บทที่ 65 หิมะค้างบนสะพานหัก

วันรุ่งขึ้น

ตอนที่หลินจือไป๋กำลังจะกินอาหารเช้า มือถือก็ได้รับข้อความเข้ามาหนึ่งข้อความ

“หิวๆ”

คนส่งข้อความคืออินตงหน่วน รูปโปรไฟล์เป็นแมวอ้วนกลมตัวหนึ่ง

“มากินข้าวเช้าสิ”

หลินจือไป๋ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง อาหารเช้าของเขาปกติก็กินไม่หมดอยู่แล้ว กินด้วยกันกับอินตงหน่วนก็ไม่มีปัญหา

อินตงหน่วนไม่ได้ตอบ

ไม่กี่นาทีต่อมาออดประตูก็ดังขึ้น

แม่บ้านหลิวอี๋ไปเปิดประตู อินตงหน่วนยิ้มทักทาย แล้วเปลี่ยนรองเท้าแตะอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะนั่งลงข้างหลินจือไป๋

อาหารเช้าวันนี้คือไข่ต้มสองฟอง โจ๊กซี่โครงหมูใส่มันเทศจีนหนึ่งชาม และเกี๊ยวทอดอีกหนึ่งจาน

หลิวอี๋หยิบชามมาให้อีกใบ หลินจือไป๋แบ่งโจ๊กเป็นสองส่วน

กินข้าวเสร็จ

หลินจือไป๋กับอินตงหน่วนก็ไปโรงเรียนด้วยกัน

ทั้งสองเป็นนักศึกษาปีหนึ่งของสถาบันศิลปะทวีปฉิน แถมยังอยู่คณะเดียวกันด้วย แค่อยู่คนละห้อง

แน่นอนว่านี่ไม่นับเป็นเรื่องบังเอิญ

คนในแวดวงนี้ส่วนใหญ่เรียนสาขาศิลปะในมหาวิทยาลัยกันทั้งนั้น เพราะสาขานี้ครอบคลุมศิลปะหลากหลายประเภทที่สุด

ดนตรี

ภาพยนตร์และโทรทัศน์

วรรณกรรม

จิตรกรรม

และอื่นๆ อีกมากมาย

ที่บ้านทำธุรกิจวัฒนธรรมและบันเทิงตั้งมากมาย ก็ต้องศึกษาให้กว้างขวางอยู่แล้ว ถึงความกว้างขวางจะหมายถึงความไม่ลึกซึ้งด้วยก็ตาม

“ต่อไปเรียนวิชารวมก็ยังได้เจอกัน”

อินตงหน่วนยิ้มพูด ทั้งสองอยู่คณะเดียวกัน โอกาสเจอกันก็มีอยู่ไม่น้อย

“อืม”

หลินจือไป๋พยักหน้า

ทั้งสองมาถึงมหาวิทยาลัยแล้ว เดินเล่นไปตามถนนสายหลักในมหาวิทยาลัย รู้สึกได้ชัดเจนว่ามีสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่ตัวเอง

“จะมีข่าวลือแล้วล่ะ”

อินตงหน่วนสังเกตเห็นสายตาของเพื่อนนักศึกษาแล้วพูดอย่างครุ่นคิด เธอนับว่าเป็นคนดังในมหาวิทยาลัย ปู่ของเธอเป็นประธานกรรมการของนาเซิน ทุกคนจะไม่สนใจก็ยาก

นั่นคือหนึ่งในบริษัทระดับท็อปสามของทวีปฉินเชียวนะ!

ถึงขั้นที่ความฝันของนักศึกษาหลายคนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ก็คือการได้เข้าทำงานที่นาเซินหลังเรียนจบ ยังไงนี่ก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของนักศึกษาศิลปะ

“ถ้าเธอถือก็แยกกันเดิน”

หลินจือไป๋ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้

สำหรับเขา มหาวิทยาลัยคือที่พักผ่อน งานเหนื่อยเกินไป มาเรียนหนังสือบ้างก็ดีเหมือนกัน

อินตงหน่วนยิ้ม แต่ก็ไม่ได้แยกเดินจากหลินจือไป๋ เห็นได้ชัดว่าเธอก็ไม่ใส่ใจเรื่องแบบนี้เหมือนกัน

“นายอยู่ห้องไหน?”

“ห้องหนึ่ง”

“ฉันห้องสาม”

“ไปเข้าเรียนเถอะ”

ทั้งสองไปถึงห้องเรียนของตัวเอง

ห้องเรียนของหลินจือไป๋อยู่ใกล้ปากทางเดินกว่า

คนในห้องหลายคนเห็นว่าเขามากับอินตงหน่วน

ทันใดนั้น

ในห้องก็วิพากษ์วิจารณ์กันให้แซ่ด

ไม่พ้นหัวข้อทำนอง “หลินจือไป๋กับอินตงหน่วนคบกันอยู่หรือเปล่า”

บางคนที่ขี้สงสัยหน่อยยังตั้งใจมาถามหลินจือไป๋ว่าเป็นยังไงกันแน่

“เพื่อน”

คำอธิบายของหลินจือไป๋ เพื่อนร่วมห้องไม่เชื่อเลยสักนิด “ก่อนหน้านี้ฉันเคยพูดถึงอินตงหน่วนกับนาย……”

หลินจือไป๋ยิ้มแล้วไม่พูดอะไรอีก

เพื่อนร่วมห้องก็ไม่กล้าซักไซ้ไล่เลียง เพียงแต่สายตาดูตื่นตระหนกและสงสัยไม่หาย

คนอย่างอินตงหน่วน ต้องเรียนโรงเรียนเอกชนชั้นสูงแน่ๆ หลินจือไป๋เป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนกับเธอ แสดงว่าที่บ้านก็ต้องรวยมากแบบนั้นเหมือนกัน

ไม่แน่ที่บ้านอาจจะมีบ่อแร่

แต่พอคิดว่าเสื้อผ้าที่หลินจือไป๋ใส่ล้วนแพงทั้งนั้น บวกกับบุคลิกของเขาทั้งตัว ดูยังไงก็เป็นพวกที่บ้านรวยจริงๆ

ว่าแล้วเชียว

เพื่อนของคนรวยก็เป็นคนรวย

นี่ทำให้เพื่อนร่วมห้องยิ่งรู้สึกว่า หลินจือไป๋กับพวกเขาเป็นคนจากคนละโลกกัน

……

ตอนเที่ยงหลินจือไป๋มีสองทางเลือก

ไปกินที่โรงอาหารมหาวิทยาลัย หรือกลับไปกินที่บ้าน

ส่วนใหญ่หลินจือไป๋ชอบกลับไปกินที่บ้าน ยังไงก็อยู่ใกล้ ฝีมือทำอาหารของหลิวอี๋ก็ดี แต่เที่ยงวันนี้เขาไปกินข้าวกลางวันที่โรงอาหารเป็นกรณีพิเศษ

เฟิงซั่วนัดเขาไว้

ทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะในโรงอาหาร

เฟิงซั่วจัดการกับอาหารไปพลางเม้าท์ไปพลาง “วันนี้บนเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยมีรูปนายเดินกับเสี่ยวหน่วนด้วยกัน ทุกคนกำลังเดากันใหญ่ว่าพวกนายสองคนเป็นอะไรกัน”

“อืม”

หลินจือไป๋ไม่ได้สนใจเรื่องซุบซิบ “เล่าเรื่องที่นายถ่ายคลิปดีกว่า”

เฟิงซั่วกินไปเล่าไป

เขากับเพื่อนร่วมห้องทำบัญชีวิดีโอขึ้นมาบัญชีหนึ่ง แต่ละเดือนหาเงินได้ราวหมื่นกว่า แต่แบ่งกันหลายคนก็เหลือไม่มาก

คลิปทั้งหมดเขาเป็นคนพาเพื่อนๆ ถ่าย

ถ่ายเสร็จเฟิงซั่วรับหน้าที่ตัดต่อ เนื้อหาไม่ตายตัว ส่วนใหญ่เป็นเรื่องตลก คลิปแนวนี้บนเน็ตมีเยอะอยู่

เพราะเมื่อหลายปีก่อนบริษัทของที่บ้านล้มละลาย

พ่อติดหนี้ข้างนอกไว้ไม่น้อย เฟิงซั่วไม่อยากเพิ่มภาระให้ทางบ้าน เลยคิดว่าถ่ายคลิปเองน่าจะหาเงินได้บ้าง และถือโอกาสสะสมประสบการณ์การทำงานไปด้วย

เรียนจบแล้วเขาตั้งใจจะเป็นผู้กำกับ

หลินจือไป๋พยักหน้า “ถ้าต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกผมได้นะ”

เฟิงซั่วยิ้มพูด “เสี่ยวหน่วนก็พูดแบบนี้เหมือนกัน พวกนายสองคนนี่ขาใหญ่ทั้งคู่เลยนะ ตอนนี้ฉันควรเริ่มคิดได้แล้วหรือยังว่าเรียนจบแล้วจะไปทำงานที่เสินฮว่าหรือนาเซินดี?”

“งั้นก็ตามใจนายเลย”

“ตอนนี้ฉันแค่อยากช่วยพ่อใช้หนี้ของที่บ้านให้หมด”

ตอนนี้เฟิงซั่วเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ความล้มเหลวของครอบครัวทำให้เขาเติบโตเร็วมาก

หลินจือไป๋นึกขึ้นได้ว่าในมือตัวเองมีไอเดียหนังสั้นอยู่หลายเรื่อง เดี๋ยวอาจจะให้บทกับเฟิงซั่วไปถ่ายเล่นๆ สักหลายเรื่อง น่าจะเรียกยอดผู้ชมได้สักระลอก แต่เรื่องนี้ยังต้องคิดให้รอบคอบก่อน

“ถ้าต้องการเงินล่ะก็……”

“นายอย่ามาพูดเรื่องเงินกับฉันเด็ดขาดนะ ก่อนหน้านี้ไปยืมเสี่ยวหน่วนมาครั้งหนึ่ง หน้าด้านพอแล้ว ต่อไปเราไม่คุยเรื่องนี้กัน ถ้ายังเห็นฉันเป็นพี่น้อง เรียนจบแล้วมีเรื่องดีๆ อะไรก็ช่วยดึงฉันไปด้วยก็พอ”

เฟิงซั่วยิ้มร่า

“ไม่ใช่ว่าฉันมีศักดิ์ศรีสูงส่งอะไรหรอกนะ แค่บางเรื่องก็ต้องแบกเองน่ะ ตอนนี้ฉันถามตัวเองแล้วว่าความสามารถยังไม่พอ……”

“งั้นแบบนี้”

หลินจือไป๋คิดแล้วพูด “ใกล้ปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว ผมแนะนำงานให้นายสักงานดีไหม?”

“งั้นก็ดีเลยสิ!”

ดวงตาเฟิงซั่วเป็นประกาย ถ้าหลินจือไป๋ให้เงินตรงๆ เขาคงรู้สึกไม่สบายใจ แต่ถ้าช่วยแนะนำงานให้ ถึงจะยังได้เปรียบอยู่ ก็ไม่ถึงกับทำให้มิตรภาพเปลี่ยนไป

“พ่อผมกำลังถ่ายละครโทรทัศน์อยู่ นายไปเป็นผู้ช่วยจิปาถะในกองถ่ายสิ”

เรื่องนี้หลินจือไป๋ไม่ต้องให้คุนเผิงออกหน้า แค่ตัวเองบอกพ่อสักคำก็พอ ส่วนจะให้เฟิงซั่วทำอะไรบ้างก็แล้วแต่พ่อจัดการ

เห็นแก่หน้าเขา พ่อก็คงดูแลให้บ้างไม่มากก็น้อย

จำได้ว่าตอนมัธยมต้น หลินจือไป๋เคยพาเฟิงซั่วกับอินตงหน่วนไปเล่นที่บ้านด้วย

“อันนี้ดีเลย!”

เฟิงซั่วฮึกเหิมมาก เขารู้อยู่แล้วว่าพ่อของหลินจือไป๋เป็นใคร

“ฉันชอบละครของคุณลุงมากๆ เลย ไม่เกี่ยวกับนายนะ ฉันรู้สึกจากใจจริงว่าท่านถ่ายละครได้มีไอเดียมาก มีความเป็นภาพยนตร์ ได้อยู่ในกองถ่ายของท่าน ซึมซับเรียนรู้และฝึกฝนไปด้วย โอกาสแบบนี้หายากเกินไปแล้ว!”

