บทที่ 80 ได้หลักฐานแล้ว

“ขอบคุณมากค่ะ คุณกลับไปก่อนเถอะ ระวังตัวระหว่างทางด้วยนะคะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์กระโดดลงจากรถพลางกล่าวลา

“อืม… ได้ครับ ลาก่อน”

เซี่ยหวยอันยืนอยู่ที่เดิม มองตามร่างของอวี๋หว่านเอ๋อร์จนลับสายตาไป จึงค่อยเบนสายตากลับมา

เมื่อนึกทบทวนถึงท่าทีของอวี๋หว่านเอ๋อร์เมื่อครู่ เซี่ยหวยอันก็มั่นใจเต็มร้อย

อวี๋หว่านเอ๋อร์มีความสามารถในการสื่อสารกับสัตว์!

ไม่ใช่เพราะเธอเผลอหลุดปากหรือมีพิรุธตอนตอบคำถามหรอก สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยขึ้นมาจริงๆ คือเจ้าแมวลายสลิดที่ขดตัวอยู่อย่างว่าง่ายในอ้อมแขนของเธอต่างหาก

ทุกครั้งที่อวี๋หว่านเอ๋อร์เอ่ยปาก แมวลายสลิดตัวนั้นจะตั้งใจขึ้นมาทันที มันผึ่งหูฟังอย่างจดจ่อ ดวงตากลมโตคู่นั้นจับจ้องไปยังเธอเป็นระยะ ราวกับว่ามันฟังเข้าใจทุกประโยคที่เธอพูด

ด้วยเหตุนี้ ความตั้งใจที่จะดึงตัวอวี๋หว่านเอ๋อร์เข้ากองทัพของเซี่ยหวยอันจึงยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เพียงแต่เขาควรจะโน้มน้าวผู้มีความสามารถเช่นนี้ให้เข้ากองทัพได้อย่างไร?

แน่นอนว่าการโน้มน้าวของเขาต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานของการให้เกียรติและเคารพความสมัครใจของอีกฝ่ายเป็นสำคัญ

หากทำเช่นนี้เท่านั้น ถึงจะมีโอกาสได้รับความเห็นชอบและการสนับสนุนอย่างจริงใจจากเธอ

…

เช้าวันต่อมา อวี๋หว่านเอ๋อร์ถูกโร่วจ้งปลุกให้ตื่น

โร่วจ้งนำข่าวมาบอกว่าทางฝั่งหยวนชิงได้หลักฐานมาแล้ว

อวี๋หว่านเอ๋อร์ดีใจมาก เธอรีบลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันอย่างแผ่วเบา แต่ก็ยังไม่พ้นทำให้แม่รู้สึกตัวตื่น

“หว่านเอ๋อร์ เช้าขนาดนี้เลยหรือ?” เฟิงซิ่วเฟินพยุงตัวขึ้นนั่ง ในแววตามีความกังวลฉายชัด

“แม่คะ หนูไปเอาของนิดหน่อย เดี๋ยวก็กลับค่ะ”

เฟิงซิ่วเฟินอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เพียงแค่กำชับเสียงเบา “ระวังตัวด้วยนะลูก”

“ค่ะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์อุ้มโร่วจ้งที่มานั่งรออยู่บนขอบหน้าต่างตั้งแต่เช้า แล้วรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากโรงพยาบาล หมอกยามเช้ายังไม่จางหาย บนถนนจึงยังมีผู้คนไม่มากนัก

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว รถจี๊ปสีเขียวทหารคันหนึ่งก็มาจอดเทียบข้างเธอ

กระจกรถเลื่อนลง เซี่ยหวยอันโผล่หน้าออกมา “สหายหว่านเอ๋อร์”

“ผู้การเซี่ย?” อวี๋หว่านเอ๋อร์ดูประหลาดใจเล็กน้อย “เช้าขนาดนี้…”

“หมิงฮุยให้ผมมารับคุณครับ” เซี่ยหวยอันกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เรื่องของเสิ่นเว่ยมีความคืบหน้าแล้ว”

ดวงตาของอวี๋หว่านเอ๋อร์เป็นประกาย “จริงหรือคะ? ดีจัง!”

เธอพลันนึกถึงเรื่องของตนเองขึ้นมาได้ จึงรีบกล่าว “พอดีเลยค่ะ ทางฉันเองก็เพิ่งพบหลักฐานใหม่ กำลังจะไปเอาพอดีเลย”

เซี่ยหวยอันได้ยินดังนั้นก็ดูยินดี เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ทันที “ขึ้นรถครับ! ไปเอาหลักฐานทางฝั่งคุณก่อน”

อวี๋หว่านเอ๋อร์บอกจุดหมาย แล้วอุ้มโร่วจ้งขึ้นรถไป รถแล่นไปจอดใกล้ๆ บ้านของผู้จัดการหยวน

อวี๋หว่านเอ๋อร์กล่าวข้ออ้างที่เตรียมไว้ “ผู้การเซี่ยคะ รบกวนรอฉันอยู่ตรงนี้สักครู่นะคะ…”

คำอธิบายยาวเหยียดที่เตรียมไว้ไม่ได้ใช้เลย เพราะเซี่ยหวยอันตอบตกลงโดยง่าย

“ได้ ผมจะรออยู่ที่นี่”

อวี๋หว่านเอ๋อร์พาโร่วจ้งอ้อมไปด้านหลังบ้าน เธอหยิบก้อนหินก้อนเล็กขึ้นมาแล้วขว้างไปยังหน้าต่างห้องใต้หลังคาเบาๆ

ไม่นานนัก หน้าต่างก็ถูกเปิดออก หยวนชิงชะโงกหน้าออกมา

โร่วจ้งส่งเสียงร้อง “เมี๊ยว” ดวงตาที่เคยหม่นหมองของหยวนชิงพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

อวี๋หว่านเอ๋อร์ทำท่าบอกให้เขียนหนังสือ หยวนชิงเข้าใจได้ทันที รีบทิ้งกระดาษกับปากกาลงมา

อวี๋หว่านเอ๋อร์เก็บขึ้นมาแล้วรีบเขียนอย่างรวดเร็ว “เอาของมาได้ไหม? มัดให้แน่นแล้วโยนลงมานะ เดี๋ยวฉันรอรับอยู่ข้างล่าง อีกอย่างตอนนี้รองหัวหน้าสถานีถูกกักตัวไว้ชั่วคราวแล้ว หลักฐานในมือคุณสำคัญมาก มันเป็นตัวตัดสินชะตากรรมเลยว่าจะเอาผิดเขาได้หรือเปล่า”

จากนั้นเธอก็ผูกกระดาษโน้ตติดกับก้อนหินแล้วขว้างกลับขึ้นไป

ภายในห้องใต้หลังคา หยวนชิงอ่านข้อความในกระดาษแล้วมือไม้ก็สั่นเทาเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หันกลับไปหยิบสัญญา สมุดบัญชี ใบเสร็จรับเงิน และปึกสลิปเงินเดือนที่เตรียมไว้นานแล้วออกมาห่อด้วยผ้า ก่อนจะมัดรวมกันเป็นปึกแน่นหนา

พอกลับมาที่หน้าต่าง เธอเห็นอวี๋หว่านเอ๋อร์กางแขนรออยู่แล้ว หยวนชิงจึงออกแรงโยนลงไป

ห่อผ้าตกลงสู่อ้อมแขนของอวี๋หว่านเอ๋อร์ได้อย่างเหมาะเจาะ

อวี๋หว่านเอ๋อร์เซไปครึ่งก้าว เมื่อกะน้ำหนักดูในใจก็รู้สึกยินดี

นี่มันมากกว่าที่คาดไว้เสียอีก!

เธอโบกมือลาทางหน้าต่างห้องใต้หลังคาแรงๆ ก่อนจะหันหลังวิ่งกลับไป

เซี่ยหวยอันที่นั่งรออยู่ในรถเห็นเธอกอดห่อของเต็มอ้อมแขนวิ่งหน้าตั้งเข้ามา แถมไรผมบนหน้าผากยังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาจึงรีบผลักเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้

อวี๋หว่านเอ๋อร์มุดตัวเข้ารถ แม้ลมหายใจจะยังหอบถี่ แต่ดวงตาของเธอกลับเป็นประกายวาววับ “หลักฐาน… ได้มาครบแล้วค่ะ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง