บทที่ 501 ภาพถ่ายหมู่คนเดียว!

พู่กันจรดลงฟ้าลมฝนตื่นตระหนก!

บทกวีเสร็จสิ้นภูตผียังหลั่งน้ำตา!

นี่คือ 《ทอดตามองขุนเขา》 ของตู้ฝู่!