“อืม”

ทั้งสองกินข้าวต่อ

กินข้าวเสร็จหลินจือไป๋ก็ส่งข้อความหาพ่อเล่าเรื่องนี้

“เดี๋ยวปิดเทอมแล้วให้เพื่อนลูกมาได้เลย”

พ่อตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ผู้กำกับจะจัดให้ใครสักคนเข้าไปอยู่ในกองถ่ายขนาดใหญ่ก็เป็นเรื่องง่าย

จากนั้น

หลินจือไป๋ได้รับข้อความจากเจียงเฉิง:【เที่ยงคืนนี้เริ่มขึ้นแนะนำครับ】

หลินจือไป๋เลิกคิ้ว

ดูท่า《หิมะตกบนสะพานหัก》กำลังจะได้รับการเปิดตัวแล้ว

……

หลินจือไป๋ย่อมไม่รอถึงเที่ยงคืนอยู่แล้ว

ต้องรักษาสุขภาพ

แต่สำหรับคนส่วนใหญ่:

เที่ยงคืน ชีวิตยามราตรีเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

อย่างเช่นจ้าวเยว่ ก็เป็นนกฮูกราตรีที่ชอบออกโลดแล่นตอนดึกดื่น

ตอนนี้

จ้าวเยว่ขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ใส่หูฟังฟังเพลงที่ชอบที่สุดช่วงนี้《แสงจันทร์》

บนหน้าจอมือถือ

เป็นกลุ่มแชตที่ชื่อ “พันธมิตรกู่เฟิง”

ในกลุ่มมีแต่คนรักเพลงกู่เฟิง มาจากทั่วทุกสารทิศรวมตัวกันคุยเล่นเรื่อยเปื่อย

“วงการกู่เฟิงช่วงนี้คึกคักเหมือนตรุษจีนเลย”

“เพราะสิบอันดับแรกของชาร์ตประจำซีซันเดือนนี้มีเพลงกู่เฟิงตั้งสองเพลงไง”

“หลักๆ คือ《แสงจันทร์》ดังเกินไป เดือนนี้นักร้องหลายคนเลยปล่อยเพลงกู่เฟิงตามกระแสด้วย”

“รู้สึกว่าสองเพลงนี้ยังสู้《แสงจันทร์》ไม่ได้อยู่ดี”

“พวกนายชอบ《แสงจันทร์》กันขนาดนั้นเลยเหรอ นี่ก็ไม่ใช่เพลงกู่เฟิงแบบดั้งเดิมนะ ลูกคอพวกนั้นมันมืออาชีพเกินไปจริงๆ ไปร้องคาราโอเกะมาสองรอบ ร้องไม่ได้เลย”

“ลดคีย์ร้องจะดีขึ้นหน่อย”

“ลดคีย์แล้วก็ไม่ได้ฟีลนั้นแล้วสิ”

เพลงกู่เฟิงช่วงแรกๆ เป็นแนวเฉพาะกลุ่มมาก แต่ไม่กี่ปีมานี้กลับเติบโตขึ้นเรื่อยๆ คนที่ยอมรับสไตล์นี้มีมากขึ้นทุกที หลายคนชอบความรู้สึกแบบเครื่องดนตรีดั้งเดิมผสานกับเนื้อร้องที่มีกลิ่นอายโบราณ

และในขณะที่ในกลุ่มกำลังคุยกันอย่างเผ็ดร้อน

หัวหน้ากลุ่มก็โผล่มากะทันหัน

“แนะนำเพลงกู่เฟิงให้ทุกคนเพลงหนึ่ง เพราะโคตรรรร โคตรรรร โคตรรรรเลย!”

จากนั้น

หัวหน้ากลุ่มก็ส่งลิงก์มาลิงก์หนึ่ง

จ้าวเยว่มองดู ลิงก์เป็นเพลงที่ชื่อ《หิมะตกบนสะพานหัก》

“ไม่เคยฟังเลยนะ”

“ห้าสิบอันดับแรกของชาร์ตประจำซีซันไม่มีเพลงนี้ ห้าสิบอันดับแรกทุกเดือนฉันไล่ดูหมดทุกเพลง”

“นี่เพลงใหม่ของเทพกู่เฟิงคนไหนเหรอ?”

“หัวหน้ากลุ่มรสนิยมเฉพาะกลุ่มจังนะ”

มีคนแท็กหัวหน้ากลุ่ม

หัวหน้ากลุ่มตอบกลับ “นี่เป็นเพลงใหม่ของคนหน้าใหม่ วันนี้เพิ่งเห็นบนหน้าแรกของหั่วเซาอวิ๋น ตอนนี้ฟังได้แค่ในแอปนี้แอปเดียว ไม่ต้องสนว่าเขาดังหรือไม่ดังหรอก แนะนำอย่างแรงให้พวกนายลองฟังดู!”

ไม่บ่อยนักที่หัวหน้ากลุ่มจะแนะนำอย่างกระตือรือร้นขนาดนี้

ทุกคนในกลุ่มต่างพากันกดเข้าไปฟังเพลง

จ้าวเยว่ก็เกิดความอยากรู้ขึ้นมา กดเข้าไปตามลิงก์

เพลงเปลี่ยนทันที

เสียงดนตรีของอินโทรดังขึ้น

ในเวลาเดียวกัน หน้าเนื้อเพลงก็แสดงข้อมูลบางส่วนขึ้นมา

เนื้อร้อง: ฉู่ฉือ

ทำนอง: ฉู่ฉือ

เรียบเรียง: ฉู่ฉือ

ขับร้อง: ฉู่ฉือ

จ้าวเยว่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ทันที ฉู่ฉือบ้าบออะไร งั้นฉันก็เป็นซือจิงสิ

แต่หมอนี่ก็รอบด้านดีนะ

ทั้งเพลงเหมาทำคนเดียวหมดเลย

ขณะกำลังบ่นในใจอยู่ เสียงร้องก็ดังขึ้นข้างหู

“ผีเสื้อใบไม้แห้งปีกหักที่หาดอกไม้ไม่เจอ ชั่วนิรันดร์ก็ไม่อาจเห็นความร่วงโรย ชายคาสะพานน้อยใต้ราตรีแห่งเจียงหนาน ไม่อาจเข้าใจความรกร้างแห่งดินแดนเหนือ……”

สีหน้าจ้าวเยว่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เพลงนี้ดูเหมือนจะเจ๋งมากเลยนะ?

และเมื่อท่อนฮุกซึ่งก็คือช่วงไคลแมกซ์ดังขึ้น จ้าวเยว่รู้สึกว่าหูตัวเองจะท้องแล้ว เนื้อร้องสุดงดงามผสานกับน้ำเสียงที่ฟังแล้วสบายหู ถ่ายทอดออกมาเป็นภาพวาดทีละภาพราวกับฝีมือจิตรกรชื่อดัง

สะพานหักหิมะตกหรือยัง?

ฉันทอดมองผืนน้ำในทะเลสาบ

จันทร์หนาวในน้ำดั่งหิมะ ปลายนิ้วแตะเบาก็ละลายหาย……

ทะเลสาบซีหูอยู่ที่เมืองหางเฉิงในทวีปฉิน เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงมาก จ้าวเยว่เคยไปเที่ยวมาแล้ว จำได้ว่าทิวทัศน์ที่นั่นสวยงามมาก

ที่นั่นมีจุดชมวิวแห่งหนึ่งชื่อว่าสะพานหัก

เพลงนี้เขียนถึงที่นั่นนั่นเอง

แต่ตอนที่จ้าวเยว่ไปทะเลสาบซีหู ถึงจะได้ผ่านสะพานหักด้วย แต่ก็ไม่ได้เจอวันที่หิมะตก

และในตอนนี้

ขณะที่ฟังเพลงนี้อยู่

จ้าวเยว่รู้สึกว่าตัวเองได้เห็นแล้ว ราวกับว่าตรงหน้ามีภาพสะพานหักแห่งทะเลสาบซีหูยามหิมะตกปรากฏขึ้นมา

ฟังจบ

จ้าวเยว่ฟังซ้ำอีกรอบทันทีไม่ลังเล คลื่นสมองตรงกันแล้ว เพลงนี้เธอชอบมาก!

ดาวน์โหลด!

ด้วยความดีใจที่ได้เจอของถูกใจ จ้าวเยว่รู้สึกอิ่มเอมใจขึ้นมา

เพลงนี้ไม่เหมือน《แสงจันทร์》 แต่จุดร่วมคือเพราะมากทั้งคู่

และเพลงน่ะไม่ว่าจะสไตล์ไหน ขอแค่ฟังเพราะก็พอแล้ว นี่คือมาตรฐานเดียวที่แฟนเพลงทั่วไปใช้ประเมินเพลง และเป็นมาตรฐานที่เรียบง่ายที่สุดด้วย

รอบแรก

รอบที่สอง

รอบที่สาม

ฟังรอบที่สามจบ จ้าวเยว่ก็กดเล่นวนซ้ำเงียบๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง