บทที่ 539 ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว

คำพูดของหลินซิ่วอวิ๋นทำให้ซุนจวิ้นไข่ที่นอนอยู่บนพื้นและคุณชายเฉียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ต่างชะงักงัน

ซุนจวิ้นไข่ถึงกับลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ เขารีบเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนกตกใจอย่างยิ่ง

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เกือบจะหลุดปากออกไปว่า "วันนั้นไม่ใช่คนจากโรงเผาศพเป็นคนยก…"