บทที่ 67 คราวหน้าจะบอกก่อน

"คุณ… ถ่ายรูปพวกเขาไว้จริงเหรอ?" สีหน้าของฉินปั๋วเหวินดูซับซ้อน

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้า แววตาเรียบเฉย "อื้อ ถ่ายไว้แล้ว"

"แล้วก็… ถ่ายตอนแก้ผ้าด้วย?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของเขา มุมปากยกยิ้มจางๆ "ไม่อย่างนั้นจะให้ทำยังไงล่ะ?"

แก้มของฉินปั๋วเหวินขึ้นสีระเรื่อโดยไม่รู้ตัว อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี

เขาเม้มริมฝีปาก สุดท้ายก็พูดเพียงว่า "คุณจะไปไหน? ให้ผมไปส่งไหม"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า ปฏิเสธความหวังดีของเขา "ไม่ต้องหรอก ในเมื่อคุณได้สติแล้ว ก็กลับไปก่อนเถอะ ข้างหน้าก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว ไม่ต้องมาส่งหรอก"

ฉินปั๋วเหวินเงยหน้ามอง ถึงได้พบด้วยความประหลาดใจว่า อวี๋หว่านเอ๋อร์แบกเขามาถึงใกล้โรงพยาบาลแล้ว

ความรู้สึกซาบซึ้งก่อตัวขึ้นในใจ เมื่อนึกได้ว่ายังมีธุระต้องจัดการ จึงไม่ได้เกรงใจต่อ "งั้นผมกลับไปบอกคนที่เข้าเวรก่อนนะ ว่าไม่ต้องพูดถึงเรื่องคุณ"

ในเมื่อสวีโจวไม่ได้ขัดขวางไม่ให้อวี๋หว่านเอ๋อร์มาหาเขา แสดงว่าคงไม่ใช่พวกเดียวกับรองสถานีตำรวจ

อวี๋หว่านเอ๋อร์โบกมือ "ได้ค่ะ งั้นฉันกลับก่อนนะ"

พูดจบ เธอก็เรียกโร่วจ้งที่อยู่ข้างๆ "ไปกันเถอะ โร่วจ้ง"

ฉินปั๋วเหวินถึงเพิ่งสังเกตเห็นเจ้าแมวตัวน้อยที่ดูไม่สะดุดตาข้างๆ จึงถามอย่างสงสัย "นี่คือ?"

"อ๋อ แมวของลูกสาวผู้จัดการหยวน ฉันช่วยดูแลแทนเขาพักหนึ่งน่ะ"

ฉินปั๋วเหวินเข้าใจ พยักหน้า "อืม ระวังตัวด้วย"

เขามองส่งอวี๋หว่านเอ๋อร์จนลับตา

เรื่องรายละเอียดการช่วยเหลือในครั้งนี้ ทั้งสองต่างแกล้งโง่

คนหนึ่งไม่ถาม อีกคนก็ไม่พูด

ทั้งสองแยกกัน อวี๋หว่านเอ๋อร์กลับมาที่โรงพยาบาล

เห็นโร่วจ้งอยู่ในสภาพมอมแมม จึงเอ่ยปากชวน "อยากอาบน้ำไหม?"

【ไม่อาบไม่ได้เหรอ? เหมียวกลัวน้ำ】

อวี๋หว่านเอ๋อร์คิดครู่หนึ่ง "ไม่อาบก็ได้ แต่แค่จะพาเธอเข้าห้องพักผู้ป่วยตอนนี้ไม่ได้ พ่อฉันเพิ่งผ่าตัดเสร็จ"

【งั้นเหมียวอาบก็ได้】

โร่วจ้งไม่เข้าใจว่าการไม่อาบน้ำเกี่ยวอะไรกับการผ่าตัด แต่พอนึกถึงว่าจะต้องถูกทิ้งไว้ข้างนอก มันก็รู้สึกว่าการอาบน้ำก็ไม่ได้แย่เท่าไร

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินวนรอบโรงพยาบาลจนเจอห้องน้ำ

แต่ไม่มีกะละมังไม่มีสบู่ก็อาบให้ลำบาก

เลยตัดสินใจไปหาญาติผู้ป่วยในห้องข้างๆ ยอมจ่ายเงินซื้ออุปกรณ์อาบน้ำที่ดูสะอาดหน่อยมา

เนื่องจากซื้อในราคาของใหม่ ญาติที่ขายกะละมัง ผ้าขนหนู และสบู่ให้ก็ค่อนข้างยินดี

ตอนกลางคืนอากาศค่อนข้างเย็น หากเป็นสถานการณ์ปกติ อาบน้ำให้แมวแบบนี้คงหนีไม่พ้นต้องป่วยแน่

แต่อวี๋หว่านเอ๋อร์มีพลังพิเศษรักษา จึงไม่กังวลแม้แต่น้อย

ตราบใดที่เธอไม่อยากให้แมวน้อยป่วย ต่อให้อาบน้ำเย็นมันก็จะไม่ป่วย

หลังจากพยายามอาบน้ำให้โร่วจ้งจนเสร็จ ถึงได้พบว่าโร่วจ้งเป็นแมวสลิดนี่เอง

นี่มันราชาแห่งแมวชัดๆ โชคดีที่เสี่ยวจีกับเสี่ยวจาไม่ได้ตามมา ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รู้จะจัดการกับสองคู่ปรับนี้ยังไง

นึกในใจอยู่พักหนึ่ง อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็อุ้มโร่วจ้งที่อาบน้ำสะอาดแล้วกลับไปที่ห้องพักของอวี๋เจี้ยนผิง

ภายในห้องพักผู้ป่วย แสงไฟอ่อนโยนสาดส่องไปทั่วทุกมุม เพิ่มความอบอุ่นให้พื้นที่ที่ดูเรียบง่ายแห่งนี้

อวี๋หว่านเอ๋อร์กวาดสายตามองไปรอบห้อง นี่เป็นห้องพักรวมหกเตียง

เธอจำได้ว่าตอนที่เธอออกไป ที่นี่ยังมีผู้ป่วยอีกสองคนอยู่ แต่พอกลางคืนกลับหายไปหมด

ในห้องที่ว่างเปล่า มีเพียงพ่อของเธอนั่งอยู่บนเตียงเงียบๆ คนเดียว

ขณะนี้เขากำลังขมวดคิ้ว ก้มหน้ามองผ้าห่มไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปถามอย่างสงสัย "พ่อ? แม่กับพี่ใหญ่พี่รองไปไหนคะ? ทำไมเหลือพ่อคนเดียวล่ะ?"

อวี๋เจี้ยนผิงได้ยินเสียงลูกสาวก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที "หว่านเอ๋อร์? ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

เขาสำรวจลูกสาวด้วยความกระวนกระวายใจ

"หนูไม่เป็นไรค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?" อวี๋หว่านเอ๋อร์ถามอย่างสงสัย

อวี๋เจี้ยนผิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แม่กับพี่ชายสองคนของลูกออกไปตามหาลูกกันหมด เห็นมืดค่ำป่านนี้ยังไม่กลับมา พ่อกับแม่ทุกคนเป็นห่วงกันมาก"

อวี๋หว่านเอ๋อร์บอกไม่ถูกว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร

เธอใช้ชีวิตในวันสิ้นโลกมาโดยตลอด ชินกับการอยู่ตัวคนเดียว ไม่เคยรู้สึกว่าต้องรายงานการไปไหนมาไหนของตัวเองให้ใครฟัง

แต่ในวินาทีนี้ เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความห่วงใยที่ไม่เคยได้รับมาก่อน

ความกังวลและความห่วงใยจากคนในครอบครัวเปรียบเสมือนกระแสธารอุ่นที่ไหลเข้าสู่หัวใจ ทำให้เธอรู้สึกทั้งแปลกใหม่และอบอุ่น

"พ่อคะ หนูขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วง ต่อไปหนูจะระวังตัว จะไม่ให้พ่อกับแม่ต้องคอยกังวลอีก"

อวี๋เจี้ยนผิงได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มอย่างโล่งใจ "หว่านเอ๋อร์ ลูกโตขึ้นแล้วนะ มีความคิดและมีการกระทำเป็นของตัวเอง แต่จำไว้นะว่าไม่ว่าจะที่ไหนหรือเมื่อไหร่ ครอบครัวก็ห่วงลูกเสมอ ถ้ามีปัญหาหรือความลำบากอะไร ต้องบอกพวกเรานะ เราจะเผชิญหน้าไปด้วยกัน"

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้า "ค่ะ หนูทราบแล้ว เดี๋ยวหนูไปตามหาแม่กับพี่ๆ นะคะ"

"ไม่ต้องรีบ" อวี๋เจี้ยนผิงรีบโบกมือพลางอธิบาย "พวกเขาเองก็กลัวว่าจะสวนทางกับลูก เลยออกไปตามหาแค่ครั้งละชั่วโมงเศษๆ แล้วก็จะวนกลับมาดูที่นี่ กะว่าอีกสักพักพวกเขาก็น่าจะกลับมาแล้วล่ะ"

"ค่ะ งั้นหนูรอที่นี่ก็ได้" อวี๋หว่านเอ๋อร์ลูบหัวโร่วจ้งแล้วตอบรับอย่างว่าง่าย

อวี๋เจี้ยนผิงถึงได้สังเกตเห็นแมวตัวเล็กในอ้อมแขนของลูกสาว "แมวตัวนี้มาจากไหน?"

