังจะตามหาอะไรอีก ไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว! ให้การตรงกันเข้าไว้ ปฏิเสธให้ถึงที่สุดก็พอ! ส่วนหลักฐาน เดี๋ยวฉันจะหาทางทำลายเอง”

…

แสงจันทร์ราวน้ำใสสาดส่อง อวี๋หว่านเอ๋อร์แบกฉินปั๋วเหวินก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว

โร่วจ้งเดินตามข้างกายเธออย่างว่าง่าย

เนื่องจากฉินปั๋วเหวินตัวสูงเกินไป อวี๋หว่านเอ๋อร์จึงไม่สามารถแบกเขาได้เต็มที่ ทำได้เพียงปล่อยให้ขาทั้งสองข้างลากไปกับพื้น

ในความเลือนราง ฉินปั๋วเหวินรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่ปลายเท้า ความเจ็บปวดนี้ทำให้เขาค่อยๆ ได้สติฟื้นจากอาการหมดสติ

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แม้สายตายังพร่ามัวเล็กน้อย แต่ไม่นานก็จับจ้องไปที่แผ่นหลังบอบบางของอวี๋หว่านเอ๋อร์

เขาตกใจจนสะดุ้ง และกระโดดลงมาโดยสัญชาตญาณ

อวี๋หว่านเอ๋อร์รู้สึกว่าตัวเบาขึ้น จึงนวดแขนที่ปวดเมื่อย “ตื่นแล้วเหรอ”

เมื่อเห็นว่าเป็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ ฉินปั๋วเหวินก็ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากกลับไม่รู้ว่าจะเริ่มอย่างไร

“คุณ… ผม…”

เขาพูดติดๆ ขัดๆ ในหัวยังคงยุ่งเหยิง ไม่เข้าใจเลยว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรกันแน่

เห็นท่าทางประหม่าของเขา อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็นึกขำ “อยากจะถามใช่ไหมว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?”

ฉินปั๋วเหวินรีบพยักหน้า

อวี๋หว่านเอ๋อร์อธิบายอย่างใจเย็น “เรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ รองหัวหน้าของคุณนั่นแหละที่วางยาคุณ กะจะเรียกคนมาถ่ายรูปไม่เหมาะสมตอนคุณอยู่กับผู้หญิงสักคน เห็นทีเขาคงอยากจะใช้รูปพวกนี้มาขู่คุณแน่ๆ”

ฉินปั๋วเหวินได้ยินดังนั้นใบหน้าก็ซีดเผือด

เขารีบก้มลงตรวจสอบเสื้อผ้าตัวเองทันที เพราะกลัวว่าจะเป็นอย่างที่อีกฝ่ายว่าจริงๆ ว่าเกิดเรื่องเสื่อมเสียอะไรขึ้น

เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของเขา อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็ยิ้มปลอบ “วางใจเถอะค่ะ ฉันไปทันเวลาพอดี พวกมันทำไม่สำเร็จหรอก ความบริสุทธิ์ของคุณยังอยู่ครบถ้วน”

ได้ยินดังนั้น สายประสาทที่ตึงเครียดของฉินปั๋วเหวินก็ผ่อนคลายลง

เพียงชั่วครู่ สีหน้าของเขาก็กลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง “ดูท่ารองหัวหน้าคนนั้นจะเป็นตัวการเบื้องหลังสินะ!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถามอย่างสงสัย “ทำไมเหรอคะ? คุณรู้สึกว่าเขามีพิรุธเลยไปที่บ้านเขาเหรอ?”

ฉินปั๋วเหวินพยักหน้า “ครับ พอผมกลับไปก็สืบเรื่องเสิ่นเว่ยอย่างละเอียด ผลปรากฏว่าเขาติดต่อกับรองหัวหน้าคนนี้บ่อยมาก”

“พอดีรองหัวหน้าจัดงานเลี้ยงเชิญทุกคนไปที่บ้าน ผมเลยคิดว่าจะใช้โอกาสนี้ไปสืบดู ใครจะไปคิดว่าสิบกว่าคนที่ไปคราวนี้ล้วนเป็นคนของเขาทั้งหมด พอพวกมันรู้ว่าผมแกล้งดื่ม ก็กดตัวผมแล้วกรอกเหล้าใส่… จำนวนคนสู้ไม่ได้… ก็เลย…”

พูดถึงตรงนี้ ฉินปั๋วเหวินเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก ก็รีบเงยหน้ามองอวี๋หว่านเอ๋อร์ “แล้วทำไมคุณถึงไปบ้านรองหัวหน้าด้วยล่ะ?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์อธิบาย “หลังจากเราแยกกัน ฉันไปที่บ้านผู้จัดการหยวน จากคำบอกเล่าของลูกสาวเขา ฉันคาดการณ์ว่าคนบงการน่าจะเป็นรองหัวหน้า พอฉันตั้งใจจะไปบอกคุณ ก็ดันได้ยินเพื่อนร่วมงานคุณบอกว่าคุณไปที่บ้านนั้น ฉันไม่สบายใจเลยแวะไปดูค่ะ”

“ผลก็คือ เห็นคุณนอนเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียง โดยมีตาแก่ลามกคนหนึ่งกำลังเตรียมจะถ่ายรูปคุณอยู่ข้างๆ…”

ฉินปั๋วเหวินฟังแล้วใบหน้าแดงก่ำ รีบห้าม “พอแล้วครับ ผมรู้แล้ว แล้วหลังจากนั้นพวกมันเป็นยังไงบ้าง?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่เป็นไร แสดงว่าคนที่ซวยต้องเป็นฝ่ายนั้นแน่

“พวกมันน่ะเหรอคะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พลางแกว่งกล้องถ่ายรูปที่ห้อยอยู่กับนิ้วก้อยข้างขวาไปมา “แน่นอนว่าต้องตาต่อตา ฟันต่อฟันสิคะ~”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง