บทที่ 51 บทที่ปฏิเสธไม่ได้

คนส่วนใหญ่มักจะอ่านนิตยสารจากหน้าไปหลังกันทั้งนั้น เลยยังไม่มีใครได้อ่านเรื่องสุดท้าย

ดังนั้น พอเห็นโพสต์นี้เข้า ทุกคนก็หลุดขำพรวดทันที

แต่นี่ก็ช่วยเตือนสติทุกคนว่า ที่แท้ฉบับนี้ปู้เยี่ยโหวเขียนเรื่องสั้นมาให้ถึงสองเรื่อง นักอ่านใจร้อนหลายคนจึงรีบข้ามเนื้อหาตรงกลางไปอ่านเรื่องสุดท้ายทันที

ให้ตายสิ!

สูตรสำเร็จเดิมเป๊ะ!

รสชาติคุ้นเคยเลย!

อ่านจบทั้งสองเรื่อง นักอ่านหลายคนต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึก

ภาวะโลกร้อนบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินต้องเกี่ยวกับผลงานพวกนี้แน่ๆ

“ผมนึกว่า《เก้าอี้มนุษย์》นี่จิตพอแล้วนะ ไม่นึกเลยว่าผลงานใหม่ของปู้เยี่ยโหวจะยิ่งหลุดโลกกว่าเดิม แถมยังปล่อยมาทีเดียวสองเรื่อง เรื่องหนึ่งก็จิตกว่าอีกเรื่อง!”

“รสชาตินี้แหละใช่เลย!”

“อ่านเรื่องสั้นของปู้เยี่ยโหวมาสามเรื่อง ผมหลงรักสไตล์ที่ดำมืดถึงขีดสุดแบบนี้เข้าแล้วล่ะ”

“ปู้เยี่ยโหว ผมขอเป็นแฟนคลับนะ!”

“ไม่นึกเลยว่านิตยสารฉบับนี้จะลงผลงานของปู้เยี่ยโหวอีก รอบนี้มีสองเรื่อง เซอร์ไพรส์เหมือนเคยเลย”

“คุณเรียกนี่ว่าเซอร์ไพรส์เหรอ?”

“สไตล์ดำมืดของเขาดูแล้วหลอนมาก”

“ผมก็กลัวนะ แต่เหมือนเวลาดูหนังผี กลัวไปด้วยแต่ก็อดใจไม่ดูไม่ได้”

“ส่วนตัวผมชอบ《คำสาปของพระเจ้า》ที่สุด แม้จะรสนิยมหนักไปหน่อย แต่จินตนาการล้ำลึกมาก โดยเฉพาะจุดหักมุมตอนจบที่พระเจ้าล้างโลกนั่นสุดยอดจริงๆ ผมว่าตัวเอกเรื่องนี้สะท้อนภาพในโลกความจริงได้หลายจุดเลย”

บางคนมองว่า《คำสาปของพระเจ้า》กำลังเสียดสีพวกนักเลงคีย์บอร์ด

เวลาเล่นเกม มักจะมีพวกนักเลงคีย์บอร์ดที่ชอบด่าถึงบุพการีคนอื่นอยู่เสมอ

คำด่าพวกนั้นที่แช่งเพื่อนร่วมทีมหลุดออกมาจากปากได้ง่ายๆ ลองคิดดูสิว่าถ้าคนพวกนี้ได้พลัง 'วาจาสิทธิ์' ขึ้นมาจะเป็นยังไง ไม่อยากจะนึกภาพเลย

บางคนก็วิเคราะห์เจาะจงลงไปอีก:

เรื่องนี้กำลังเสียดสีปรากฏการณ์ความรุนแรงบนโลกออนไลน์

“จินตนาการในแง่หนึ่งก็คือความจริง เพราะคำพูดสามารถฆ่าคนได้จริงๆ ไม่ใช่ภาพสะท้อนที่แท้จริงของความรุนแรงบนโลกออนไลน์หรอกหรือ?”

แน่นอนว่า

ก็มีบางคนที่บอกว่าเข้าไม่ถึงสไตล์แบบนี้เลย

“เรื่องของเขาดูสุดโต่งเกินไป ชอบนำอารมณ์และปรากฏการณ์บางอย่างในชีวิตจริงมาเขียนด้วยวิธีที่เว่อร์วังจนถึงขีดสุด มันให้ความรู้สึกกดดันมาก ประสบการณ์การอ่านเลยไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“รู้สึกว่านิตยสารเริ่มออกทะเลแล้วนะ แนวสืบสวนสอบสวนต่างหากที่เป็นหัวใจหลัก ตอนนี้กลายเป็นนิตยสารสยองขวัญไปแล้ว”

“ชื่อนิตยสารคือ《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》นะ แนวสืบสวนสยองขวัญก็มีอยู่ตลอด แค่พรสวรรค์ของปู้เยี่ยโหวในด้านนี้มันแรงเกินไปต่างหาก จริงๆ แล้วเรื่องส่วนใหญ่ก็ยังเน้นไปที่การสืบสวนอยู่ดี แต่ก็นะ ผมว่านิตยสารควรจะมีผลงานของนักเขียนแบบปู้เยี่ยโหวเยอะๆ หน่อย”

ไม่ว่าจะมีความเห็นอย่างไร

แต่อย่างน้อยทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันเรื่องหนึ่ง

ปู้เยี่ยโหว นักเขียนคนนี้ได้อาศัยสไตล์ส่วนตัวอันเป็นเอกลักษณ์ดึงดูดแฟนคลับจำนวนมหาศาล เรียกได้ว่าเป็นนักเขียนหน้าใหม่ที่มาแรงที่สุดในวงการนิยายทวีปฉินปีนี้!

แปลกใหม่

พิสดาร

น่าสะพรึงกลัว

สไตล์การเขียนแนวดำมืดของปู้เยี่ยโหว ย่อมนำมาซึ่งข้อถกเถียง ใครชอบก็จะชอบเข้าเส้น ใครไม่ชอบก็จะต่อต้านอย่างหนัก

ทว่า

ไม่ว่าจะชอบหรือเกลียด ทุกคนต่างต้องยอมรับว่าปู้เยี่ยโหวเริ่มดังแล้ว

ตอนนี้เว็บบอร์ดสำนักเขียนในหมวดสืบสวนระทึกขวัญดูเหมือนจะถูกนักเขียนคนนี้ยึดพื้นที่ไปแล้ว จะมองไปทางไหนก็เห็นแต่การพูดคุยหรือแม้แต่การถกเถียงถึงนิยายเรื่องสั้นสองเรื่องล่าสุดของเขา

นี่แหละคือคำว่าโด่งดัง

…

หลังเลิกเรียนตอนเย็น หลินจือไป๋กลับถึงบ้านได้ไม่นานก็ได้รับสายจากเจียงเฉิง บอกว่าทางสตูดิโอได้ใช้ชื่อปู้เยี่ยโหวไปลงทะเบียนบัญชีบนแพลตฟอร์มจีกวงเมื่อช่วงก่อน และทางนาเซินบุ๊คส์ก็ได้ยืนยันตัวตนเรียบร้อยแล้วในวันนี้

จากนั้นเจียงเฉิงก็ส่งชื่อบัญชีกับรหัสผ่านให้หลินจือไป๋

หลินจือไป๋จึงล็อกอินบัญชีจีกวงของ "ปู้เยี่ยโหว" ในมือถือ

บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินนี่ไม่ต้องกังวลเรื่องการถูกตรวจสอบที่อยู่ไอพี เพราะทางการได้ออกกฎห้ามทุกแพลตฟอร์มเปิดเผยข้อมูลประเภทนี้เพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัวของผู้ใช้งาน

บัญชีใหม่นี้มีผู้ติดตามแค่ห้าพันกว่าคน เพราะเพิ่งยืนยันตัวตนสำเร็จ หลินจือไป๋ไม่ได้โพสต์อะไรลงไป หลังจากจำชื่อบัญชีและรหัสผ่านได้แล้วก็ล็อกเอาต์ออก

จากนั้น

หลินจือไป๋ก็สั่งซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ทางออนไลน์ ถือว่าเป็นการซื้อมาเพื่อร่างแยกอย่างปู้เยี่ยโหวโดยเฉพาะ ป้องกันวันไหนที่เขาเผลอล็อกอินผิดบัญชี เพราะตอนนี้เขามีร่างแยกอยู่สองตัวแล้ว หากล็อกอินผิดขึ้นมาตัวตนอาจถูกเปิดเผยได้

วันถัดมา

โทรศัพท์เครื่องใหม่ก็มาส่งถึงที่

ตัวเครื่องสีดำออบซิเดียนดูเข้ากับสไตล์ของปู้เยี่ยโหวมาก

และในวันนี้เอง รายได้ของเดือนที่แล้วของหลินจือไป๋ก็โอนเข้ามาในบัญชี

มีทั้งค่าลิขสิทธิ์ภาพยนตร์ของนิยายเรื่องสั้นบางเรื่องที่ขายเหมาไป รวมถึงส่วนแบ่งจากการดาวน์โหลดเพลง《แสงจันทร์》และเพลงอื่นๆ ก่อนหน้านี้ และโบนัสพิเศษที่เสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์จ่ายให้สำหรับอันดับหนึ่งบนชาร์ตประจำซีซัน

"ยอดคงเหลือ 14,018,657.39 หยวน"

หลินจือไป๋มองยอดเงินในบัญชีธนาคารแล้วเผยรอยยิ้มออกมา

สะสมเงินทุนตั้งต้นเสร็จเรียบร้อย เงินฝากของเขาทะลุหลักสิบล้านจนได้ ถือว่าทำตามเป้าหมายเล็กๆ ได้สำเร็จ—

แผนการเริ่มต้นขึ้นได้แล้ว

หลินจือไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อยโดยไม่ลังเล เขาโอนเงินสิบสี่ล้านหยวนเข้าบัญชีของสตูดิโอคุนเผิงทันที

หลังจากได้รับเงินไม่นาน

เจียงเฉิงก็รีบมาหาหลินจือไป๋ที่พัก

"เอกสารทำเรื่องกองทุนส่วนบุคคลทำเสร็จเกือบหมดแล้วครับ ผมเอาเงินก้อนนี้ของบอสใส่เข้าไปก็จะมีผลบังคับใช้อย่างเป็นทางการ นอกจากนี้บริษัทคุนเผิงลงทุนก็ก่อตั้งเรียบร้อยแล้ว บอสมีแผนจะทำอะไรต่อครับ?"

ทุกอย่างดำเนินไปตามคำสั่งของหลินจือไป๋เมื่อครั้งก่อน

ช่วงนี้เจียงเฉิงยุ่งอยู่กับสองเรื่องนี้ตลอด ทัศนคติการทำงานถือว่ากระตือรือร้นมาก

เขาต้องจัดการทุกเรื่องที่บอสสั่งให้สวยงาม เพื่อที่จะได้เกาะขาบอสไว้ให้แน่นๆ

ในขณะเดียวกันเจียงเฉิงก็รู้ดีว่า

การที่บอสลงทุนลงแรงขนาดนี้ ทั้งทำกองทุนส่วนบุคคลทั้งตั้งบริษัทลงทุน ย่อมต้องมีแผนการขั้นต่อไปแน่นอน

"ผมจะส่งบทละครโทรทัศน์ให้คุณ"

หลินจือไป๋ส่งไฟล์บทละครเรื่อง《กวาดล้าง》ให้เจียงเฉิงต่อหน้า

"นี่คือสิ่งที่บอสเขียนเองเหรอครับ?"

เจียงเฉิงเหลือบมองไฟล์แล้วถามออกมาโดยสัญชาตญาณ

หลินจือไป๋ตอบเรียบๆ "ผมเคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ในฐานะนักเขียน การที่ผมจะเขียนบทละครโทรทัศน์ได้ด้วย ก็ถือว่าสมเหตุสมผลตามตรรกะนะ?"

เจียงเฉิงทำหน้ามึนงง

ตรรกะมันก็ใช่แหละ

คุณสมบัติของผู้เขียนบทกับนักเขียนมีความใกล้เคียงกัน เพราะต่างก็เป็นการเขียนเรื่องราวทั้งคู่

นักเขียนบางคนผันตัวมาเป็นคนเขียนบทละครก็มี และคนเขียนบทบางคนก็ลองหันมาเขียนนิยายดูบ้างก็มีเหมือนกัน

แต่เรื่องนี้ถึงจะปกติแต่มันก็ไม่ได้แพร่หลายขนาดนั้น—

คุณสมบัติใกล้เคียงกันไม่ได้แปลว่าจะสลับไปมาระหว่างสองอาชีพนี้ได้ดั่งใจนึก

และปัญหาที่ใหญ่กว่าคือ:

บอสของเขาคนนี้ทั้งแต่งเพลงเก่ง เขียนนิยายก็ได้ แถมยังเขียนบทละครได้ด้วย ขอบเขตความสามารถกว้างขวางเกินไปหรือเปล่า การศึกษาของลูกหลานตระกูลมหาเศรษฐียุคนี้มันเข้มข้นขนาดนี้เลยเหรอ?

เอาเถอะ

เจียงเฉิงไม่คิดหรอกว่านี่เป็นปัญหาเรื่องความเข้มข้นของการศึกษาลูกหลานตระกูลมหาเศรษฐีหรอก

คงต้องบอกว่าบอสคนนี้แสดงความสามารถออกมาจนดูผิดมนุษย์มนาไปหน่อย เหมือนจะเก่งไปซะทุกอย่าง

แต่อย่างไรก็ตาม บอสเคยเกริ่นเรื่องที่เขียนบทละครได้มาก่อนแล้ว และยังสั่งให้เจียงเฉิงหาวิธีสืบข้อมูลของผู้บริหารระดับสูงและระดับกลางของแผนกละครโทรทัศน์ของเสินฮว่ามาให้ด้วย เขาก็พอจะทำใจเตรียมตัวไว้บ้างแล้ว

เจียงเฉิงขจัดความสับสนในใจทิ้งไป แล้วพยักหน้า

หลินจือไป๋พอจะเดาความคิดของเจียงเฉิงในตอนนี้ออก แต่เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายจะค่อยๆ ชินไปเองในภายหลัง

"จากนี้ไปให้ทำตามที่ผมบอก…"

หลินจือไป๋เล่าแผนการขั้นต่อไปของเขาให้ฟังคร่าวๆ

"บอสครับ…"

ฟังแผนของหลินจือไป๋จบ เจียงเฉิงก็ทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็เงียบไป

"พูดมา"

หลินจือไป๋เอ่ยขึ้น

เจียงเฉิงลังเลแล้วพูดว่า "การวางแผนของบอสไม่มีปัญหาอะไรแน่นอนครับ แต่เงื่อนไขที่จะทำให้แผนการเหล่านี้สำเร็จคือ เสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ต้องไม่สามารถปฏิเสธบทละครเรื่องนี้ได้…"

"คุณลองกลับไปอ่านบทดูสิ"

หลินจือไป๋ยิ้มแล้วกล่าวว่า "เผื่อคุณจะมีความมั่นใจมากขึ้น"

เจียงเฉิงได้ยินดังนั้นก็นิ่งไป แล้วหันไปมองไฟล์บทละครในมือถือที่ชื่อว่า《กวาดล้าง》นั้น

บอสยังคงมั่นใจขนาดนี้ นี่จะเป็นบทละครที่แม้แต่เสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็ไม่อาจปฏิเสธได้จริงๆ หรือ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง