บทที่ 68 ค่ารักษา

"แล้วสหายตำรวจฉินล่ะลูก…" เฟิงซิ่วเฟินถามด้วยความร้อนใจ

"โชคดีมากค่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์ตอบแบบกึ่งจริงกึ่งเท็จ "สหายตำรวจฉินเขาไหวพริบดีค่ะ ต่อให้ถูกพวกนั้นบังคับกรอกเหล้าผสมยา เขาก็ยังหนีออกมาได้!"

"เอ๋? แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนล่ะ ปลอดภัยดีไหม?"

เฟิงซิ่วเฟินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เขาหนีออกมาได้ก็แยกไปทำธุระแล้วค่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์อธิบาย "เราได้กล้องตัวนั้นมาแล้ว ในนั้นมีหลักฐานมัดตัวที่รองหัวหน้าสถานีตำรวจพวกนั้นวางแผนใส่ร้ายไว้หมดเลย! พอทำของสำคัญขนาดนี้หาย พวกมันย่อมไม่ยอมจบง่ายๆ ตอนนี้สถานการณ์ของสหายตำรวจฉินถึงได้อันตรายมาก ฉันเลยเก็บกล้องไว้ที่ตัวเองก่อนชั่วคราวค่ะ"

"แล้วเรื่องที่ว่ารองหัวหน้าสถานีเป็นคนคอยหนุนหลังพวกมันล่ะ เธอรู้มาจากไหน?" อวี๋เจิ้งเฟิงถาม

ในห้องพักผู้ป่วยเงียบสนิท ทุกคนพร้อมใจกันหันมามองอวี๋หว่านเอ๋อร์

อวี๋หว่านเอ๋อร์คาดไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเจอคำถามนี้ จึงเริ่มเล่าเรื่องที่เตรียมไว้ในหัวออกมาทั้งหมด

เธอเล่าเรื่องที่เจอหยวนชิง รวมถึงสิ่งที่พบเจอทั้งหมด แน่นอนว่ายกเว้นตอนที่คุยกับแมวลายสลิด

หลังจากเธอเล่าจบ อวี๋เจิ้งอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาเบาๆ "ไอ้บ้านี่มันเดรัจฉานวิปริตชัดๆ แม้แต่ลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองมันยังไม่เว้นเลย!"

อวี๋เจิ้งเฟิงที่อยู่ข้างๆ ยังคงขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนกำลังใช้ความคิด

ครู่ต่อมาเขาจึงถามอย่างกังวล "คำพูดของลูกสาวผู้จัดการหยวน… เชื่อถือได้แน่เหรอ?"

【แน่นอนว่าเชื่อถือได้สิ! เราเห็นกับตาตัวเองเลยนะ!】

โร่วจ้งที่นอนนิ่งทำตัวน่ารักมาตลอด พอได้ยินคนสงสัยเจ้านายก็กระโดดออกมาเถียงทันที

อวี๋เจิ้งเฟิงตกใจกับเสียงแมวที่จู่ๆ ก็ร้องขึ้นมา "แมวตัวนี้…"

"ฉันเอามาเองค่ะ เป็นแมวของหยวนชิงชื่อโร่วจ้ง หยวนชิงฝากให้ฉันดูแลสักพัก" อวี๋หว่านเอ๋อร์อธิบายพลางมองไปที่โร่วจ้ง "โร่วจ้งฉลาดมากเลยนะ"

พูดจบก็หันไปหาคนในครอบครัว น้ำเสียงหนักแน่น "ตอนฉันไปบ้านหยวนเป็นการตัดสินใจกะทันหัน พวกเขาไม่มีทางวางแผนล่วงหน้าได้ ดังนั้นคำพูดของหยวนชิงเชื่อถือได้ค่ะ

ตอนฉันเห็นเธอผ่านหน้าต่าง เบ้าตาเธอลึกโหล แก้มตอบจนเสียรูป ข้อมือเล็กจนน่าสงสาร ดูออกเลยว่าถูกกักขังทรมานและอดอาหารประท้วงมานาน สภาพแบบนั้นแสดงกันไม่ได้หรอกค่ะ"

อวี๋เจิ้งเฟิงพยักหน้า สีหน้าผ่อนคลายลง "อืม อย่างนั้นก็ดี แต่หว่านเอ๋อร์ เวลาไปติดต่อกับเธอต้องระวังตัวให้มากนะ! ทั้งตู้ผิงทั้งหยวนชิ่งต่างก็เป็นคนจิตใจเหี้ยมโหด ถ้าพวกมันรู้ว่าหยวนชิงติดต่อกับเรา เธอ…"

คำพูดหลังเขาไม่ได้เอ่ยออกมา แต่ความหมายเป็นที่เข้าใจกันดี

เฟิงซิ่วเฟินมองใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าของลูกสาวด้วยความสงสาร เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง หยิบกล่องข้าวอะลูมิเนียมที่ห่อด้วยผ้าขนหนูไว้อย่างดีออกมา ส่งให้อวี๋หว่านเอ๋อร์พร้อมเสียงแหบพร่า "เรื่องจะใหญ่แค่ไหน ข้าวก็ต้องกิน เร็วเข้า ยังอุ่นอยู่ รีบกินรองท้องซะ"

อวี๋หว่านเอ๋อร์หิวจริงๆ เธอรับกล่องข้าวที่ยังพอมีไออุ่นมาเปิดฝา กลิ่นอาหารหอมฟุ้งลอยมาแตะจมูก

เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาตักข้าวกินอย่างรวดเร็วสองสามคำ พึมพำเสียงอู้อี้ "ขอบคุณค่ะพ่อ" ข้าวร้อนๆ ที่ตกถึงท้องช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บในกายออกไปได้บ้าง และทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยอันเงียบเชียบของผู้เป็นพ่อ

หวังซิ่วเฟินรินน้ำอุ่นเงียบๆ แล้ววางลงบนตู้เล็กข้างเตียงอวี๋หว่านเอ๋อร์

อวี๋หว่านเอ๋อร์กินไปไม่กี่คำก็วางกล่องข้าวลง

บรรยากาศในห้องผู้ป่วยยังคงหนักอึ้ง แต่การได้อยู่พร้อมหน้ากันและข้าวร้อนๆ มื้อนี้ ช่วยให้เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะของเธอผ่อนคลายลงได้บ้าง

ตอนนี้ ทุกกำลังที่มีล้วนมีค่า

…

อีกด้านหนึ่ง

ฉินปั๋วเหวินจูงจักรยานเดินทอดน่องไปตามตรอกในย่านเมืองเก่าฝั่งตะวันออกอย่างเชื่องช้า

นับตั้งแต่หนีออกมาจากบ้านตู้ผิงในคืนนั้น เวลาก็ผ่านไปสิบกว่าชั่วโมงแล้ว

เขาแทบไม่ได้หลับตาเลย ตั้งแต่เช้าก็ไปรื้อค้นห้องเก็บเอกสารของสถานีตำรวจ จนในที่สุดก็พบข้อมูลของผู้หญิงคนนั้น

จางหง อายุ 26 ปี อยู่ที่ตรอกสาม ย่านเมืองเก่า

ที่อยู่หาเจอแล้ว แต่เขายังไม่กล้าป่าวประกาศ

ตู้ผิงมีอิทธิพลในสถานีตำรวจมาหลายปี มีหูมีตาอยู่ทั่วไปหมด

แม้แต่สวีโจวเขาก็ยังไม่กล้าบอก ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจ แต่ถ้าเกิดข่าวรั่วไหลขึ้นมา พยานอาจหายตัวไปได้

ตรอกแห่งนี้ลึกมาก ผนังบ้านเรือนดูเก่าคร่ำคร่า

ฉินปั๋วเหวินหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านเตี้ยๆ แห่งหนึ่ง เขาเทียบดูที่อยู่กับกระดาษในมือ: ตรอกสาม บ้านเลขที่ 17

ประตูบ้านล็อกสนิท มองผ่านช่องประตูเข้าไปเห็นเพียงลานว่างเปล่า ไม่เหมือนมีคนอยู่

เขากำลังขมวดคิ้ว ประตูรั้วบ้านข้างๆ ก็เปิดออกดัง "เอี๊ยด"

ป้าคนหนึ่งถืออ่างซักผ้าเดินออกมา เสื้อผ้าในอ่างยังซักไม่เสร็จ มือเปียกโชก

นางเหลือบเห็นฉินปั๋วเหวินยืนชะเง้อมองบ้านจางหง ดวงตาที่ชอบสอดรู้สอดเห็นมาตลอดปีก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"มาหาใครหรือพ่อหนุ่ม?" ป้าวางอ่างลงบนแท่นหินหน้าประตู เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลวกๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว

ฉินปั๋วเหวินหยิบบัตรประจำตัวออกมา "ตำรวจครับ มาสอบถามข้อมูลของจางหงหน่อย"

"ตำรวจเหรอ?" น้ำเสียงของป้าสูงขึ้นพร้อมความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด "นังนั่นไปทำอะไรผิดมาล่ะ? ฉันว่าแล้วเชียว!"

ฉินปั๋วเหวินขมวดคิ้ว "แค่สอบถามตามปกติครับ คุณพอจะทราบไหมว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?"

"อุ๊ย ตายจริง ถามถูกคนแล้วล่ะ!"

ป้าตบต้นขาฉาดใหญ่ "จะไปไหนได้อีกล่ะ! ก็โรงอิฐร้างทางทิศตะวันตกของเมืองไง! นังนั่นน่ะ ชอบไปที่นั่นบ่อยๆ!"

"โรงอิฐเหรอ? เธอไปทำอะไรที่นั่น?"

"ไปทำอะไรน่ะรึ?" ป้าเบ้ปาก แววตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม "ที่แบบนั้น หญิงสาวดีๆ ที่ไหนเขาไปกัน? ก็ต้องไปนัวเนียกับพวกผู้ชายไม่เอาไหนน่ะสิ! ฉันเห็นตั้งหลายรอบ กลับมาตอนดึกดื่นเที่ยงคืน บางทีก็พาคนกลับมาด้วย ถุย ไม่มียางอาย!"

ฉินปั๋วเหวินใจกระตุก "เธอไปเวลานี้บ่อยเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ! สองวันนี้เห็นแวะเวียนไปบ่อยผิดปกติ!" ป้ายืนยันเสียงแข็ง แถมยังขยายความเพิ่ม "นังนั่นมีถ้ำอิฐพังๆ อยู่ตรงสุดซอยนั่นไงล่ะ อันที่พังไปครึ่งหนึ่งนั่นน่ะ นางคุ้นทางแถวนั้นจะตาย! ถ้าจะให้ฉันแนะนำนะสหายตำรวจ พวกคุณควรจะจัดการให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราวตั้งนานแล้ว พวกทำตัวเสื่อมเสียศีลธรรมแบบนั้น…"

ฉินปั๋วเหวินไม่อยากเสียเวลาฟังคำวิจารณ์ศีลธรรมต่อ จึงรีบตัดบท "ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ"

เขาพยักหน้าให้ครั้งหนึ่งก่อนจะรีบหันไปจูงจักรยาน ออกแรงถีบแล้วพุ่งทะยานออกไป ปั่นมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกของเมืองอย่างรวดเร็ว

ป้ายืนอยู่ที่หน้าประตู มองตามแผ่นหลังที่รีบร้อนจากไป ความตื่นเต้นบนใบหน้ายังไม่จางหาย

นางกวาดสายตามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าในตรอกไม่มีใคร จึงยกอ่างซักผ้ากลับเข้าบ้านไปอย่างยิ้มกริ่ม

ในบ้าน สามีนางกำลังนั่งยองๆ ซ่อมจอบอยู่ที่มุมกำแพง เขาไม่เงยหน้าขึ้นมาแล้วเอ่ยบ่น "ไปพล่ามอะไรกับคนอื่นอีกล่ะ? พูดมากจริง"

ป้าวางอ่างลง ขยับเข้าไปหาผู้ชาย ทำหน้าทำตาหลิ่วตาให้ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "คุณรู้อะไร! รอบนี้ไม่เหมือนเดิม ได้เงินด้วยนะ!"

ชายคนนั้นชะงัก เงยหน้ามองนาง

ป้ายกคางอย่างภาคภูมิใจ บุ้ยปากไปทางทิศตะวันตกโดยไม่พูดอะไรอีก

นางฮัมเพลงพลางขยี้ผ้าต่อ ในใจคำนวณว่า "รายได้พิเศษ" รอบนี้จะซื้อเนื้อได้กี่ชั่ง

ตรอกกลับคืนสู่ความเงียบสงบ

…

เวลาเดียวกัน ที่โรงพยาบาล

ในห้องพักผู้ป่วยยามเช้า แสงสว่างสาดส่องไปทั่วห้อง

โร่วจ้งขดตัวอาบแดดอยู่บนขอบหน้าต่าง ปลายหางไหวระริกอย่างไม่สงบ

ดวงตาสีอำพันมองออกไปนอกหน้าต่าง ในใจห่วงหาเจ้านาย

บ้านหลังนั้น พ่อของเจ้านายดุมาก แม่ก็ไม่ใช่คนดี แม้แต่น้องชายของเจ้านายก็ยังเป็นไอ้ตัวแสบ…

ไม่ได้แล้ว ต้องไปดูหน่อย

โร่วจ้งกระโดดลงมาอย่างคล่องแคล่ว อุ้งเท้าสัมผัสพื้นโดยไร้เสียง

มันแอบไปที่ประตู ร่างเพรียวบางมุดผ่านช่องประตูออกไป

ทางเดินผู้คนพลุกพล่าน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยฉุนกึก

โร่วจ้งวิ่งเหยาะๆ ชิดขอบกำแพง หลบหลีกขาของผู้คนได้อย่างชำนาญ

พอออกมาที่หน้าประตูโรงพยาบาล แสงแดดสีขาวโพลนก็แยงตา มันจำทิศทางได้จึงวิ่งตรงไปทางบ้านสกุลหยวน

โร่วจ้งวิ่งเหยาะๆ ไปตลอดทาง ผ่านตรอกซอกซอยที่คุ้นเคย จนมาถึงสวนหลังบ้านสกุลหยวน

มันหาไม้ไผ่ที่พิงอยู่ข้างกำแพงได้อย่างชำนาญ

ถอยหลังไปสองสามก้าว วิ่งส่งตัวกระโดดขึ้นไป อุ้งเท้าหน้าเกาะไม้ไผ่ไว้แน่น ขาหลังถีบตัว แล้วก็ "ไต่" ขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว

หน้าต่างแง้มทิ้งช่องว่างไว้ โร่วจ้งมุดเข้าไป ลงพื้นอย่างนุ่มนวล

ห้องใต้หลังคามืดสลัว มีเพียงหน้าต่างบานเล็กที่ให้แสงสว่างลอดเข้ามา

หยวนชิงกำลังกอดเข่านั่งอยู่บนเตียง พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นทันที ในดวงตามีความประหลาดใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความดีใจ

"โร่วจ้ง!" เธอรีบยื่นมือมา "เธอมาได้ยังไง?"

โร่วจ้งกระโดดขึ้นเตียง เข้าไปคลอเคลียมือเธออย่างสนิทสนม

"โร่วจ้ง?" เธอเอ่ยซ้ำ เสียงเบาหวิว "เธอมาได้ยังไง?"

