บทที่ 53 อันซินกับเกาฉีเฉียง

ตอนท้ายของตอนแรก เส้นเวลากลับมาสู่ปัจจุบันอีกครั้ง

เกาฉีเฉียง นักธุรกิจรายใหญ่แห่งเมืองจิงไห่ ควักเงินทำประโยชน์ให้บ้านเกิดตามธรรมเนียมเช่นเคย

เขาพาลูกน้องอย่างถังเสี่ยวหลงไปจัดงานเลี้ยงเชิญชาวบ้านมากินข้าว ได้รับคำขอบคุณซาบซึ้งในบุญคุณจากชาวบ้านกันถ้วนหน้า

ระหว่างงานเลี้ยง มีผู้เฒ่าคนหนึ่งพูดขึ้นมาลอยๆ เรื่องที่ข้างบนจะเปิดปฏิบัติการกวาดล้างผู้มีอิทธิพลแล้วจับตัวพี่เต้า ยังถามเกาฉีเฉียงด้วยว่ารู้จักพี่เต้าผู้มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งเมืองจิงไห่คนนี้หรือเปล่า

ว่ากันว่าพี่เต้าคนนี้ตัดมือตัดเท้าคนเป็นว่าเล่น

เป็นคนโหดที่น่ากลัวที่สุดในวงการมืดของจิงไห่ทั้งหมด

เกาฉีเฉียงส่ายหน้าบอกว่าไม่เคยได้ยินชื่อคนคนนี้ จากนั้นก็เบี่ยงไปพูดเรื่องอื่น

ตอนนั้นเองมีลูกน้องนักเลงคนหนึ่งวิ่งเข้ามา เรียกถังเสี่ยวหลงตรงๆ ว่า “พี่เต้า” ชาวบ้านต่างตกใจจนนั่งไม่ติดที่ไปทันที……

พี่เต้า?

ที่แท้พี่เต้าผู้น่ากลัวคนนั้นก็นั่งอยู่ในงานเลี้ยงนี่เอง เขาคือถังเสี่ยวหลง คนสนิทของเกาฉีเฉียงงั้นเหรอ?

ฟึ่บ!

ม่านใหญ่เปิดฉาก!

ความเงียบในตอนนี้ทรงพลังยิ่งกว่าเสียงใดๆ!

เนื้อเรื่องของตอนแรกจบลงตรงนี้

แต่จ้าวเล่ยที่นั่งอยู่เบาะหลังของรถกลับรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ มองบทละครในมือถือ ในใจก็ปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมซัด!

ยอดเยี่ยม!

บทละครนี้ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!

ฝีมือของคนเขียนบทลึกล้ำสุดๆ แค่ตอนเดียวก็ดึงความคาดหวังขึ้นไปจนเต็มหลอด ภาพลักษณ์ของตัวเอกทั้งสองก็ชัดเจนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว!

พระเอกอันซิน——

อันซินเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก โตมาด้วยการถูกรับเลี้ยง จิตใจดีงาม เกลียดความชั่วเหมือนศัตรู แต่การวางตัวและการทำงานกลับไม่แข็งทื่อ ไม่ทำให้คนรู้สึกห่างเหิน และยิ่งไม่ขาดความสมจริงของตัวละคร เขาเหมือนคนดีแบบที่เราจะได้เจอในชีวิตจริง แบบที่ทำให้คนรู้สึกอยากเข้าใกล้

ใช่แล้ว

ก็คือความสมจริงแบบนี้

เมื่อเทียบกับตัวเอกที่ทั้งยิ่งใหญ่ ถูกต้อง และดีงามสมบูรณ์แบบในละครตำรวจจับโจรทั่วไป อันซินมีความเป็นมนุษย์ที่ติดดินเพิ่มขึ้นมา ทำให้คนชอบจากใจจริง

ตัวเอกฝ่ายร้ายเกาฉีเฉียง——

เกาฉีเฉียงก็ไม่มีพ่อไม่มีแม่เช่นกัน แต่มีน้องชายหนึ่งคนกับน้องสาวหนึ่งคน

เขาอาศัยการฆ่าปลาขายปลาในตลาดสด เลี้ยงดูน้องชายและน้องสาววัยเยาว์

ทั้งที่ชีวิตของเกาฉีเฉียงเองทั้งลำบากทั้งเหนื่อย แต่เขากลับแบกรับภาระครอบครัวไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ อาศัยแรงตัวเองคนเดียวส่งเสียน้องสองคนที่เป็นเด็กเรียนดีให้ได้เรียนหนังสือ:

น้องชายเกาฉีเฉิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว

น้องสาวเกาฉีหลานผลการเรียนก็ดีมากเช่นกัน

ความรักระหว่างพี่น้องลึกซึ้งมาก

เมื่อรู้ข่าวว่าเกาฉีเฉียงถูกขังในสถานกักกันในคืนส่งท้ายปีเก่า น้องชายและน้องสาวของเขาก็ฝ่าความหนาวเหน็บถือเกี๊ยวมาหาทั้งคืน แล้วไปเจออันซินพอดีที่หน้าประตู

พูดได้ว่า:

เนื้อเรื่องช่วงเอาเกี๊ยวมาส่งนี้ คือจุดที่ทำให้จ้าวเล่ยซาบซึ้งที่สุดในตอนแรก!

ผ่านการเดินทางกระเด้งกระดอนมาตลอดทาง เกี๊ยวในกล่องสเตนเลสที่บุบบู้บี้นั้นก็เย็นชืดไปหมดแล้ว แทบจะเละกลายเป็นก้อนเหลวๆ

สองพี่น้องอ้อนวอนอันซิน:

ช่วยเอาเกี๊ยวเข้าไปให้พี่ชายกินได้ไหม?

อันซินพระเอกคนนี้มีบุคลิกเฉพาะตัวมาก และยึดกฎระเบียบมาก ภูมิหลังของเขาไม่ธรรมดา

ข้างบนมีผู้บังคับบัญชาระดับสูงสองคนที่ปฏิบัติต่อเขาเหมือนลูกแท้ๆ

แต่อันซินกลับไม่ไว้หน้าผู้บังคับบัญชาทั้งสองคนนี้อยู่บ่อยๆ

ทว่าคนที่แม้แต่หน้าผู้บังคับบัญชายังไม่ไว้อย่างเขา พอเจอคำอ้อนวอนจากน้องชายน้องสาวของเกาฉีเฉียงกลับใจแข็งปฏิเสธไม่ลง

นี่แหละคือจุดเปล่งประกายของตัวละคร

อันซินเกิดความสงสาร ทำได้แค่ให้น้องชายน้องสาวบ้านเกาเข้ามาก่อน แล้วแบ่งเกี๊ยวที่ยังอุ่นๆ ของตัวเองให้พวกเขากิน

“ให้พี่ชายดูรายการฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิด้วยได้ไหมคะ?”

เด็กสาวเกาฉีหลานพูดอ้อมแอ้ม เอ่ยปากอย่างระมัดระวัง

อันซินไม่ได้พูดอะไรเลย นี่มันผิดระเบียบ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงแค่เงียบๆ เร่งเสียงรายการฉลองเทศกาลฤดูใบไม้ผลิในทีวีให้ดังขึ้น พร้อมกับแบ่งเกี๊ยวร้อนๆ ให้เกาฉีเฉียงด้วย

ฉากนี้

ตัวอักษรในบทละครนั้นเย็นชา

เวลา สภาพแวดล้อม และภาษาล้วนเป็นเหตุเป็นผล

แต่อารมณ์ของตัวละครหลายตัวกลับระเบิดออกมาเต็มที่ ณ จุดนี้

แค่อ่านตัวอักษรเย็นชา จ้าวเล่ยก็รู้สึกจมูกแสบร้อน สะเทือนใจอย่างยิ่ง!

ก็เพราะความดีงามของอันซิน เขาถึงได้แบ่งเกี๊ยวของตัวเองให้สามพี่น้องเกาฉีเฉียง

ก็เพราะความอบอุ่นที่อันซินมอบให้นี้ ถึงได้ทำให้เกาฉีเฉียง คนที่อีกยี่สิบปีต่อมาแทบจะกุมอำนาจเบ็ดเสร็จทั้งฝ่ายขาวและฝ่ายดำในเมืองจิงไห่ แต่ตอนนี้ยังเป็นแค่คนขายปลา แม้แต่ช่วงปีใหม่ยังต้องใช้ชีวิตในสถานกักกัน ร้องไห้จนพูดไม่ออก

คืนนี้

ข้างนอกเสียงประทัดดังสนั่นพร้อมกัน

เป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากันพอดี

เกาฉีเฉียงถูกขังอยู่ในสถานกักกัน สวมกุญแจมือ หน้าตาฟกช้ำดำเขียว เสื้อผ้าขาดวิ่น ร้องไห้จนพูดไม่ออกขณะกินเกี๊ยวที่ยังมีไออุ่นหลงเหลือ แต่กลับเผยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ดวงตาแดงก่ำพูดกับอันซินว่า:

“คุณตำรวจอัน สวัสดีปีใหม่ครับ”

ตัวละครส่องประกายถึงพัฒนาการ การพบกันครั้งแรกของตัวเอกทั้งสองเหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิง!

เกี๊ยวชามนั้นในสถานกักกันคืนส่งท้ายปีเก่า ทำให้คาแรกเตอร์ของอันซินยืนหยัดได้ และทำให้คาแรกเตอร์ของเกาฉีเฉียงยืนหยัดได้ด้วย

ตัวเอกคู่?

ขาวดำต่อสู้กัน?

แก่นของละครเรื่องนี้ตั้งไว้ชัดเจน ฝ่ายธรรมะกับฝ่ายร้ายตรงข้ามกันโดยสมบูรณ์

แต่การพบกันครั้งแรกของอันซินกับเกาฉีเฉียง กลับเป็นภาพที่อบอุ่นเยียวยาจิตใจได้ถึงเพียงนี้

เกาฉีเฉียงไม่ใช่คนเลว

อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ใช่

เกาฉีเฉียงในตอนนี้เป็นแค่คนน่าสงสารคนหนึ่ง

คืนส่งท้ายปีเก่าในสถานกักกัน สิ่งที่เกาฉีเฉียงคิดอยู่เต็มหัวใจ ก็แค่อยากให้น้องชายน้องสาวของตัวเองได้กินข้าวคืนส่งท้ายปีสักคำ

และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ตอนที่สอง ตอนที่สาม ตอนที่สี่……

เวลาผ่านไปทีละนิด จ้าวเล่ยพลิกหน้าอ่านอย่างกระหายราวกับหิวโหย สองตาไม่เคยละไปจากบทละครเลยแม้ครู่เดียวตั้งแต่ต้นจนจบ จนลืมตัวไปโดยสิ้นเชิง

“ถึงแล้วครับ”

คนขับรถเอ่ยเตือน

จ้าวเล่ยไม่ตอบ

คนขับรถจำต้องเพิ่มเสียง:

“พี่จ้าว!”

ยังคงไม่มีเสียงตอบ

“ถึงบ้านแล้วครับ!”

ยังคงเงียบ

จนคนขับรถเตือนเป็นครั้งที่สี่ จ้าวเล่ยถึงเพิ่งได้สติกลับมา เขาเปิดประตูลงจากรถ แต่สายตายังจ้องมือถือไม่วาง

“ระวังขั้นบันไดนะครับ”

“รู้แล้วน่า”

จ้าวเล่ยเพิ่งพูดจบก็สะดุดเข้าให้

เห็นคนขับรถกลั้นหัวเราะ จ้าวเล่ยก็ถลึงตาใส่อย่างหัวเสีย

กำลังจะก้มหน้าอ่านบทละครต่อ จ้าวเล่ยก็หน้าเปลี่ยนสีกะทันหัน นึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญมากเรื่องหนึ่ง

แย่แล้ว!

จ้าวเล่ยรีบหยิบมือถือออกมาไล่ดูประวัติการโทรของวันนี้

พอเจอเบอร์แปลกที่โทรหาตัวเองก่อนหน้านี้ก็กดโทรกลับทันที

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

มือถือส่งเสียงดัง

จ้าวเล่ยเดินวนอยู่กับที่ หูแนบมือถือ ฟังเสียงตู๊ดๆ อันเย็นชา ในใจเต็มไปด้วยความร้อนรน

บ้าเอ๊ย!

ตอบสนองช้าไป!

ไอ้ตัวแทนของบริษัทคุนเผิงลงทุนอะไรนั่น ในเมื่อส่งบทละครมาให้ตัวเองได้ ก็ต้องส่งบทละครให้คนอื่นได้เหมือนกัน!

คนพวกนี้ส่งต้นฉบับเดียวไปหลายที่เป็นเรื่องปกติ

และยิ่งมีคนได้อ่านบทละครนี้มากเท่าไหร่ เรื่องก็จะยิ่งยุ่งยากมากเท่านั้น!

เพราะคนในวงการที่มีประสบการณ์คนไหนก็ดูออกถึงคุณภาพของบทละครนี้!

ต้องคว้ามา!

ต้องคว้ามาให้ได้!

บทละครนี้จะตกไปอยู่ในมือคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด!

โดยเฉพาะจะตกไปอยู่ในมือนาเซินหรือเทียนกวงไม่ได้!

ยังดีที่

ในที่สุดสายก็ติด

เสียงจากปลายสายดูเหมือนจะไม่แปลกใจเลย ซ้ำยังแฝงรอยยิ้มจางๆ อยู่ด้วย

“คุณจ้าวอ่านบทละครของเราแล้วหรือครับ?”

“อ่านแล้ว”

จ้าวเล่ยพยายามกดความร้อนรนในใจไว้ รักษาน้ำเสียงให้เรียบเฉยที่สุด

“บทละครนี้ใช้ได้อยู่ ผมอาจจะพิจารณาซื้อ บอกราคาที่คุณตั้งใจไว้มาสิ”

“รอสักครู่นะครับ”

เจียงเฉิงครุ่นคิด “ผมอยากดูข้อเสนอราคาของนาเซินกับเทียนกวงก่อน หวังว่าคุณจ้าวจะไม่ถือสานะครับ เทียบราคาสักสามเจ้าก็ต้องทำกันอยู่แล้ว ยังไงผมก็เป็นแค่นักธุรกิจคนหนึ่ง”

ไม่ได้เด็ดขาด!

จ้าวเล่ยร้อนรนขึ้นมาทันที เกือบสำลักน้ำลาย

เขาหลุดปากออกมา “คุณส่งบทละครให้สองเจ้านั้นด้วยแล้วเหรอ!?” ถ้านาเซินกับเทียนกวงรู้เรื่องบทละครนี้ล่ะก็แย่แน่!?

“ยังครับ”

เจียงเฉิงยิ้มแล้วตอบ

จ้าวเล่ยได้ยินก็ถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่

แต่ประโยคถัดมาของเจียงเฉิงกลับทำให้ใจเขาลอยขึ้นมาแขวนอีกครั้ง

“ผมกำลังจะส่งอยู่พอดีเลยครับ”

จ้าวเล่ยกัดฟัน ชั่วขณะนั้นก็ไม่สนเรื่องอื่นแล้ว

“ผมหวังว่า เอ่อ คุณชื่อ……”

“เจียงเฉิงครับ”

ปลายสายช่วยบอก

จ้าวเล่ยหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วพูดเร็วปรื๋อ

“หวังว่าตัวแทนเจียงจะไม่ถือสานะครับ ก่อนหน้านี้ผมยุ่งจริงๆ เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ บทละครนี้คุณอย่าเพิ่งส่งให้บริษัทอื่นเลย ทั้งทวีปฉินรู้กันหมดว่าเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ของเราเป็นบริษัทที่แข็งแกร่งที่สุด คุณร่วมงานกับเราถึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”

จ้าวเล่ยรู้ดีว่าบทละครนี้มีค่าแค่ไหน

ถ้าให้เทียนกวงกับนาเซินเห็น ต้องแย่งกันแน่!

จ้าวเล่ยไม่คิดว่าในวงการจะมีแต่ตัวเขาเองที่มีสายตาแหลมคมมองเห็นม้าดีแบบนี้

โปรดิวเซอร์ของเทียนกวงกับนาเซินก็ไม่ใช่คนโง่ ตลอดหลายปีมานี้บริษัทระดับท็อปสามของทวีปฉินแย่งชิงบทละครจากคนเขียนบทระดับแนวหน้ากันมาไม่น้อย ซัดกันจนหัวร้างข้างแตกมาแล้วหลายรอบ

“ขอผมคิดดูก่อน”

เจียงเฉิงดูเหมือนจะลังเลอยู่บ้าง ชั่งใจอยู่นาน

จ้าวเล่ยอดไม่ได้จึงพูดขึ้น “ตัวแทนเจียง เรามาเจอกันก่อนเถอะครับ ผมเลี้ยงข้าวเย็นคุณดีไหม? มีร้านอาหารส่วนตัวร้านหนึ่งรสชาติดีมาก มีอะไรเราค่อยคุยกันต่อหน้า คุยทางโทรศัพท์มันไม่ชัดเจน ยังไงก็อย่าส่งบทละครให้สองเจ้านั้นเด็ดขาด!”

กระแอมออกมาทีหนึ่ง

จ้าวเล่ยข่มอารมณ์แล้วพูด “บริษัทระดับท็อปสามเป็นคู่แข่งกัน และผมก็จริงใจกับบทละครนี้มาก ลองฟังเงื่อนไขของผมก่อนแล้วค่อยตัดสินใจก็ได้ครับ”

จ้าวเล่ยรู้ตัวว่ากำลังร้อนรนมาก

แบบนี้จะทำให้อีกฝ่ายดูออกว่าตัวเองอยากได้บทละครแค่ไหน

ถึงตอนนั้นอีกฝ่ายจะอ้าปากกว้างเหมือนสิงโตแล้วเรียกราคาสูงลิ่วก็เป็นไปได้

แต่จ้าวเล่ยไม่ร้อนรนก็ไม่ได้ ถ้าให้อีกสองเจ้าได้อ่านบทละคร《กวาดล้าง》มีแต่จะยิ่งยุ่งยาก ราคาที่ต้องจ่ายก็จะยิ่งสูงขึ้น ตอนนี้เขาอ่านไปถึงตอนที่สี่แล้ว แต่ในใจกลับมั่นใจอย่างที่สุด:

บทละครนี้มีศักยภาพจะดังเปรี้ยง!

จังหวะสมบูรณ์แบบ ตัวละครเปี่ยมเสน่ห์ โดยเฉพาะตัวร้ายหลักอย่างเกาฉีเฉียง ตัวละครนี้โดดเด่นเกินไปจริงๆ การถ่ายทอดพัฒนาการและสภาพจิตใจของเขาลึกซึ้งเข้ากระดูกเลยทีเดียว!

“ก็ได้ครับ”

เจียงเฉิงดูเหมือนจะตอบรับอย่างฝืนใจอยู่หน่อยๆ

จ้าวเล่ยนัดเวลาและสถานที่กับเจียงเฉิง จากนั้นก็หันไปมองคนขับรถข้างๆ แล้วพูดว่า:

“ไปส่งฉันเดี๋ยวนี้”

พูดจบจ้าวเล่ยก็ขึ้นรถพร้อมถือมือถือ เปิดเสิร์ชเอนจินขึ้นมา “นักเขียนที่นายพูดถึงก่อนหน้านี้ ชื่ออะไรไม่หลับไม่นอนอะไรนั่นใช่ไหม?”

“ปู้เยี่ยโหวครับ!”

คนขับรถรีบตอบ “แต่นามปากกานี้ก็มีความหมายประมาณว่าไม่ยอมให้คนได้นอนอยู่เหมือนกันครับ”

จ้าวเล่ยเริ่มค้นข้อมูลของปู้เยี่ยโหวทันที แต่ผลการค้นหาบนเน็ตกลับน่าตกใจอยู่บ้าง คนขับรถพูดไม่ผิดเลย:

ปู้เยี่ยโหวคนนี้เป็นมือใหม่จริงๆ!

มือใหม่ถอดด้ามที่ใหม่จนไม่มีอะไรจะใหม่ไปกว่านี้แล้ว!

เปิดตัวมารวมแล้วแค่สองเดือน มีผลงานแค่สามเรื่อง แถมเป็นเรื่องสั้นทั้งหมด นับรวมกันเต็มที่ก็ไม่ถึงหนึ่งแสนตัวอักษร แต่กลับมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาในวงการนิยายแล้ว

พูดอีกอย่างก็คือ:

อีกฝ่ายมีพรสวรรค์ที่น่าทึ่ง ไม่ใช่แค่ด้านนิยายเท่านั้น คนคนนี้ลองเขียนบทละครเป็นครั้งแรก ก็เขียนออกมาได้ในระดับ《กวาดล้าง》แล้ว!

คนเขียนบทอัจฉริยะ!

จ้าวเล่ยสูดหายใจลึก ต้องหาทางผูกมิตรกับปู้เยี่ยโหวคนนี้ให้ได้ นี่คือคนเขียนบทอัจฉริยะ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง