ตอนที่ 54
บทที่ 54 อำนาจของปู้เยี่ยโหว
minibunny · 10,141 ตัวอักษร
เจียงเฉิงวางมือถือลง แล้วชูกำปั้นอย่างตื่นเต้น
เจียงเฉิงในความเป็นจริง ไม่ได้ใจเย็นอย่างที่แสดงออกทางโทรศัพท์เลยแม้แต่น้อย
ตอนที่เขาโทรศัพท์ อารมณ์ของเขาตึงเครียดยิ่งกว่าจ้าวเล่ยเสียอีก
เจ้านายกำชับไว้แล้วว่า:
บทละครนี้ต้องร่วมงานกับเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ และต้องให้พ่อของเจ้านายเป็นคนถ่ายทำเท่านั้น
นี่คือภารกิจของเจียงเฉิง
ยังดีที่จ้าวเล่ยติดเบ็ดแล้ว
เจียงเฉิงมั่นใจในข้อนี้
ความร้อนรนของจ้าวเล่ยและความอยากได้บทละคร ต่อให้คั่นด้วยโทรศัพท์เขาก็ยังสัมผัสได้
แต่เจียงเฉิงก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ เมื่อวานเขาเองก็นั่งอ่านบทละคร《กวาดล้าง》จนจบในคืนเดียวเหมือนกัน
ขนาดเจียงเฉิงที่เป็นคนนอกวงการยังรู้สึกว่าเรื่องนี้ยอดเยี่ยมมาก!
เจ้านายคนนี้ของตัวเองน่ากลัวเกินไปแล้วจริงๆ!
ถึงกับเขียนบทละครที่แม้แต่เสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็ปฏิเสธไม่ลงออกมาได้จริงๆ!
ส่วนที่เจียงเฉิงพูดในโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ ว่าเตรียมจะส่งบทละครนี้ให้นาเซินกับเทียนกวงดูน่ะเหรอ?
แน่นอนว่าเป็นแค่ฉากบังหน้า
ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากเหยื่อล่อให้จ้าวเล่ยติดเบ็ดเท่านั้น
ไม่รอช้าอีก เจียงเฉิงขับรถตรงไปยังร้านอาหารส่วนตัวที่นัดกับจ้าวเล่ยไว้ทันที
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ในห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง
ทั้งสองคนได้พบกันอย่างเป็นทางการ
“เจียงเฉิงครับ”
“จ้าวเล่ยครับ”
ทั้งสองต่างประเมินกันและกัน ปากก็กล่าวทักทายพูดคุยตามมารยาท
เจียงเฉิงหยิบนามบัตรใหม่เอี่ยมที่เพิ่งพิมพ์เสร็จเมื่อไม่กี่วันก่อนยื่นให้อีกฝ่าย แล้วถือโอกาสแนะนำตัวอีกครั้ง:
“บริษัทคุนเผิงลงทุนของเราเป็นบริษัทใหม่ครับ”
จ้าวเล่ยหยั่งเชิง “แล้วอาจารย์ปู้เยี่ยโหวกับพวกคุณ……”
เจียงเฉิงพูดครึ่งจริงครึ่งเท็จ “อาจารย์ปู้เยี่ยโหวเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของบริษัทคุนเผิงลงทุนของเรา บทละครนี้ท่านมอบหมายให้ผมเป็นคนติดต่อประสานงานกับฝ่ายที่ร่วมงานทั้งหมดแล้ว คุณจ้าวก็รู้นี่ครับ อาจารย์ปู้เยี่ยโหวเป็นนักเขียน นักเขียนส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบติดต่อกับผู้คนเท่าไหร่”
“อย่างนี้นี่เอง”
ปู้เยี่ยโหวกลับเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของบริษัทคุนเผิงลงทุน
จ้าวเล่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบมองไม่ออก ถ้าเป็นแบบนี้ ตัวเองก็ไม่มีทางข้ามหัวบริษัทคุนเผิงลงทุนไปร่วมงานกับปู้เยี่ยโหวโดยตรงได้
“แล้วตัวแทนเจียงมีความคิดเห็นเรื่องบทละครยังไงครับ?”
“เราเป็นบริษัทลงทุน แน่นอนว่าต้องขอร่วมลงทุนด้วยครับ”
“ลงทุนเท่าไหร่?”
“คุณคิดว่าละครเรื่องนี้ต้นทุนการถ่ายทำประมาณเท่าไหร่ครับ?”
“ไม่เกินหนึ่งร้อยล้าน”
คำถามนี้จ้าวเล่ยเคยคิดไว้ก่อนแล้ว
ละครเรื่องนี้ไม่ต้องใช้เทคนิคพิเศษอะไร และไม่มีฉากใหญ่โตอลังการเกินจริง รวมงบประชาสัมพันธ์และจัดจำหน่ายแล้ว เงินลงทุนไม่เกินหนึ่งร้อยล้านแน่นอน
“ละเอียดกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ?”
เจียงเฉิงหยิบถั่วลิสงเข้าปากเม็ดหนึ่ง
จ้าวเล่ยคิดแล้วพูด “ผมกะคร่าวๆ ก็น่าจะประมาณเจ็ดสิบล้าน”
เจียงเฉิงรินเหล้าให้จ้าวเล่ยแก้วหนึ่ง แล้วเปิดราคาตรงๆ “ผมเป็นคนไม่ชอบอ้อมค้อม คุนเผิงลงทุนในละครเรื่องนี้ได้สิบล้าน เงื่อนไขคือขอส่วนแบ่งรายได้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์”
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
จ้าวเล่ยหน้าตาไม่ค่อยดี “พวกคุณลงทุนแค่สิบล้าน แต่อยากได้รายได้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ตัวแทนเจียงคิดว่ามันสมเหตุสมผลเหรอครับ?”
“งั้นสมมติว่าละครเรื่องนี้ลงทุนทั้งหมดเจ็ดสิบล้านแล้วกัน”
เจียงเฉิงพูด “ผมลงทุนสิบล้าน ส่วนบทละครที่ผมเอามาให้ คิดเป็นมูลค่ายี่สิบห้าล้าน คงไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?”
“เอาบทละครมาคิดเป็นยี่สิบห้าล้าน?”
จ้าวเล่ยส่ายหัวแรงๆ “นี่มันราคาบทละครที่เฉพาะคนเขียนบทระดับแนวหน้าของวงการถึงจะขายได้ แต่อาจารย์ปู้เยี่ยโหวเป็นแค่มือใหม่”
“งั้นผมขอถามคุณหน่อย”
เจียงเฉิงยกแก้วชวนอีกฝ่ายชน “คุณคิดว่าบทละครของอาจารย์ปู้เยี่ยโหวเรื่องนี้ ด้อยกว่าบทละครของพวกคนเขียนบทระดับแนวหน้าเหรอครับ?”
“เรื่องนี้พูดยากนะครับ”
จ้าวเล่ยชนแก้วกับอีกฝ่ายแล้วดื่มรวดเดียวหมด เลี่ยงคำถามนี้ไป
เพราะคำตอบชัดเจนอยู่แล้ว คุณภาพของบทละครนี้ไม่ได้ด้อยกว่าผลงานของคนเขียนบทระดับแนวหน้าในวงการโทรทัศน์เลย
เขาทำได้แค่วิเคราะห์ต่อรองจากอีกมุมหนึ่ง “ผมเพิ่งบอกว่าต้นทุนอยู่ที่ประมาณเจ็ดสิบล้าน แต่ตัวแทนเจียงจะถือว่าต้นทุนของเราคือเจ็ดสิบล้านจริงๆ ไม่ได้นะครับ เพราะนี่เป็นราคาภายในของเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ สถานที่ นักแสดง ผู้กำกับ โพสต์โปรดักชันกับการประชาสัมพันธ์ และอื่นๆ อีกมากมาย พวกนี้ล้วนเป็นราคาภายในของเสินฮว่าเราทั้งนั้น……”
ระหว่างจอกเหล้าที่ยกชนกันไปมา
ทั้งสองคนต่างยื้อยุดกันสารพัด
เหล้าขาวหมดไปครึ่งขวด จ้าวเล่ยก็ตบโต๊ะแล้วพูด “ยังไงตัวแทนเจียงก็ถือบทละครมาร่วมงานด้วย งั้นลงทุนสิบล้าน ผมให้ส่วนแบ่งรายได้คุณสามสิบเปอร์เซ็นต์ นี่คือขีดสุดของผมแล้ว!”
นี่คือขีดสุดของจ้าวเล่ยจริงๆ
ความจริงถ้าไม่ใช่เพราะบทละครนี้คุณภาพดีจริงๆ และกลัวว่าบทละครดีขนาดนี้จะตกไปอยู่ในมือนาเซินหรือเทียนกวง จ้าวเล่ยไม่มีทางยอมรับเงื่อนไขนี้แน่
ไฟได้ที่แล้ว
แววตาของเจียงเฉิงวาบขึ้นเล็กน้อย แต่ภายนอกยังคงแสร้งทำท่าลำบากใจต่อไป ทั้งที่ในใจยอมรับผลลัพธ์นี้ไปแล้ว
หลังจากเงียบไปนาน
เจียงเฉิงก็เอ่ยขึ้นมากะทันหัน “คุณช่วยเล่าหน่อยได้ไหมครับ ว่าละครเรื่องนี้ตั้งใจจะใช้นักแสดงคนไหน ผู้กำกับคนไหน?”
จ้าวเล่ยเห็นว่าท่าทีของอีกฝ่ายอ่อนลงแล้ว ในใจก็แอบดีใจ “เรื่องนี้ตอนนี้ยังกำหนดไม่ได้ นักแสดงต้องให้ผู้กำกับคัดตัวก่อน แน่นอนว่าอาจารย์ปู้เยี่ยโหวจะมาร่วมคัดตัวนักแสดงด้วยก็ได้ เราเคารพความเห็นของอาจารย์คนเขียนบทเต็มที่”
“แล้วผู้กำกับคือใครครับ?”
เจียงเฉิงถามขึ้นอย่างไม่แสดงสีหน้า นี่ต่างหากคือส่วนสำคัญที่สุดของวันนี้
จ้าวเล่ยโบกมือใหญ่ “ตัวแทนเจียงวางใจได้เลย ผมจะจัดผู้กำกับละครโทรทัศน์ที่ดีที่สุดของเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์มาถ่ายทำละครเรื่องนี้แน่นอน!”
“เรื่องเป็นแบบนี้ครับ”
เจียงเฉิงพูด “อาจารย์ปู้เยี่ยโหวจะไม่ชี้นิ้วสั่งการเรื่องการถ่ายทำของเสินฮว่า ท่านไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ด้วย แต่ท่านมีผู้กำกับละครโทรทัศน์ที่ชื่นชมเป็นการส่วนตัวมากอยู่คนหนึ่ง”
“ไม่ใช่สิ……”
จ้าวเล่ยหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “ตัวแทนเจียงอาจจะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ในวงการโทรทัศน์ของเรานะครับ ปกติแล้วมีแต่คนเขียนบทระดับท็อปที่สุดเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์กำหนดตัวผู้กำกับ อาจารย์ปู้เยี่ยโหวยัง……”
“ท่านโปรดิวเซอร์ใหญ่จ้าว!”
เจียงเฉิงเพิ่มเสียงขึ้นเล็กน้อย “ที่คุนเผิงของเรา อาจารย์ปู้เยี่ยโหวก็คือคนเขียนบทระดับแนวหน้า ถ้าคุณตกลงเรื่องนี้ พรุ่งนี้เราเซ็นสัญญากันได้เลย”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิครับ”
“ผู้กำกับที่อาจารย์ปู้เยี่ยโหวชื่นชมมากคนนั้นคือใคร?” จ้าวเล่ยจ้องเจียงเฉิง “หนังเรื่องนี้ต้องให้ผู้กำกับที่มีประสบการณ์ถ่ายทำ ไม่ใช่ว่าจะหาเครื่องมือมาสักคนแล้วก็รับมือได้”
“เขาชื่อหลินตงครับ”
เจียงเฉิงเอ่ยพลางยิ้ม
สีหน้าของจ้าวเล่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในฐานะโปรดิวเซอร์ชื่อดังของเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ แน่นอนว่าเขารู้ว่าหลินตงคือใคร
เรื่องชักจะยุ่งยากแล้ว ผู้กำกับที่ปู้เยี่ยโหวชื่นชมทำไมดันเป็นหลินตงได้นะ?
ความสามารถของหลินตงไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว และก็เคยมีประสบการณ์ถ่ายทำหนังตำรวจจับโจรมาจริงๆ แต่ทางหัวหน้าแผนกเกรงว่าจะไม่พอใจ……
“ต้องเป็นหลินตงเท่านั้นเหรอครับ?”
จ้าวเล่ยถอนหายใจ “ผมพูดความจริงกับคุณแล้วกัน หัวหน้าใหญ่ของเราไม่ค่อยชอบผู้กำกับหลินตง เขาอาจจะไม่ยอมเรื่องนี้ หรือว่าเราเปลี่ยนผู้กำกับดีไหม?”
“ช่วยไม่ได้ครับ”
เจียงเฉิงยักไหล่
“ใครใช้ให้นี่เป็นข้อเรียกร้องเดียวที่อาจารย์ปู้เยี่ยโหวของเราตั้งไว้ล่ะครับ ผมก็ยังยืนยันคำเดิม ถ้าคุณตกลงเรื่องนี้ เราก็เซ็นสัญญากันได้”
จ้าวเล่ยเงียบไป
ผ่านไปครู่หนึ่ง
จู่ๆ จ้าวเล่ยก็ยกแก้วขึ้น ดื่มเหล้าลงไปอีกแก้ว แล้วยิ้มตาหยี “งั้นก็ให้ผู้กำกับหลินตงถ่ายทำแล้วกัน ผมจะรับหน้าที่โปรดิวเซอร์เองคอยคุ้มกันให้เขา เดี๋ยวจะให้คนร่างสัญญา พรุ่งนี้พาทนายมาด้วย เราเซ็นสัญญากันอย่างเป็นทางการ!”
หยุดไปครู่หนึ่ง
จ้าวเล่ยพูดพลางยิ้ม “เรื่องกำหนดตัวผู้กำกับเองผมก็ยอมแล้ว ปกตินี่เป็นสิทธิ์ที่มีแต่คนเขียนบทระดับแนวหน้าเท่านั้นถึงจะได้ เชื่อว่าตัวแทนเจียงคงเห็นความจริงใจของผมแล้ว และหวังว่าอาจารย์ปู้เยี่ยโหวจะเห็นความจริงใจของผมด้วย ผมหมายถึงต่อไปถ้ามีโอกาสก็ร่วมงานกันต่อได้”
บทละครนี้ดีเกินไปแล้ว!
ดีจนจ้าวเล่ยรู้สึกว่าบทละครเรื่องต่อไปของปู้เยี่ยโหวน่าจะคุ้มค่าแก่การรอคอยและลงทุน!
ถึงตอนนี้ปู้เยี่ยโหวจะยังเป็นมือใหม่ แต่ถ้ารอให้อีกฝ่ายดังก่อนแล้วตัวเองค่อยเข้าไปตีสนิท นั่นก็เป็นแค่การเติมดอกไม้บนผ้าแพร ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ต่อไปอีกฝ่ายจะจมหายกลายเป็นคนธรรมดา การยอมถอยแค่นี้ตอนนี้ก็ไม่ได้เสียหายอะไร
……
“เรื่องก็ประมาณนี้ครับ ส่วนแบ่งรายได้สามสิบเปอร์เซ็นต์น่าจะเป็นขีดสุดที่เขารับได้แล้ว แต่ดูเหมือนสถานการณ์ของคุณพ่อเจ้านายในบริษัทจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะครับ”
ตอนกลางคืน
เจียงเฉิงโทรมา
รายงานเรื่องวันนี้ให้หลินจือไป๋ฟังอย่างละเอียดทุกเม็ด
หลินจือไป๋พูดเสียงเบา “ผมถึงให้คุณไปหาจ้าวเล่ย ผู้มีอำนาจอันดับสามของแผนกผลิตคนนี้ไง ที่สำคัญที่สุดคืออาของเขาชื่อจ้าวเวย นั่นเป็นเพื่อนเก่าที่บุกเบิกสร้างอาณาจักรมาพร้อมกับท่านปู่ เพราะฉะนั้นคนอื่นกลัวลุงรองของผม แต่เขาไม่กลัว”
เจียงเฉิงยิ้มออกมา
ความสัมพันธ์ภายในของเสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์แบบนี้ จากข้างนอกตรวจสอบไม่ได้หรอก
ก็ไม่แปลกที่จ้าวเล่ยทั้งที่รู้ว่าหัวหน้าใหญ่ของแผนกจะไม่พอใจ ก็ยังกล้ารับปากใช้หลินตงเป็นผู้กำกับ
จ้าวเล่ยไม่มีทางคิดออกแน่ว่า:
ที่เจียงเฉิงรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเขา ไม่ใช่เพราะตัวเองมีอิทธิพลมากมายอะไร
ข้อมูลทั้งหมดของจ้าวเล่ยล้วนเป็นหลินจือไป๋ที่ให้มา ใครใช้ให้เจ้านายของตัวเองแซ่หลินล่ะ?
“งั้นพรุ่งนี้ผมเซ็นสัญญากับเขาเลยนะครับ?”
“อืม”
หลินจือไป๋ยอมรับผลตอบแทนส่วนแบ่งรายได้สามสิบเปอร์เซ็นต์ นี่เป็นผลลัพธ์ที่ไม่เลว
จ้าวเล่ยเป็นเป้าหมายที่หลินจือไป๋คัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน
หลินจือไป๋ต้องการให้คนคนนี้คอยคุ้มกันการงานของพ่อ ต้านแรงกดดันจากลุงรอง
ส่วนจะทำให้จ้าวเล่ยเชื่อฟังได้ยังไงน่ะเหรอ?
ก็ให้《กวาดล้าง》เขาเพิ่มอีกหลายๆ เรื่องก็สิ้นเรื่อง
กฎที่ท่านปู่ตั้งไว้ เสินฮว่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ถือผลประกอบการเป็นใหญ่
พอคนอย่างจ้าวเล่ยมีผลงาน ก็ไม่แน่ว่าจะไม่กล้าตบโต๊ะใส่ลุงรองของเขาที่ควบตำแหน่งหัวหน้าแผนกผลิตอยู่ด้วย
“แล้วแผนขั้นต่อไปของเราคืออะไรครับ?”
ท่าทีของเจียงเฉิงนอบน้อมมาก หลังจากใช้《กวาดล้าง》พิชิตจ้าวเล่ยได้ ตอนนี้เขายิ่งเลื่อมใสศรัทธาเจ้านายจากใจจริงมากขึ้นเรื่อยๆ!
“ผมจะส่งไฟล์ให้คุณ”
หลินจือไป๋ส่งแผนรายการวาไรตี้《ผมคือนักร้อง》ให้เจียงเฉิงตรงๆ
ฟิ้ว
เจียงเฉิงได้รับเอกสารแล้วเปิดดู ก็อ่านออกเสียงออกมาโดยไม่รู้ตัว:
“แผนรายการวาไรตี้ผมคือนักร้อง?”
วาไรตี้?
แผนรายการ?
เจียงเฉิงรู้สึกว่าสมองตัวเองเริ่มทำงานเกินกำลังแล้ว ถามออกไปโดยไม่รู้ตัว:
“แผนรายการวาไรตี้นี่เจ้านายเขียนเองเหรอครับ?”
“พี่เฉิงครับ”
หลินจือไป๋พูดอย่างจริงจัง “ในฐานะลูกชายคนเล็กของตระกูลหลินแห่งกลุ่มเสินฮว่า การที่ผมเขียนแผนรายการวาไรตี้เป็น ก็ควรจะเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลมาก และเป็นไปตามตรรกะใช่ไหมล่ะ?”
เจียงเฉิงงุนงง
งุนงงปนมึนตึ้บนิดๆ
มึนตึ้บปนการครุ่นคิดนิดๆ
คำพูดนี้คุ้นหูจัง เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนหรือเปล่านะ?
ตรรกะไม่มีปัญหาอยู่แล้ว กลุ่มเสินฮว่าเริ่มต้นจากธุรกิจบันเทิง หลินเจาหมู่ผู้กุมหางเสือก็ซื้อสถานีโทรทัศน์มาแห่งหนึ่งตั้งแต่หลายปีก่อน ยังลงมือสร้างรายการโทรทัศน์ที่ดังเปรี้ยงมาเองไม่น้อย เจ้านายได้รับพรสวรรค์สืบทอดมาจากปู่ก็พอฟังขึ้น
แต่ปัญหาคือ:
สมมติว่าคนคนหนึ่งเขียนหนังสือเป็น คุณต้องรู้สึกว่าคนคนนี้เก่งมากแน่ๆ
สมมติว่าคนคนหนึ่งทั้งเขียนหนังสือเป็นและแต่งเพลงเป็น คุณต้องรู้สึกว่าคนคนนี้เป็นอัจฉริยะแน่ๆ
สมมติว่าคนคนหนึ่งทั้งเขียนหนังสือเป็น แต่งเพลงเป็น และยังเขียนบทละครเป็นด้วย คุณต้องรู้สึกว่าคนคนนี้เป็นปีศาจแน่ๆ
สมมติว่าคนคนหนึ่งทั้งเขียนหนังสือเป็น แต่งเพลงเป็น เขียนบทละครเป็น แถมยังทำแผนรายการวาไรตี้ได้อีก คุณต้องรู้สึกว่าคนคนนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ
เรื่องราวเริ่มเลยเถิดขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
ตอนนี้เจียงเฉิงรู้สึกว่าเจ้านายของตัวเองมีอะไรไม่ชอบมาพากล
“เจ้านาย ผมมีคำถามข้อหนึ่งครับ”
“คุณกังวลเรื่องคุณภาพของแผนรายการวาไรตี้นี้เหรอ?”
“เจ้านายเข้าใจผิดแล้วครับ เทียบกับความกังวลเรื่องคุณภาพของแผนรายการนี้ ผมอยากรู้มากกว่าว่ายังมีอะไรที่เจ้านายทำไม่เป็นอีกบ้าง?”
เจียงเฉิงขอคำชี้แนะด้วยความจริงใจอย่างเต็มเปี่ยม
หลินจือไป๋ใจกว้างเมตตาบอกเขาว่า——
“คลอดลูก”
ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น