โร่วจ้งกระโดดลงมา ถูไถขาเธอ

【เรามาดูท่านน่ะ พวกสัตว์สองเท้านั่นไม่ได้รังแกท่านใช่ไหม?】

"สหายอวี๋ให้เธอมาใช่ไหม" หยวนชิงลูบหลังมันแผ่วเบา น้ำเสียงแฝงแววรู้สึกผิด "เรื่องหลักฐาน… ฉันยังหาโอกาสไม่ได้เลย พ่อฉันล็อกห้องหนังสือแล้วพกกุญแจติดตัวตลอด ฉัน… ฉันจะพยายามหาทางใหม่นะ"

โร่วจ้งร้อง "เมี๊ยว" คำหนึ่ง บอกเป็นนัยว่าไม่ใช่เรื่องนี้

มันเงยหน้าขึ้นมองหยวนชิง ดวงตาสีอำพันคู่นั้นเต็มไปด้วยความออดอ้อน

หยวนชิงซุกหน้าลงในขนนุ่มๆ ของมัน สูดหายใจเข้าลึกๆ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงเงยหน้าขึ้นกระซิบ "โร่วจ้ง เธอมาได้จังหวะพอดี… เมื่อเช้าฉันได้ยินพ่อกับแม่คุยกัน รู้สึกว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล"

เธอหันไปมองทางบันได เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้จึงพูดต่อเบาๆ "พ่อรับโทรศัพท์สายหนึ่ง เป็นรองหัวหน้าสถานีตู้โทรมา พอวางสายเขาก็สบถด่า บอกว่ารองหัวหน้าสถานีสั่งให้เขาไปหาคนปล่อยข่าวลือว่าผู้หญิงที่ชื่อจางหงอยู่ที่โรงอิฐร้างทางทิศตะวันตกของเมือง"

โร่วจ้งเอียงคอ มันไม่รู้ว่า "จางหง" คือใคร

แต่มันจำคำว่า "โรงอิฐ" ได้ ที่นั่นห่างไกลและดูรกร้างมาก

เสียงของหยวนชิงเบาลงอีก "พ่อฉันยังบ่นเลยว่ารองหัวหน้าย้ำเป็นพิเศษว่าให้ปล่อยข่าวให้เหมือนกับว่าผู้หญิงคนนั้นทำตัวเสื่อมเสียเอง แล้วหนีแจ้นไปที่นั่น"

เธอขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความกังวล "ถึงฉันจะฟังไม่หมด แต่… การที่รองหัวหน้าสั่งให้พ่อฉันไปปล่อยข่าวแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องดีแน่ พวกเขาจะล่อใครไปที่โรงอิฐ? ล่อไปทำอะไรกัน?"

เธอกอดโร่วจ้งไว้แน่น นิ้วมือลูบขนมันอย่างใจลอย "โร่วจ้ง ฉันกลัวเหลือเกิน… รองหัวหน้าไม่ใช่คนดี สิ่งที่เขาสั่งให้พ่อทำต้องเป็นเรื่องชั่วร้ายแน่ๆ เธอช่วย… ส่งข่าวนี้ให้สหายอวี๋ได้ไหม? บอกให้เธอระวังตัวด้วย ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าต้องระวังอะไรเป็นพิเศษ แต่แค่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย…"

หยวนชิงรีบลุกขึ้นควานหาเศษกระดาษแผ่นเล็กกับดินสอครึ่งแท่งที่วางอยู่หัวเตียง

"สหายอวี๋: รองหัวหน้าสถานีสั่งให้พ่อฉันไปปล่อยข่าวว่าจางหงอยู่ที่โรงอิฐทางทิศตะวันตกของเมือง ฉันคิดว่าพวกเขาอาจกำลังล่อใครบางคนไปที่นั่น โปรดระวังตัวด้วย—หยวนชิง"

เธอพับกระดาษแผ่นเล็กแผ่นนั้น ก่อนจะแกะยางรัดผมของตัวเองออกมาเพื่อผูกกระดาษไว้ที่ขาหน้าของโร่วจ้งอย่างระมัดระวัง

"รีบไปหาสหายอวี๋ เอาอันนี้ให้เธอ" หยวนชิงอุ้มโร่วจ้งไปที่หน้าต่างระบายอากาศ "ระหว่างทางระวังตัวด้วยนะ"

โร่วจ้งส่งเสียง "เมี๊ยว" หนึ่งครั้ง ถูไถไปกับมือเธอ ก่อนจะมุดออกทางหน้าต่างระบายอากาศแล้วรูดตัวลงไปตามเสาไม้ไผ่

มันวิ่งออกจากสวนหลังบ้าน มุ่งหน้าย้อนกลับไปทางเดิม

แสงแดดส่องสว่างจ้า ทว่าผู้คนบนถนนกลับไม่พลุกพล่านนัก

โร่วจ้งวิ่งเลาะไปตามเงาของกำแพง อุ้งเท้าทั้งสี่ก้าวอย่างคล่องแคล่ว

ทันทีที่มันผ่านทางแยกใกล้ทิศตะวันตกของเมือง มันก็เห็นร่างที่คุ้นตาอยู่ไกลๆ กำลังปั่นจักรยานคันเก่าคันหนึ่งอย่างเร่งรีบ

นั่นสหายตำรวจฉิน! มนุษย์คนที่หว่านหว่านช่วยไว้เมื่อวานนี่นา!

เขาปั่นเร็วมาก คิ้วขมวดมุ่น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง เห็นได้ชัดว่ามีธุระด่วน

โร่วจ้งยืนนิ่งอยู่ริมทาง มองดูจักรยานที่ปั่นผ่านหน้าไป

พบว่าทิศทางที่เขากำลังไปนั้นคือโรงอิฐร้างทางทิศตะวันตกของเมืองพอดี

ข้อมูลในหัวเล็กๆ ของมันปะทะกันวุ่นวาย เจ้านายบอกว่ารองหัวหน้าสถานีสั่งให้ไปปล่อยข่าวว่าจางหงอยู่ที่โรงอิฐ ต้องมีคนถูกล่อไปที่นั่นแน่ๆ

และทิศทางที่สหายตำรวจฉินกำลังปั่นจักรยานไป… ก็คือโรงอิฐ

ขนของโร่วจ้งตั้งชันขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันเบิกกว้าง

มันรีบหันตัวกลับ วิ่งไล่ตามทิศทางที่จักรยานจากไปสองสามก้าว พร้อมร้อง "เมี๊ยวๆ" อย่างร้อนรน

แต่ฉินปั๋วเหวินกำลังตั้งใจปั่นจักรยาน เสียงลมพัดหวีดหวิวข้างหู เขาจึงไม่ได้ยินเสียงแมวน้อยร้องอยู่ข้างทางเลยแม้แต่น้อย

จักรยานเลี้ยวโค้งลับสายตาไปแล้ว

โร่วจ้งหยุดเท้า หอบหายใจถี่

ตามไม่ทันแล้ว

ทำยังไงดี?

มันหมุนตัววนไปมาอย่างร้อนใจอยู่ที่เดิม หางสะบัดไปมาอย่างหงุดหงิด

จู่ๆ มันก็นึกถึงอวี๋หว่านเอ๋อร์ขึ้นมาได้!

จริงสิ! ไปหาหว่านหว่าน! หว่านหว่านต้องมีวิธี เธอฉลาดขนาดนั้น ต้องเข้าใจแน่ๆ!

โร่วจ้งไม่ลังเลแม้แต่น้อย มันหมุนตัวแล้วออกวิ่งสุดฝีเท้าไปทางโรงพยาบาลอีกครั้ง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง