บทที่ 79 แข่งกันลับๆ

อวี๋หว่านเอ๋อร์พยักหน้าโดยไม่คิดจะปิดบังอะไร

เธอเล่าเรื่องที่ตู้ผิงสมคบคิดกับผู้จัดการหยวนแห่งโรงงานอาหาร กดขี่ขูดรีดคนงาน และทำลายชีวิตผู้คนจนหมดเปลือก รวมถึงเรื่องที่ผู้จัดการหยวนมีตู้ผิงคอยเป็นแบ็กหนุนหลัง และเรื่องที่หยวนชิงลูกสาวของผู้จัดการหยวนยอมเสี่ยงอันตรายมาแจ้งข่าวให้ฟังด้วย

หลี่หมิงฮุยฟังจบก็เบิกตากว้าง "มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ!"

"พี่ชายฉันกำลังรวบรวมพยานหลักฐานอยู่ ส่วนทางฝั่งผู้จัดการหยวนก็มีคนกำลังตรวจสอบบัญชีอยู่ค่ะ" อวี๋หว่านเอ๋อร์มองออกไปนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้าเริ่มมืดลง "ตราบใดที่หลักฐานทั้งสองฝั่งตรงกัน ตู้ผิงก็หนีไม่พ้นแน่"

พูดพลางเหลือบมองท้องฟ้านอกหน้าต่างโดยไม่ได้ตั้งใจ

เห็นดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า

แสงอัสดงย้อมท้องฟ้าฝั่งหนึ่งจนกลายเป็นสีส้มแดง

อวี๋หว่านเอ๋อร์ใจหายวาบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนสัญญาอะไรกับที่บ้านไว้ ก็ถึงกับสะดุ้งสุดตัว

"หัวหน้าสถานีคะ ดูสิคะ ฟ้ามืดแล้ว! พวกคุณยุ่งกับงานต่อเถอะค่ะ ฉันต้องรีบกลับบ้านแล้ว ไม่อย่างนั้นที่บ้านคงเป็นห่วงแย่"

ฉินป๋อเหวินและเซี่ยหวยอันที่กำลังพูดคุยกันอยู่ พอได้ยินอวี๋หว่านเอ๋อร์บอกว่าจะกลับ ทั้งสองคนก็พูดขึ้นมาเกือบพร้อมกันว่า "ผมไปส่งคุณเอง"

พูดจบ ทั้งสองคนก็ชะงักไปทันที

ต่างฝ่ายต่างมองตากัน บรรยากาศเริ่มมีความแปลกประหลาดขึ้นมา

ฉินป๋อเหวินได้สติก่อน "ผมรู้ที่อยู่ของสหายอวี๋ครับ พี่อัน พี่มีงานสำคัญต้องจัดการเยอะแยะ พี่ไปทำธุระของพี่เถอะ"

"ผมไม่เป็นไร ที่คุณต้องทำคือสืบสวนคดีของเสิ่นเว่ยต่อต่างหาก เผื่อว่าจะพบจุดเปลี่ยน นี่เป็นเรื่องสำคัญ ปล่อยให้ล่าช้าไม่ได้ ให้ผมไปส่งสหายหว่านเอ๋อร์เถอะ สะดวกกว่า"

กลายเป็นว่าทั้งสองคนไม่มีใครยอมใคร ต่างฝ่ายต่างคานอำนาจกันเงียบๆ

หลี่หมิงฮุยที่อยู่ข้างๆ เห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็มองไปทางเฟิงเจี้ยนกั๋วด้วยความสงสัย

พลางขยิบตาให้เป็นเชิงถามว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เฟิงเจี้ยนกั๋วเองก็มึนงงไม่แพ้กัน ทำได้เพียงยักไหล่แสดงว่าตนก็ไม่รู้เรื่องอะไรเช่นกัน

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่มีความอดทนรอพวกเขา จึงรีบวิ่งออกไป "พวกคุณยุ่งไปเถอะ ไม่ต้องไปส่งหรอก ฉันกลับก่อนนะ"

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ร่างก็วิ่งออกไปราวกับลมพัด

เซี่ยหวยอันเดินตามออกไป

ฉินป๋อเหวินตั้งใจจะตามไปเช่นกัน แต่ถูกหลี่หมิงฮุยเรียกไว้ "ป๋อเหวิน เธออยู่ตรวจสอบเส้นทางการก่อเหตุของเสิ่นเว่ยก่อน ดูซิว่าจะโยงไปถึงตู้ผิงได้ไหม"

พอได้ยินดังนั้น ฉินป๋อเหวินก็รู้สึกผิดหวังชั่วครู่

แต่เพียงครู่เดียวก็เรียกสติกลับมาได้

เขาหยุดเดิน หันกลับมาหาหลี่หมิงฮุย แล้วพยักหน้าตอบรับอย่างนอบน้อม "ครับหัวหน้าสถานี ผมเข้าใจแล้วครับ รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์ออกจากสถานีตำรวจ โร่วจ้งนึกว่าเธอมามารับตน จึงเดินด้วยท่าทางสง่างามเข้าไปหา

สิ่งที่โร่วจ้งคาดไม่ถึงเลยคือ อวี๋หว่านเอ๋อร์เดินผ่านหน้ามันไปโดยไม่หันมามองเลยสักนิด แม้แต่หางตาก็ไม่แล

โร่วจ้งชะงักกึก มันกะพริบตากลมโต ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

ผ่านไปครู่ใหญ่ มันถึงได้สติราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน

"เมี๊ยว!"

โร่วจ้งร้องเสียงแหลม ไม่สนความสง่างามอะไรทั้งนั้น มันโก่งตัวแล้วพุ่งตัวออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู วิ่งไล่ตามหลังอวี๋หว่านเอ๋อร์ไปติดๆ

ขณะวิ่ง ปากก็ร้องเรียกไม่หยุด

【มนุษย์! เจ้าจะไปไหน? ลืมข้าไปแล้วหรือ? ฮือๆ…】

อวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินเสียงร้องของโร่วจ้ง ถึงได้นึกขึ้นได้ว่าตนรีบร้อนจนลืมเจ้าโร่วจ้งไปจริงๆ

จึงรีบหยุดเดินแล้วเอ่ยขอโทษ "ขอโทษที รีบจนลืมเจ้าไปเลย"

พูดพลางยื่นมือไปอุ้มมัน

เซี่ยหวยอันตามมาทัน เห็นภาพนั้นเข้าพอดี

"ผมขับรถไปส่งคุณนะ"

【มนุษย์ คนคนนี้เป็นใคร?】

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่ได้ตอบคำถามของโร่วจ้ง ลูบหัวมันแล้วเดินตามไป

ขาสองข้างจะไปสู้สี่ล้อได้อย่างไร มีรถให้นั่งก็ประหยัดแรงไปได้ตั้งเยอะ

จากสถานีตำรวจไปถึงโรงพยาบาลยังมีระยะทางอีกพอสมควร

เมื่อมาถึงข้างรถ เซี่ยหวยอันเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้เธอ

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อวี๋หว่านเอ๋อร์ก็กอดแมวในอ้อมอกแน่น แล้วขึ้นไปนั่งบนที่นั่งผู้โดยสาร

"เราจะไปไหนกัน?"

เซี่ยหวยอันถามขณะจับพวงมาลัย

"ไปโรงพยาบาลค่ะ"

"ได้ครับ"

พอได้คำตอบ เซี่ยหวยอันก็แตะคันเร่งเบาๆ รถก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู

เมื่อล้อหมุนไปข้างหน้า ภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

มีเพียงวิวถนนที่ถอยหลังไปเรื่อยๆ นอกหน้าต่าง กับเสียงที่ดังแว่วเข้ามาเป็นระยะ ที่ยังคงพิสูจน์ได้ว่าเวลาไม่ได้หยุดนิ่ง

เซี่ยหวยอันทำลายความเงียบนี้ก่อน

เขาหันข้างเล็กน้อย สายตากวาดมองแมวในอ้อมอกของอวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างดูเหมือนไม่ใส่ใจ "เจ้าแมวตัวนี้สนิทกับคุณจังนะ โดยเฉพาะตอนที่เห็นหน้าคุณ ท่าทางเหมือนกำลังคุยโต้ตอบกับคุณอยู่เลย"

เซี่ยหวยอันพูดขึ้นลอยๆ

อวี๋หว่านเอ๋อร์รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังสงสัยตน

แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ ที่นี่ไม่ใช่โลกวันสิ้นโลก ไม่ได้มีคนที่มีพลังพิเศษแบบเธอ

แทนที่จะปล่อยให้เขาเดาสุ่มไปเรื่อย สู้ให้ ‘คำตอบ’ เขาไปเลยดีกว่า

"อืม… ฉันเป็นคนมีเมตตากับสัตว์ตั้งแต่เด็กค่ะ เลยพอจะเดาใจพวกมันจากท่าทางได้บ้าง"

เซี่ยหวยอันได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ในเวลานี้ โร่วจ้งกำลังขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของอวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างสบายอกสบายใจ แกว่งหางฟูๆ ไปมาอย่างเพลิดเพลิน

ผ่านการเดินทางที่ไม่ยาวนานนัก รถก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่ประตูโรงพยาบาล

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง