บทที่ 64 แผนคุนเผิง

เฟิงซั่วกับอินตงหน่วนกินข้าวเย็นที่บ้านหลินจือไป๋

กินเสร็จได้ไม่นานเฟิงซั่วก็รีบจะกลับ “คลิปที่ถ่ายวันนี้ฉันต้องกลับไปตัดต่อหน่อย……”

“กลับดีๆ นะ”

หลินจือไป๋อยากจะออกไปส่ง แต่ถูกเฟิงซั่วกดตัวไว้ตรงหน้าประตู “มาเกรงใจอะไรกันเนี่ย”

“ไปเถอะๆ”

หลินจือไป๋ก็เลยไม่ยืนกราน โบกมือลา

อินตงหน่วนก็โบกมือเช่นกัน “คืนนี้ฉันไม่กลับละ”

“ชิๆ”

เฟิงซั่วทำเสียงชิๆ สองทีอย่างมีเลศนัย

อินตงหน่วนพูดเนิบๆ ไม่รีบร้อน “บ้านข้างๆ ของฉันใหญ่ขนาดนั้น ไม่อยู่ก็เสียของแย่สิ”

“ใช่ๆๆ”

เฟิงซั่วยิ้มทะเล้นแล้วจากไป

ในห้องรับแขกเหลือแค่หลินจือไป๋กับอินตงหน่วน ทั้งสองเงียบไปชั่วขณะ

หลายคนคงเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ ทั้งที่สามคนอยู่ด้วยกันคุยกันถูกคอดีแท้ๆ จู่ๆ ก็มีคนหนึ่งขอตัวไปก่อน……

สองคนที่เหลือก็จะตกอยู่ในความอึดอัดลึกลับแบบอธิบายไม่ได้

ตอนนี้หลินจือไป๋กับอินตงหน่วนก็เจอสถานการณ์นี้เข้าแล้ว

ที่จริงทั้งสองสนิทกันมาก รู้จักกันตั้งแต่ประถม ส่วนเฟิงซั่วเพิ่งมารู้จักพวกเขาตอนมัธยมต้น

ถ้าไม่ใช่เพราะหลินจือไป๋ เฟิงซั่วกับอินตงหน่วนก็อาจไม่ได้เป็นเพื่อนกันด้วยซ้ำ

ขณะเดียวกันหลินจือไป๋กับอินตงหน่วนก็อยู่ในแวดวงเดียวกัน ทางบ้านทำธุรกิจบันเทิงและสื่อเหมือนกัน รู้จักเบื้องหน้าเบื้องหลังครอบครัวของกันและกันดี

แต่ทั้งสองไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว

พอได้พบกันอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างก็โตขึ้น แล้วตอนนี้ยังเป็นชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง จึงมีความรู้สึกทั้งคุ้นเคยทั้งแปลกหน้า บรรยากาศชักจะแปลกๆ อยู่บ้าง

“ออกไปเดินเล่นกันไหม?” หลินจือไป๋เสนอ

“ได้สิ พาฉันเดินดูหน่อย ที่นี่ฉันยังไม่คุ้นเลย” อินตงหน่วนลุกขึ้น กลับมามีท่าทีกุลสตรีผู้สง่างามอีกครั้ง

ทั้งสองออกจากบ้าน

หลินจือไป๋พาอินตงหน่วนเดินเลียบแม่น้ำสายนั้นในหมู่บ้าน ตรงนี้มีสวนสาธารณะเล็กๆ อยู่ มาเดินเล่นตอนกลางคืนก็เหมาะพอดี

หลินจือไป๋เดินนำหน้า

อินตงหน่วนเดินตาม มองแผ่นหลังข้างหน้า จู่ๆ ก็พูดอย่างสะท้อนใจ “จำได้ว่าตอนมัธยมต้นนายสูงแค่ร้อยเจ็ดสิบสอง ตอนนี้ร้อยแปดสิบกว่าแล้ว”

“เธอก็สูงขึ้นนิดหน่อย”

“ประเด็นไม่ใช่ความสูงนะยะ”

อินตงหน่วนพูดเสียงเบา “เมื่อก่อนฉันคิดอยู่ตลอดเลย ว่าถ้าเราได้เจอกันอีก นายเห็นหน้าตาฉันแล้วจะมีปฏิกิริยายังไง”

ความคิดแบบนี้เป็นเรื่องปกติ

คงเพราะหลินจือไป๋ตอนมัธยมต้นเปล่งประกายเกินไป

ตอนเด็กๆ อินตงหน่วนอ้วนกลมเหมือนลูกเป็ดขี้เหร่ ตอนนี้กลับโตมาเป็นหงส์ขาว จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกลึกๆ อยากอวดความงามของตัวเองต่อหน้าหลินจือไป๋อยู่บ้าง

“แปลกใจมาก”

หลินจือไป๋คิดแล้วเสริม “พูดให้ถูกคือตะลึงในความสวยมาก”

อินตงหน่วนส่ายหัว “ทีหลังฉันก็คิดออกแล้ว ตอนมัธยมต้นทั้งโรงเรียนมีสาวสวยจากตระกูลใหญ่ตั้งเท่าไหร่เขียนจดหมายรักให้นาย ก็ไม่เห็นนายจะใส่ใจใครสักคน นายเป็นเจ้าชายในการ์ตูนมาตั้งแต่เด็ก โดนสาวๆ ทั้งฝูงเทิดทูนไว้บนฝ่ามือ เพราะฉะนั้นต่อให้ฉันสวยขึ้นแค่ไหน นายก็แค่รู้สึกแปลกใจเท่านั้นแหละ ไม่ต้องตั้งใจเสริมว่าตะลึงในความสวยมากเพื่อมาหลอกเอาใจฉันหรอก”

“โตแล้วจริงๆ แฮะ”

หลินจือไป๋พูดอย่างเสียดาย “หลอกง่ายไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

อินตงหน่วนทำหน้า “ดุสุดๆ” ใส่แผ่นหลังของหลินจือไป๋

แต่ในวินาทีที่หลินจือไป๋หันกลับมา เธอก็เก็บสีหน้านั้นไป แล้วเผยรอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบออกมา

“พูดแบบนี้แล้วกัน”

หลินจือไป๋มองอินตงหน่วนอย่างจริงจัง “ที่จริงพอเห็นเธอ ผมรู้สึกดีใจมากกว่า เพราะในที่สุดเธอก็ทำความฝันได้สำเร็จ ผมเลยอยากแสดงความยินดีกับเธอ”

“ขอบใจนะ! นายเนี่ย มีแค่เรื่องนี้แหละที่น่าเบื่อสุดๆ”

รอยยิ้มของอินตงหน่วนหุบลง “บางครั้งอยู่กับนาย ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองถูกปอกเปลือกจนหมด ไม่มีความลับอะไรเหลือให้ซ่อนต่อหน้านายเลย”

ดูเหมือนจะรู้สึกว่าคำเปรียบเปรยของตัวเองไม่ค่อยเหมาะสม

อินตงหน่วนกระแอมทีหนึ่ง “นายโตเร็วกว่าคนทั่วไป คนรุ่นเดียวกันโดนนายมองทะลุได้ง่ายมาก อย่างตอนนั้นที่ฉันมีปมด้อย นายก็คอยใส่ใจความรู้สึกฉันทุกเรื่อง แต่นายรู้ไหม บางครั้งยิ่งนายใส่ใจความรู้สึกฉันมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกด้อยมากเท่านั้น ฉันถึงได้ย้ายโรงเรียนไง ที่อยากหนีพวกแมลงวันน่ารำคาญน่ะเรื่องจริง ที่อยากอยู่ห่างจากนายสักหน่อยก็เรื่องจริง ไม่งั้นฉันก็คงได้แต่พึ่งพานายไปพลาง ต่อต้านการยอมตามใจและการดูแลของนายไปพลาง”

พูดมาถึงท้ายที่สุด

เสียงของอินตงหน่วนก็เบาลง

หลินจือไป๋พยักหน้า ตอนนั้นเขายังไม่เป็นผู้ใหญ่พอ ทำไม่ได้ถึงขั้นช่วยเหลือแบบเงียบเชียบไร้ร่องรอยเหมือนสายฝนที่หล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง เขาประเมินความอ่อนไหวและความละเอียดอ่อนของเด็กมัธยมต้นต่ำเกินไป

“ฉันเคยเพ้อฝันด้วยนะ”

อินตงหน่วนค่อยๆ เปิดใจ “ไม่แน่นายเจอฉันอีกครั้งอาจจะหวั่นไหว ถ้านายจะจีบฉันจะทำยังไงดี ตอบตกลงดีหรือไม่ตกลงดี? ฉันลังเลเรื่องนี้อยู่นานมาก ยิ่งคิดยิ่งทรมาน”

“ถ้าผมจีบเธอจริงๆ ล่ะ?”

“งั้นฉันก็คงตอบตกลงแหละมั้ง”

อินตงหน่วนถอนหายใจ “แล้วก็ต้องพยายามเป็นแฟนที่สมบูรณ์แบบของนักเรียนหลินจือไป๋แน่ๆ”

หลินจือไป๋อดไม่ได้ จิ้มหน้าผากเธอทีหนึ่ง

“ตอบแทนบุญคุณสินะ?”

“ขอบคุณท่านจอมยุทธ์ที่ยื่นมือเข้าช่วย ข้าน้อยไม่มีสิ่งใดตอบแทน มีเพียงขอมอบกายถวายชีวิตให้เท่านั้น”

อินตงหน่วนแกล้งทำท่าเป็นสตรีอ่อนหวาน

หลินจือไป๋หยิบก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่งแล้วปาให้กระโดดเหนือผิวน้ำ

“ไม่ต้องถึงขั้นมอบกายถวายชีวิตหรอก ประโยคนี้ยังมีอีกแบบว่า ข้าน้อยไม่มีสิ่งใดตอบแทน ได้แต่ขอเกิดชาติหน้าเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ตอบแทนบุญคุณ”

“ฉันไม่เชื่อเรื่องชาติหน้า”

“แล้วเธอเชื่ออะไร?”

“เชื่อนาย”

หลินจือไป๋จนใจ “มีอะไรก็พูดกันดีๆ อย่ามาหว่านเสน่ห์มั่วซั่ว”

“จะเชื่อไม่เชื่อก็ตามใจ ยังไงก็นายเองที่ไม่เอาฉัน ต่อไปอย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ ฉันให้โอกาสนายฝืนเด็ดแตงที่ยังไม่สุกไปแล้วหนึ่งครั้งนะ”

อินตงหน่วนพูดพลางยิ้มแย้ม

ในอากาศมีความหนาวเย็นแผ่ขึ้นมา เธอห่อตัวลงเล็กน้อย

หลินจือไป๋ยิ้ม “ถ้าไม่อยากให้ผมเลียนแบบพระเอกละครไอดอลถอดเสื้อนอกคลุมให้เธอ ตอนนี้เราก็ควรกลับกันได้แล้ว”

“ไปๆๆ”

อินตงหน่วนถูมือ

หลินจือไป๋ไปส่งอินตงหน่วนถึงลานบ้านของเธอ “มีอะไรก็ส่งข้อความมานะ”

“รู้แล้วน่า”

อินตงหน่วนเดินเข้าไปข้างใน เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาอย่างกะทันหัน

“มีอะไรเหรอ?”

“นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง เลยจะบอกนายหน่อย ได้ยินปู่ฉันพูดว่า ลูกพี่ลูกน้องคนโตบ้านนายน่ะ อาจจะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับองค์หญิงใหญ่ของเทียนกวง”

หลินจือไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย

สังคมยุคใหม่ย่อมไม่มีคำว่า “องค์หญิงใหญ่” อยู่แล้ว

ก็แค่คนในแวดวงเรียกแซวหลานสาวของประธานกรรมการเทียนกวงเท่านั้น

ก่อนหน้านี้พี่สาวก็เคยพูดถึงเรื่องนี้ แต่ไม่รู้ว่าฝ่ายที่จะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ด้วยเป็นใครแน่

ที่แท้ก็เป็นเทียนกวง……

“บริษัทระดับท็อปสามรักษาสมดุลกันมาหลายปีเกินไปแล้ว ถ้าสองบ้านพวกนายแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กัน คนที่ควรกังวลที่สุดก็คือนาเซินของพวกเรา”

อินตงหน่วนพูดพลางยื่นมือไปจิ้มหว่างคิ้วที่ขมวดอยู่ของหลินจือไป๋

“อย่ากังวลมากไปเลย ใช่ว่าจะสำเร็จ เรื่องนี้มีแรงต้านมากเกินไป ที่สำคัญที่สุดคือองค์หญิงใหญ่ของเทียนกวงคนนั้นเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเองมาตลอด”

“อืม พักผ่อนเร็วๆ นะ”

หลินจือไป๋ไม่ได้พูดอะไรมาก

อินตงหน่วนมองแผ่นหลังของหลินจือไป๋ที่เดินจากไป แล้วยิ้มอย่างโล่งใจ

จริงด้วย

หมอนี่ภูมิคุ้มกันสาวสวยสูงจริงๆ หรือว่าคนแบบฉันไม่ใช่สเปกเขากันนะ?

ตามหลักแล้วนี่เป็นเรื่องดี เธอเคยกังวลจริงๆ ว่าถ้าเกิดหลินจือไป๋มาจีบตัวเองขึ้นมาจะทำยังไง?

ตอนนี้ดูท่าไม่ต้องกังวลแล้ว

แต่ทำไมในใจยังรู้สึกใจหายอยู่นิดๆ ล่ะ?

ผู้หญิงซับซ้อนเกินไป ขนาดอินตงหน่วนเองยังรู้สึกว่าตัวเองซับซ้อน

ถ้าหลินจือไป๋คิดให้ลึกซึ้ง ก็อาจมองทะลุความคิดเล็กๆ ของอินตงหน่วนได้

ที่อินตงหน่วนโล่งใจ ก็เพราะหลินจือไป๋ไม่ได้มีความรู้สึกแบบชายหญิงกับเธอ ตัวเองก็เลยไม่ต้องฝืนใจตอบตกลงคบหาเพื่อรักษามิตรภาพ

เธอรู้ดีว่าตัวเองใจไม่แข็งพอจะปฏิเสธหลินจือไป๋

ที่อินตงหน่วนใจหาย ก็เพราะหลินจือไป๋ไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นกับเธอเหมือนกัน

ก็เหมือนเวลางานเลี้ยงรุ่น เพื่อนร่วมชั้นที่สมัยเรียนไม่มีใครสนใจ ก็จะพยายามทำให้เพื่อนๆ หรือแม้แต่เทพบุตรเทพธิดาประจำห้องต้องมองตัวเองด้วยสายตาใหม่

ไม่ได้แปลว่าอยากให้เกิดอะไรขึ้นเสมอไป

ตอนนี้อินตงหน่วนเป็น “เทพธิดา” ในทุกความหมาย ไม่ต้องพิสูจน์อะไรอีกแล้ว และก็ไม่ได้สนใจจะพิสูจน์ด้วย

เว้นแต่ต่อหน้าหลินจือไป๋

เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าตัวเองไม่ได้ต่างจากเมื่อก่อนเลย แล้วจะไม่ให้ใจหายได้ยังไง?

แน่นอนว่าหลินจือไป๋ไม่ได้คิดลึกถึงความในใจของอินตงหน่วน ในหัวเขาเต็มไปด้วยความคิดว่าถ้าเสินฮว่ากับเทียนกวงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันจริงๆ จะมีความหมายอะไรต่อตัวเขาบ้าง

“ดูเหมือนก็ไม่มีอะไรนะ?”

ตอนกลับมาถึงห้องนอนของตัวเอง หลินจือไป๋ก็คิดตกแล้ว

อย่างมากก็แค่สายของลุงใหญ่จะมีอิทธิพลในบริษัทมากขึ้น ชีวิตของครอบครัวเขาก็จะยิ่งลำบากขึ้น

แต่ปัญหาคือ:

ตอนนี้ครอบครัวมีคุนเผิงคอยช่วยจากภายนอกแล้ว ไม่ต้องพึ่งลุงใหญ่เพื่อหากินอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น เทียนกวงแล้วยังไง?

ภารกิจของระบบกำหนดให้หลินจือไป๋กลืนกินเสินฮว่าลงไป

แต่แค่กลุ่มเสินฮว่ากลุ่มเดียว ไม่อาจสนองความทะเยอทะยานของหลินจือไป๋ได้อีกต่อไปแล้ว

ใช่แล้ว

หลินจือไป๋ในตอนนี้ เป้าหมายคือเสินฮว่า และเทียนกวง แล้วก็นาเซินด้วย

พูดอีกอย่างก็คือ:

เป้าหมายของหลินจือไป๋ในตอนนี้ คือการกลืนกินอุตสาหกรรมวัฒนธรรมและบันเทิงทั้งหมดของทวีปฉิน!

นี่แหละคือความหมายที่แท้จริงของคุนเผิง หลินจือไป๋เรียกมันว่า “แผนคุนเผิง”

คนธรรมดาทำไม่ได้

แต่หลินจือไป๋มีระบบติดตัว เป้าหมายนี้จึงไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ยังไงก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

มีทั้งโลกเป็นแรงหนุนหลัง

นี่น่ากลัวยิ่งกว่าภูมิหลังแชโบลอะไรทั้งนั้น!

บางทีต่อไปตัวเองอาจจะติดต่อกับเสี่ยวหน่วนให้มากขึ้นหน่อย จะกลืนนาเซินลงไปได้ยังไงก็ต้องมีคนช่วย เลือกหุ้นส่วนที่ไว้ใจได้สักคน ก็ทำให้เรื่องง่ายขึ้นได้

ส่วนอินตงหน่วนจะยอมช่วยหรือเปล่า?

หลินจือไป๋ก็ไม่แน่ใจ ยังไงเรื่องนี้ในแง่หนึ่งก็นับเป็นการทรยศนาเซิน

แต่อินตงหน่วนกับพวกพี่ชายของเธอความสัมพันธ์แย่มาก

ถ้ายังไงก็ต้องมีคนสืบทอดนาเซิน อินตงหน่วนจะยอมดูพี่ชายหลายคนนั้นขึ้นสู่ตำแหน่งเหรอ?

บางทีถึงตอนนั้น คนนอกอย่างตัวเขาเองสำหรับอินตงหน่วนแล้ว อาจจะน่าเชื่อถือกว่าพี่ชายพวกนั้นก็ได้

แน่นอน

ยังมีวิธีที่ง่ายกว่านั้นอีก

นั่นก็คือหลินจือไป๋แต่งงานกับอินตงหน่วน

ฝั่งบ้านลุงใหญ่หาทางแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับเทียนกวงได้ แล้วทำไมตัวเองจะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับนาเซินไม่ได้?

น่าเสียดาย

หลินจือไป๋กับอินตงหน่วนสนิทกันเกินไป

ถ้าอินตงหน่วนไม่ใช่เพื่อนของหลินจือไป๋ เขาคงพิจารณาแผนนี้อย่างจริงจัง

ทว่าหลินจือไป๋มองอินตงหน่วนกับเฟิงซั่วเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด เรื่องที่เกี่ยวกับสองคนนี้ไม่ควรคิดโดยใช้ผลประโยชน์ล้วนๆ

คนอย่างหลินจือไป๋เป็นวีรบุรุษไม่ได้

จะเป็นจอมคนผู้ทะเยอทะยานก็ออกจะฝืนไปหน่อย

ถ้าเอาทองมาแปะหน้าสักหน่อย บางทีอาจเป็นวีรชนเจ้าเล่ห์ได้ แต่ถึงยังไงก็ยังมีเส้นที่ตัวเองไม่ข้าม

“กลับกัน ทางเฟิงซั่วน่าจะลองดึงเข้ามาสักหน่อย”

หลินจือไป๋กำลังคิดว่าจะดึงเฟิงซั่วเข้ามาร่วมในแผนคุนเผิงดีไหม?

คนที่เขาไว้ใจได้มีไม่มาก เฟิงซั่วเป็นหนึ่งในนั้น แต่ยังต้องรออีกหน่อย แผนคุนเผิงต้องซ่อนตัวเขาไว้ลึกๆ เบื้องหลัง

อีกอย่างไม่ได้เจอกันหลายปี

หลินจือไป๋ต้องรู้ให้แน่ก่อนว่าตอนนี้เฟิงซั่วเป็นยังไงบ้าง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง