บทที่ 538 ใช่ ฉันเอง

นกอินทรีเฒ่าเกาะอยู่บนชายคาอย่างหยิ่งผยอง พอได้ยินเช่นนั้นก็ปรายตามองหลินซิ่วอวิ๋นด้านล่างอย่างไม่ใส่ใจนัก

เพียงแวบเดียว มันก็จำอีกฝ่ายได้ทันที

【นังคนนี้นี่เอง!】