บทที่ 69 ผะ...ผู้การเซี่ยเหรอ

สถานีรถไฟเมืองหวยหนิง

เซี่ยหวยอันและเฟิงเจี้ยนกั๋วเดินตามฝูงชนออกมาจากชานชาลา

การนั่งรถไฟตู้ไม้แข็งโต้รุ่งทำให้ทั้งสองดูอิดโรยเล็กน้อย "ถึงสักที" เฟิงเจี้ยนกั๋วขยับคอที่แข็งตึง แล้วสูดหายใจลึก กลิ่นควันถ่านหินจางๆ ลอยมาปะทะจมูก "พี่อัน สหายอวี๋อยู่ที่หมู่บ้าน เราจะไปที่นั่นยังไงดีครับ? หารถเหรอ?"

เซี่ยหวยอันไม่ได้ตอบในทันที สายตาของเขากวาดมองผู้คนที่หลากหลายทั้งนั่งยองๆ และยืนอยู่บริเวณลานหน้าสถานีอย่างดูเหมือนไม่ใส่ใจ

ทว่าทันทีที่ก้าวออกจากสถานี เขากลับรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจนเสียวสันหลังวาบ แม้สายตานั้นจะหายไปอย่างรวดเร็ว แต่สัญชาตญาณของเขาไม่เคยผิดพลาด

"ไปจากที่นี่ก่อน" เซี่ยหวยอันพูดเสียงต่ำ ฝีเท้าไม่หยุดนิ่ง เขาเดินมุ่งหน้าไปยังมุมถนนที่ค่อนข้างเงียบสงบ "ที่นี่คนพลุกพล่าน อาจมีสายของพวกมัน"

สีหน้าของเฟิงเจี้ยนกั๋วเคร่งขรึมขึ้นทันที เขารีบก้าวตามพร้อมกับคอยสอดส่องรอบด้านอย่างแนบเนียน

ทั้งสองกลมกลืนไปกับถนนที่ค่อนข้างเงียบเหงาในยามเช้า

เซี่ยหวยอันครุ่นคิดในใจ การเดินทางไปหมู่บ้านชิงเหอโดยตรงนั้นไม่สะดวก ต้องหาพาหนะ เขาจำได้ว่าหลี่หมิงฮุย สหายร่วมรบที่ย้ายมาประจำตำแหน่งหัวหน้าสถานีตำรวจเมืองชิงสุ่ยเมื่อครึ่งปีก่อน เคยเขียนจดหมายบอกว่าซื้อรถจี๊ปมือสองมาคันหนึ่ง

"ไปหาหลี่หมิงฮุย" เซี่ยหวยอันตัดสินใจ "เขาอยู่ที่สถานีตำรวจเมืองชิงสุ่ย มีรถ"

ชานเมืองชิงสุ่ย บ้านของหลี่หมิงฮุย

หลี่หมิงฮุยเพิ่งวางชามโจ๊กร้อนๆ ลงบนโต๊ะ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

เมื่อเปิดออกเห็นเซี่ยหวยอันและเฟิงเจี้ยนกั๋วที่ดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางแต่ยังคงความสง่าผ่าเผย เขาก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "หวยอัน? เจี้ยนกั๋ว?! แขกหายากนี่นา! เข้ามาๆ เร็วเข้า!"

หลังจากทักทายกันเล็กน้อย ทั้งสามก็นั่งล้อมวงที่โต๊ะ เซี่ยหวยอันบอกจุดประสงค์ "หมิงฮุย ฉันมีเรื่องด่วนต้องไปหมู่บ้านชิงเหอ อยากขอยืมรถหน่อย"

"ไม่มีปัญหา! พี่น้องกันจะมายืมอะไรกัน!" หลี่หมิงฮุยมอบรับปากอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะขมวดคิ้ว "แต่ว่า… พวกนายไปหมู่บ้านชิงเหอทำไมกัน? ที่นั่นไม่ใกล้เลยนะ"

เซี่ยหวยอันไม่ได้พูดรายละเอียด "เรื่องส่วนตัว ไปหา… คนสำคัญคนหนึ่ง"

เขาหยุดชะงักเล็กน้อยพลางมองหลี่หมิงฮุย "นายเป็นไงบ้างที่นี่? เป็นหัวหน้าสถานีราบรื่นไหม?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่หมิงฮุยจางลง แทนที่ด้วยความหนักใจและจนปัญญา "อย่าพูดถึงเลย หวยอัน การเป็นหัวหน้าสถานีที่นี่… มันอึดอัดชะมัด!"

เขาลดเสียงลง "ตู้ผิง รองหัวหน้าสถานีคนนั้น อยู่ที่นี่มาเป็นสิบปีแล้ว รากฐานหยั่งลึก พวกลูกน้องข้างล่างส่วนใหญ่ก็เป็นคนของมันทั้งนั้น ฉันที่เป็นหัวหน้าสถานีที่เพิ่งถูกส่งตัวมา ก็เป็นได้แค่หุ่นเชิด! หลายเรื่องฉันแทบไม่สามารถเข้าไปจัดการอะไรได้เลย"

"ตู้ผิง?" เซี่ยหวยอันจับชื่อนั้นได้อย่างรวดเร็ว "เขามีปัญหาเหรอ?"

"มีแน่นอน!" หลี่หมิงฮุยยืนยันเสียงแข็ง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ฉันแอบสืบเบาะแสมาบ้าง รู้สึกว่ามันทำตัวไม่สะอาด น่าจะพัวพันกับเรื่องโรงงานในเมือง แล้วก็… เหมือนจะเกี่ยวข้องกับการแลกเปลี่ยนเงินและอำนาจที่ไม่ถูกต้อง แต่จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ฉลาดแกมโกงมาก ฉันหาหลักฐานมัดตัวไม่ได้ ทำอะไรมันไม่ได้ ในสถานีก็ไม่มีใครกล้าช่วยฉัน ทุกคนกลัวมันหมด"

"เข้าใจแล้ว" เซี่ยหวยอันวางชามตะเกียบ แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา "รอฉันจัดการเรื่องที่หมู่บ้านชิงเหอเสร็จ นายพาฉันไปพบรองหัวหน้าสถานีตำรวจตู้คนนี้หน่อย"

หลี่หมิงฮุยได้ยินดังนั้นก็มีกำลังใจขึ้นมา "ได้! แค่มีคำพูดนาย ฉันก็เบาใจแล้ว!"

หลังกินข้าวเสร็จ หลี่หมิงฮุยพาคนทั้งสองไปที่หลังบ้าน รถจี๊ปสีเขียวทหารสภาพเก่าคันหนึ่งจอดอยู่ตรงนั้น

"นี่ไง เจ้าเพื่อนยากตัวนี้ ถึงจะเก่าหน่อยแต่ทนทานหายห่วง เจี้ยนกั๋ว ขับดีๆ นะ!"

หลี่หมิงฮุยตบตัวรถ

เฟิงเจี้ยนกั่วยิ้มพลางตรวจสอบสภาพรถ "วางใจเถอะ รับรองว่าจะเอารถมาคืนในสภาพสมบูรณ์!"

หลี่หมิงฮุยขับรถไปส่งพวกเขาที่ลานว่างทางออกเมืองเพื่อเปลี่ยนมือ หลังจากอธิบายสภาพรถและข้อควรระวังอย่างละเอียด เขาก็กระโดดลงจากรถ

"ขอบใจนะ หมิงฮุย" เซี่ยหวยอันขอบคุณอย่างจริงจัง

"เกรงใจอะไรกันล่ะ!" หลี่หมิงฮุยฉีกยิ้ม ก่อนจะลดเสียงลงแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "หวยอัน ทุกอย่างต้องระวังตัวนะ"

เซี่ยหวยอันพยักหน้า แววตาคมกริบ "ฉันรู้ รอฉันกลับมา"

เขาเปิดประตูรถนั่งเบาะข้างคนขับ

เฟิงเจี้ยนกั๋วสตาร์ทเครื่อง

รถจี๊ปเก่าๆ แล่นไปตามถนนของเมืองชิงสุ่ย ฝุ่นตลบอบอวลเบาบาง

ขณะที่รถจี๊ปวิ่งผ่านโรงพยาบาล

ทันใดนั้น แมวลายสลิดตัวหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมากลางถนน

"แมวป่าที่ไหนเนี่ย! อยากตายเรอะ!"

เฟิงเจี้ยนกั๋วตกใจจนเผลอสบถออกมา และกำลังจะเปลี่ยนเกียร์เพื่อขับอ้อม

ในตอนนั้น หญิงสาวคนหนึ่งเดินมาที่หน้ารถแล้วอุ้มแมวลายสลิดขึ้นมา

เธอมองขึ้นไป… สบตากันเข้าพอดี!

เซี่ยหวยอันบนรถและอวี๋หว่านเอ๋อร์ด้านนอก ต่างตกตะลึงไปตามกัน!

อวี๋หว่านเอ๋อร์เบิกตากว้าง "ผู้การเซี่ย?!"

เธอไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเขาอีกครั้งที่นี่ ในสภาพแบบนี้!

แววตาของเซี่ยหวยอันฉายแววประหลาดใจเช่นกัน เขารีบผลักประตูรถแล้วก้าวลงมา

"สหายอวี๋! คุณมาทำอะไรที่โรงพยาบาล? ไม่สบายหรือเปล่า?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง