บทที่ 107 เส้นเวลาวนลูปสุดตะลึง

กลับถึงบ้าน เถาเหยียนเหยียนเหลือบดูเวลา แปดโมงสี่สิบนาที

เถาเหยียนเหยียนเตรียมขนมขบเคี้ยวไว้นิดหน่อย กินไปพลางอ่าน《ร้านชำแก้ทุกข์》ต่อไปพลาง เธออยากรู้มากว่านักกีฬาหญิงจากยุคเจ็ดศูนย์คนนั้นสุดท้ายจะเลือกทางไหน “ถ้าเป็นฉัน คงเลือกไปแข่งโอลิมปิกล่ะมั้ง……”

เถาเหยียนเหยียนคิดอย่างนั้น