"มีคนฝากให้หนูช่วยดูแลพักนึงน่ะค่ะ รอเขาจัดการปัญหาเรียบร้อยแล้วจะมารับกลับไป"

"อ้อ" อวี๋เจี้ยนผิงพยักหน้า

ในจังหวะที่พ่อลูกกำลังคุยกันอยู่นั้น ด้านนอกห้องพักผู้ป่วยก็มีเสียงสนทนาดังขึ้น

"น่าจะเป็นพวกเขากลับมาแล้ว"

สิ้นเสียงประโยคนั้น ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออก

เฟิงซิ่วเฟินเห็นลูกสาวใบหน้าก็เบิกบานขึ้นทันที "เห็นไหม แม่บอกแล้วว่าหว่านเอ๋อร์ต้องกลับมาถึงแล้วแน่ๆ"

อวี๋เจิ้งอวี่และอวี๋เจิ้งเฟิงสบตากัน หินก้อนใหญ่ที่หนักอึ้งในใจในที่สุดก็วางลง คิ้วที่ขมวดแน่นค่อยๆ คลายออก

อวี๋เจิ้งเฟิงรีบก้าวเข้าไปหา สำรวจน้องสาวอย่างละเอียดเมื่อยืนยันว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ จึงเอ่ยเสียงต่ำ "ไปไหนมา? ไม่ได้บอกให้กลับมาก่อนเหรอ?"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน หันไปหาครอบครัวที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "แม่ พี่ใหญ่ พี่รอง หนูขอโทษนะคะที่ทำให้เป็นห่วง" เธอหยุดครู่หนึ่ง สีหน้ากลายเป็นจริงจัง "หนูไปที่บ้านของหยวนชิ่งมาค่ะ"

"บ้านหยวนชิ่งงั้นเหรอ?!" เฟิงซิ่วเฟินอุทานเสียงหลง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที "ลูกไปคนเดียวเหรอ? อันตรายแค่ไหนรู้ไหม!"

"แม่คะ ใจเย็นๆ ค่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์กุมมือแม่เพื่อปลอบโยน "เพราะเป็นคนเดียว เป็นหน้าใหม่ พวกเขาเลยไม่ทันระวังตัว หนูแค่แอบดูอยู่ข้างนอกบ้านเขา ไม่ได้เข้าไปยุ่งโดยตรงค่ะ"

เธอกวาดสายตามองคนในครอบครัว แล้วลดเสียงลงต่ำ "แถมหนูยังค้นพบเรื่องสำคัญด้วยค่ะ"

ทุกคนรู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ อากาศในห้องพักผู้ป่วยราวกับหยุดนิ่งลง

"เบื้องหลังของหยวนชิ่งก็คือตู้ผิง รองหัวหน้าสถานีตำรวจค่ะ!" น้ำเสียงของอวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ได้ดังนัก แต่กลับเปรียบเสมือนก้อนหินใหญ่ที่ทิ้งลงสู่ผิวน้ำอันสงบนิ่ง

"รองหัวหน้าสถานีตำรวจ?!" อวี๋เจิ้งอวี่สูดหายใจเข้าลึกอย่างตกใจ ส่วนอวี๋เจิ้งเฟิงขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียด

เฟิงซิ่วเฟินถึงกับตกใจจนปิดปากแน่น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

สำหรับครอบครัวเกษตรกรธรรมดาๆ อย่างพวกเขา รองหัวหน้าสถานีตำรวจถือเป็น "บุคคลสำคัญ" ที่นึกภาพไม่ออกเลยว่าจะเอื้อมถึง

"ไม่แค่นั้นนะคะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ออกมาอีก "เมื่อคืนหนูกับคุณตำรวจฉิน เพิ่งถ่ายรูปหลักฐานตอนที่รองหัวหน้าสถานีตำรวจกำลังทำเรื่องเลวร้ายเอาไว้ด้วยค่ะ!"

"หา?!" สีหน้าของเฟิงซิ่วเฟินซีดเผือด

อวี๋เจิ้งเฟิงและอวี๋เจิ้งอวี่เองก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง