บทที่ 52 เตรียมกวาดล้างได้เลย

หลินจือไป๋ถอนหายใจเบาๆ มองตามแผ่นหลังของเจียงเฉิงที่เดินจากไป

ในฐานะเจ้าของตัวจริงของบริษัทคุนเผิงลงทุน นี่คือสถานะที่เขาไม่จำเป็นต้องประกาศให้คนนอกรู้ ตอนนี้เขาสวมหน้ากากในฐานะกองทุนส่วนบุคคลได้สำเร็จแล้ว

ผ่านไปสองเดือนกว่า

แผนการขั้นที่สองในการชิงสมบัติของหลินจือไป๋ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ต่อจากนี้เขาสามารถดำเนินการทั้งภายในและภายนอกไปพร้อมๆ กัน ด้านหนึ่งคือการค่อยๆ พัฒนาตัวเองอย่างเงียบๆ อีกด้านคือการช่วยเหลือครอบครัวทั้งในที่แจ้งและที่ลับ

แต่หลังจากนี้คงต้องลดความถี่ในการพบกับเจียงเฉิงลงหน่อย

เจียงเฉิงตอนนี้คือตัวแทนของคุนเผิงลงทุนที่หลินจือไป๋ผลักดันออกมาเบื้องหน้า ต่อไปจะต้องได้รับความสนใจจากวงการบันเทิงในทวีปฉินอย่างกว้างขวางแน่ ถ้าทั้งสองคนติดต่อกันบ่อยเกินไป อาจถูกคนจับพิรุธได้

พอดีวันนี้ที่โรงเรียนไม่มีเรียน

หลินจือไป๋เลยถือโอกาสกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัว

ตอนที่ถึงวิลล่าที่บ้านก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว คุณพ่อเพิ่งเลิกงานกลับมา เห็นหลินจือไป๋นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ในสวนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา จึงถือโอกาสนั่งลงข้างๆ ลูกชายคนเล็ก

"อ่านอะไรอยู่เหรอ?"

"ตำราสอนแต่งเพลงครับ"

หลินจือไป๋วางหนังสือในมือลง เขามักจะอ่านหนังสือเกี่ยวกับดนตรีในเวลาว่าง ตอนนี้เขาไม่ใช่เด็กอ่อนหัดที่ไม่รู้อะไรเลยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

"โตขึ้นเยอะเลยนะ"

หลินตงยิ้ม "เพิ่งอยู่ปีหนึ่งก็มีงานทำแล้ว แถมยังทำได้สำเร็จขนาดนี้ เก่งกว่าพ่อตอนนั้นเยอะเลย พ่อตอนปีหนึ่งยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังยุ่งกับอะไรอยู่"

"งานของคุณพ่อช่วงนี้เป็นไงบ้างครับ?" หลินจือไป๋ถามด้วยความห่วงใย

"กำลังรอข่าวจากฝ่ายผลิตอยู่น่ะ" หลินตงตอบอย่างจนใจ

"ฝ่ายผลิต?"

"ฝ่ายผลิตของเสินฮว่าเรามักจะได้รับบทละครส่งเข้ามาบ่อยๆ เหล่าโปรดิวเซอร์ก็จะคัดเลือกบทที่ตัวเองคิดว่ามีคุณค่า แล้วติดต่อไปยังผู้กำกับที่เหมาะสมเพื่อให้มาถ่ายทำ พ่อดูไปหลายเรื่องในปีนี้แต่ก็ยังไม่ค่อยถูกใจ เลยคิดว่าจะรอดูไปก่อนว่าจะมีบทดีๆ เข้ามาอีกไหม"

เมื่อก่อนหลินตงไม่เคยคุยเรื่องงานกับลูกชาย

แต่ตอนนี้หลินจือไป๋เริ่มโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ หลินตงในฐานะพ่อก็เลยเต็มใจที่จะพูดคุยแลกเปลี่ยนกับลูก

"งั้นแปลว่า…"

หลินจือไป๋ครุ่นคิด "คนเขียนบทก็เปรียบเสมือนคนแต่งเพลง ส่วนผู้กำกับก็เปรียบเสมือนนักร้องใช่ไหมครับ?"

"ก็ยังมีความแตกต่างอยู่บ้าง"

หลินตงอธิบาย "คนแต่งเพลงมักจะเซ็นสัญญาระยะยาวกับค่ายเพลง แต่คนเขียนบทเหมือนเป็นทหารรับจ้างมากกว่า ครั้งนี้อาจจะร่วมงานกับบริษัทนี้ ครั้งหน้าก็อาจจะไปร่วมงานกับอีกบริษัท แน่นอนว่าบริษัทระดับท็อปสามก็มีคนเขียนบทของตัวเองเหมือนกัน"

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนพูดต่อ

"แต่ความเข้าใจของลูกก็ถือว่าไม่ผิดหรอก สถานะของคนเขียนบทระดับบิ๊กเนมเทียบเท่ากับเจ้าพ่อแต่งเพลงในวงการดนตรีของลูกนั่นแหละ เพราะยังไงวงการบันเทิงก็ยึดคนเขียนบทเป็นศูนย์กลางอยู่แล้ว บทละครที่คนเขียนบทระดับท็อปพวกนั้นแต่งขึ้นมา จึงมักจะแย่งกันซื้อในหมู่บริษัทระดับท็อปสามได้ง่ายๆ"

"ก็เหมือนเพลงของเจ้าพ่อแต่งเพลงในวงการดนตรีของลูกนั่นไง"

"นักร้องทุกคนต่างก็แย่งกันขอลองอัดเสียงไม่ใช่เหรอ?"

"แต่น่าเสียดายที่ต่อให้เสินฮว่าแย่งงานของคนเขียนบทระดับท็อปมาได้ ก็ยังไม่ถึงคิวพ่ออยู่ดี ลุงรองของลูกเป็นผู้บริหารระดับสูงและควบตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายผลิต การจะจัดสรรบทละครของคนเขียนบทดังๆ ส่วนใหญ่เขาเป็นคนตัดสินใจ เว้นแต่ว่าคนเขียนบทเหล่านั้นจะไม่เห็นด้วย"

พูดจบ หลินตงก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า "เรื่องบ่นพวกนี้ฟังแล้วก็ผ่านไปเถอะ พ่อแค่คุยเล่นกับลูกเฉยๆ"

"ทองแท้ก็คือทองแท้ ยังไงก็ต้องส่องประกายครับ"

หลินจือไป๋ปลอบพ่อประโยคหนึ่ง

ในฐานะคนในครอบครัว หลินจือไป๋เคยดูละครที่พ่อกำกับ ละครพวกนี้มักได้คะแนนวิจารณ์สูง แต่เรตติ้งกลับธรรมดาเหมือนมีดีแค่ชื่อแต่ทำเงินไม่ได้ อย่างไรก็ตาม หลินจือไป๋รู้สึกว่าในฐานะผู้กำกับ ความสามารถของพ่อไม่มีปัญหา แค่ขาดโอกาสที่เหมาะสมเท่านั้น เพราะลุงรองคนนั้นคอยขัดขวางอยู่

อย่างที่พ่อบอกไป วงการบันเทิงของดาวเคราะห์สีน้ำเงินยึดระบบคนเขียนบทเป็นศูนย์กลาง

ระบบนี้หมายความว่าในกระบวนการผลิตภาพยนตร์และละคร ต้องให้คนเขียนบทเป็นผู้มีบทบาทหลัก

ในกองถ่าย นักแสดงกลัวคนเขียนบทที่สุด

เพราะถ้าขัดใจผู้กำกับอย่างมากก็แค่โดนด่า แต่ถ้าอยากเปลี่ยนนักแสดง ก็ยังต้องดูสัญญาที่เซ็นไว้ก่อนหน้านี้ด้วย

แต่ถ้าขัดใจคนเขียนบทล่ะ?

นั่นเท่ากับว่าบทบาทของคุณอาจจะหายวับไปหรือต้องบอกลาบทนั้นไปได้เลย

อำนาจอยู่ในมือคนเขียนบท บทบาทของนักแสดงมากน้อยแค่ไหนคนเขียนบทก็เป็นคนกำหนดทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?

คนเขียนบทระดับท็อปพวกนั้นสามารถตัดสินใจเลือกนักแสดงเองได้ด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้นคือสามารถเปลี่ยนตัวผู้กำกับที่นายทุนวางไว้ได้เลย เห็นได้ชัดว่าสถานะในวงการสูงส่งขนาดไหน!

ว่ากันตามตรง

อย่าไปคิดว่าที่โลกเก่าจะมีแต่ระบบผู้กำกับเป็นศูนย์กลาง

เบื้องหลังผู้กำกับยังมีโปรดิวเซอร์และนายทุนคอยควบคุมอยู่

แต่โดยรวมแล้ว สถานะของผู้กำกับในจีนแผ่นดินใหญ่ถือว่าสูงมาก ไม่เหมือนวงการละครฮ่องกงที่ส่วนใหญ่จะใช้ระบบผู้ควบคุมการผลิตเป็นศูนย์กลาง

ฝั่งยุโรปกับอเมริกาจะซับซ้อนกว่า

มีทั้งระบบผู้กำกับเป็นศูนย์กลาง ระบบคนเขียนบทเป็นศูนย์กลาง และระบบโปรดิวเซอร์เป็นศูนย์กลาง

นอกจากนี้หลายคนน่าจะเคยดูซีรีส์เกาหลี

จริงๆ แล้วซีรีส์เกาหลีคือตัวอย่างที่ชัดเจนของโครงสร้างระบบคนเขียนบทเป็นศูนย์กลาง

เพราะรูปแบบที่เน้นเนื้อหาเช่นนี้เอง กระแสเกาหลีถึงได้โด่งดังอย่างมากหลังยุคมิลเลนเนียม จนถึงขั้นเริ่มการรุกรานทางวัฒนธรรม จนกระทั่งซีรีส์เกาหลีครองตลาดทั่วโลกในเวลาต่อมา

แน่นอนว่านี่เป็นในแวดวงโทรทัศน์

ถ้าเป็นวงการภาพยนตร์ของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ผู้กำกับระดับท็อปยังสามารถปะทะกับเหล่าคนเขียนบทได้ตรงๆ เพราะภาพยนตร์ไม่ใช่แค่ศิลปะของบทละคร แต่ยังเป็นศิลปะของแสงและเงาอีกด้วย

โดยรวมแล้ว การเป็นผู้กำกับบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินถือว่าลำบากมาก มักจะต้องคอยมองดูสีหน้าคนเขียนบทอยู่บ่อยครั้ง

"หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ"

หลินตงตบแขนหลินจือไป๋

หลินจือไป๋ยิ้ม สายตามองไปยังไกลๆ

ตามแผนที่ตกลงกันไว้ เจียงเฉิงน่าจะส่งบทละคร 《กวาดล้าง》 ให้โปรดิวเซอร์คนใดคนหนึ่งของเสินฮว่าไปเรียบร้อยแล้วสินะ?

ระบบคนเขียนบทเป็นศูนย์กลางในวงการโทรทัศน์ของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน

ระบบนี้จำกัดสิทธิ์ของผู้กำกับละครอย่างพ่อ แต่กลับทำให้หลินจือไป๋มีพื้นที่ในการดำเนินการมากขึ้น

เตรียมตัว 'กวาดล้าง' กันได้เลย

…

ทางด้านอีกฟากหนึ่งของเมือง

จ้าวเล่ยแห่งฝ่ายผลิตของเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์นั่งรถกลับบ้านหลังเลิกงาน ขณะหลับตาพักผ่อนก็ได้รับโทรศัพท์จากเบอร์แปลกหน้า

"ไม่ทราบว่าใครครับ?"

"สวัสดีครับคุณจ้าว ขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อเจียงเฉิง เป็นตัวแทนจากคุนเผิงลงทุน" เสียงจากปลายสายพูดขึ้น

"คุนเผิงลงทุน?"

จ้าวเล่ยรู้จักเจ้าของบริษัทลงทุนหลายแห่ง แต่คุนเผิงนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยิน

"บริษัทเราเพิ่งก่อตั้งใหม่ คุณจ้าวไม่เคยได้ยินก็ไม่แปลกครับ ผมมีบทละครอยู่เรื่องหนึ่ง ไม่ทราบว่าคุณจ้าวสนใจไหมครับ?"

"ผลงานของอาจารย์ท่านไหนล่ะ?"

จ้าวเล่ยเริ่มมีความคาดหวังเล็กน้อย เขาได้รับโทรศัพท์ทำนองนี้บ่อยๆ ฝ่ายตรงข้ามสามารถหาเบอร์โทรของเขาได้ แสดงว่าต้องมีฝีมืออยู่บ้าง

"คนเขียนบทคืออาจารย์ปู้เยี่ยโหวครับ"

เจียงเฉิงทำตามคำสั่งของเจ้านาย โดยลงชื่อบทละครด้วยนามแฝงปู้เยี่ยโหวโดยตรง ในเมื่อคุณลักษณะของนักเขียนและคนเขียนบทใกล้เคียงกัน การจัดวางแบบนี้จึงถือว่าสมเหตุสมผล

"อาจารย์ปู้เยี่ยโหวเป็นนักเขียนที่ยอดเยี่ยมมาก…"

"ผมต้องขอโทษด้วย แต่ชื่อนักเขียนปู้เยี่ยโหว ผมเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก"

จ้าวเล่ยขัดจังหวะเจียงเฉิง เขาสูญเสียความสนใจในบทละครไปแล้ว จึงหาข้ออ้างว่า

"ตอนนี้ผมยังมีธุระ ตัวแทนเจียง ส่งบทบางส่วนมาที่อีเมลผมแล้วกัน ถ้ามีเวลาว่างผมจะเปิดดู"

"ได้ครับ รบกวนด้วยนะครับ ลาก่อน"

น้ำเสียงของอีกฝ่ายราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ และวางสายไปอย่างเด็ดขาดโดยไม่ถามที่อยู่อีเมลของเขาด้วยซ้ำ

ใจถึงมาก

จ้าวเล่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ปกติแล้วตัวแทนบริษัทลงทุนที่ต้องการร่วมมือกับเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ มักจะพยายามพูดโน้มน้าวใจสักสองสามประโยคว่าบทนี้ดีอย่างไรบ้าง หรือขอให้ช่วยพิจารณาให้ดีๆ

แต่เมื่อวางสายไปแล้ว จ้าวเล่ยก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ และหลับตาพักผ่อนต่อ

ทว่าคนขับรถของจ้าวเล่ยกลับพูดแทรกขึ้นมาตอนติดไฟแดงว่า:

"นิยายของปู้เยี่ยโหวสนุกดีนะครับ"

คนขับรถคนนี้เป็นญาติห่างๆ ของจ้าวเล่ยจากบ้านเกิด บางครั้งก็สามารถคุยกันได้

"คนนี้มีชื่อเสียงเหรอ?"

จ้าวเล่ยลืมตาขึ้น เขาทำความรู้จักนักเขียนดังๆ มามากมาย แต่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับชื่อปู้เยี่ยโหวเลย

"เหมือนจะเป็นนักเขียนหน้าใหม่ครับ"

คนขับรถครุ่นคิด "น่าจะเพิ่งเดบิวต์ได้ไม่นานนะครับ คุณก็รู้ว่าปกติผมชอบอ่านหนังสือฆ่าเวลา ผลงานของเขาผมเพิ่งอ่านไปพอดี"

"อืม"

จ้าวเล่ยตอบรับสั้นๆ แต่แล้วโทรศัพท์ก็มีการแจ้งเตือนอีเมลเข้ามา

ผู้ส่งเขียนว่า 【ตัวแทนบริษัทคุนเผิงลงทุน เจียงเฉิง】

จ้าวเล่ยหลุดขำ

ตัวแทนจากคุนเผิงลงทุนอะไรนี่ดูเหมือนจะมีฝีมือไม่เบา ไม่เพียงแต่หาเบอร์โทรศัพท์ของเขาเจอ แม้แต่ที่อยู่อีเมลก็ยังรู้

คนประเภทนี้ส่วนใหญ่ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว

ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อกี้ตอนวางสายถึงได้ดูมั่นใจขนาดนั้น

เขานึกขึ้นได้ว่ายังเหลือระยะทางอีกพอสมควรที่จะถึงบ้าน เลยตัดสินใจรับไฟล์บทละครมาเปิดดูเล่นๆ ถือว่าฆ่าเวลา

ในสถานการณ์ปกติ

จ้าวเล่ยไม่มีทางอ่านบทละครจากนักเขียนหน้าใหม่แบบนี้แน่

ไม่ใช่เพราะจ้าวเล่ยดูถูกนักเขียนหน้าใหม่ หรือไม่รับผิดชอบต่องาน

คนที่สามารถยืนหยัดอยู่ในเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ได้ไม่มีใครธรรมดา แต่เป็นเพราะสถานะและตำแหน่งของจ้าวเล่ยนั้นพิเศษมาก บทละครหลากหลายประเภทที่ต้องเจอในแต่ละวันนั้นมีเยอะจนนับไม่ถ้วน

ถ้าอ่านบทของทุกคน รับรองว่าต้องทำงานจนเสียชีวิตแน่!

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานของจ้าวเล่ย ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน

ดังนั้น โดยปกติแล้วจ้าวเล่ยจะโยนผลงานของนักเขียนที่ไม่คุ้นชื่อให้ลูกน้องคัดกรองก่อนรอบหนึ่ง แล้วเลือกบทที่มีคุณค่าส่งขึ้นมา เฉพาะผลงานของนักเขียนที่มีชื่อเสียงเท่านั้นที่เขาจะพิจารณาด้วยตัวเอง

แต่การที่เจียงเฉิงเตรียมตัวมาดีขนาดนี้ ทั้งเบอร์โทรและอีเมล ทำให้จ้าวเล่ยรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้าง

หลังจากดาวน์โหลดไฟล์เสร็จ

จ้าวเล่ยเห็นข้อมูลเบื้องต้นที่แสดงอยู่บนหน้าแรกของบทละคร

บทละคร: กวาดล้าง

ประเภท: ตำรวจ/อาชญากรรม/เมือง

จำนวนตอน: 43 ตอน

นอกจากเนื้อหาเหล่านี้แล้ว ยังมีการแนะนำภูมิหลังของตัวเอกสองคน พร้อมกับแนบเรื่องย่อของเรื่องมาด้วย

จ้าวเล่ยไม่ได้เห็นอะไรที่พิเศษในเรื่องย่อ มันก็เหมือนกับละครตำรวจทั่วๆ ไป ที่ใช้การกวาดล้างอาชญากรรมของทางการเป็นจุดเริ่มต้น และมีเป้าหมายหลักคือการจับกุมหัวหน้ามาเฟียคนหนึ่ง

แต่ข้อมูลภูมิหลังของตัวเอกอย่างอันซิน กลับทำให้จ้าวเล่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"การออกแบบภูมิหลังตัวเอกแบบนี้ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก"

ตัวเอกอันซินไม่ใช่ตำรวจชั้นผู้น้อยธรรมดา?

ละครตำรวจประเภทเดียวกัน ตัวเอกมักจะเป็นเจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการ หรืออย่างมากก็หัวหน้าทีมสืบสวน

แต่สถานะของอันซินกลับมีความพิเศษ โดยเฉพาะการมีภูมิหลังที่โดดเด่น ซึ่งคนดูน่าจะชอบกัน เพราะทุกคนชอบความรู้สึกที่ตัวเอกมีเบื้องหลังสนับสนุน ออกแนวละครที่ดูแล้ว "สะใจ"

ต่อมาคือเนื้อเรื่อง

ฉาก เวลา และบทสนทนา ล้วนเป็นรูปแบบบทละครมาตรฐาน

บทนำตอนแรกแนะนำสถานที่ที่เรียกว่า "จิงไห่"

เมื่อช่วงก่อน จิงไห่เพิ่งผ่านการกวาดล้างอาชญากรรมครั้งใหญ่ กลุ่มมาเฟียที่ฝังรากลึกมานานถูกกำจัด ทางการยึดเงินทุนได้จำนวนมาก ใครจะไปคิดว่าน้ำในที่แห่งนี้จะลึกกว่าที่คิดไว้เสียอีก—

ในเมืองนี้ยังมีกลุ่มอาชญากรรมหลงเหลืออยู่

หลังจากหน่วยงานระดับบนได้รับแจ้งเบาะแส จึงส่งทีมชี้แนะลงพื้นที่ โดยสั่งให้ผู้นำที่ชื่อว่าสวี่จงเป็นหัวหน้าทีม และต้องขุดรากถอนโคนกลุ่มอาชญากรรมในจิงไห่ออกมาให้หมด

ก่อนออกเดินทาง

เบื้องบนกำชับสวี่จงเป็นพิเศษว่า:

ให้ใช้ 'บริษัทเฉียงเซิ่ง' แห่งจิงไห่เป็นจุดทะลวงเพื่อแก้ปัญหา

บริษัทเฉียงเซิ่งแห่งจิงไห่เป็นองค์กรขนาดใหญ่ ความสัมพันธ์ทางสังคมซับซ้อนมาก ประธานบริษัทที่ชื่อเกาฉีเฉียง ยิ่งเป็นผู้นำทางธุรกิจในท้องถิ่นจิงไห่ อิทธิพลในพื้นที่นั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง

ทีมชี้แนะเดินทางถึงจิงไห่

จากนั้นตัวเอกอันซินก็ปรากฏตัวอย่างเป็นทางการ และเริ่มมีปฏิสัมพันธ์กับสวี่จงและคนอื่นๆ ในทีมชี้แนะ

ตัวเอกอันซินที่มีอายุน้อยแต่กลับมีผมขาวโพลนทั้งหัว ได้พาเรื่องราวย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบปีก่อนผ่านความทรงจำ

ปีนั้น

ประธานบริษัทเฉียงเซิ่ง เกาฉีเฉียง ยังเป็นแค่คนขายปลา

เพราะไปมีเรื่องชกต่อยจึงถูกแจ้งความ เกาฉีเฉียงเลยถูกส่งตัวเข้าสถานกักกันในช่วงเทศกาลปีใหม่

คืนนั้นบังเอิญว่าเป็นเวรของอันซิน

จุดเชื่อมโยงของตัวเอกทั้งสองฝ่าย ทั้งฝ่ายขาวและฝ่ายดำเริ่มขึ้นจากตรงนี้

จ้าวเล่ยอ่านบทละคร ในฐานะโปรดิวเซอร์ที่มีคุณภาพ เขารู้ว่าเนื้อเรื่องมาถึงตรงนี้ถึงจะเริ่มเข้าสู่เนื้อหาหลักจริงๆ

จุดเริ่มต้นสร้างความสงสัยได้ดีมาก

ตัวเอกอันซินที่มีภูมิหลังไม่ธรรมดาในระบบราชการ ทำไมยี่สิบปีผ่านไปถึงได้ผมขาวทั้งหัว?

ในทางตรงกันข้าม

ตัวละครรองอย่างเกาฉีเฉียงที่เริ่มต้นจากการขายปลา แรกเริ่มเดิมทีแม้แต่แผงขายปลายังรักษาไว้ไม่ได้

พวกนักเลงในตลาดแค่ใช้วิธีนิดหน่อย ก็ส่งเขาเข้าสถานกักกันในช่วงเทศกาลปีใหม่ได้แล้ว

ขอถามหน่อยเถอะ คนระดับรากหญ้าที่สุดในสังคมแบบนี้ ในเวลาเพียงยี่สิบปีข้างหน้า กลายเป็นหัวหน้ากลุ่มอาชญากรรมที่ซ่อนตัวลึกที่สุดในเมืองจิงไห่ได้อย่างไร?

"ซี้ด"

จ้าวเล่ยเริ่มมีความสนใจในเนื้อเรื่องถัดไป เขาปรับท่านั่งและเก็บความรู้สึกสบายๆ ของตัวเองไป

"น่าสนใจแฮะ…"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง