บทที่ 500 มองลงมาเห็นขุนเขาทั้งหลายเล็กจ้อย!

“ก้นบ่อจุดตะเกียงเทียนส่องลึกถึงเธอ ส่งท่านพี่เดินทางไกลอย่าทิ้งกระดานหมาก”

ตอนที่ผู้ชมเพิ่งเห็นหลินจือไป๋เขียนสองประโยคแรกของบทกวีบทนี้ ก็รู้สึกว่าเรียบเรียงได้ประณีตเข้ากับบรรยากาศดี มีความกลมกลืนสอดคล้องกับอารมณ์ของโจทย์ แต่จะให้ถึงขั้นตะลึงนั้นยังห่างไกลนัก ถึงขั้นรู้สึกผิดหวังจางๆ ด้วยซ้ำ คงเพราะยังไม่ถึงระดับที่คาดหวังไว้ ตอนนี้ทุกคนคาดหวังกับอัจฉริยะผู้ชนะหกรวดคนนี้ไว้สูงมาก แต่พอสองประโยคหลัง “ลูกเต๋างามประณีตฝังถั่วแดงไว้ ความคิดถึงฝังลึกถึงกระดูกเธอรู้หรือไม่” ออกมา รสชาติของบทกวีทั้งบทก็อบอวลขึ้นมาในพริบตา!

ในห้องไลฟ์ของทุกทวีปเต็มไปด้วยเสียงอุทาน!