ตอนที่ 63
บทที่ 63 เพื่อนซี้
minibunny · 10,476 ตัวอักษร
ยามพระอาทิตย์เพิ่งลับขอบฟ้า หลังจากกลุ่มคนหนุ่มสาวเดินเข้าไปในลานบ้านพักตากอากาศข้างๆ บ้านของหลินจือไป๋ หญิงสาวที่เป็นคนนำกลุ่มกำลังจะไขกุญแจเข้าบ้าน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงแว่วมาจากด้านหลัง
“เอ๊ะ?”
กลุ่มคนหนุ่มสาวหันกลับไปมองตามเสียง
หญิงสาวที่เป็นคนนำหันมาเห็นหลินจือไป๋ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะร้องเรียกอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก:
“หลินจือไป๋?”
สิ้นเสียงเรียก
ชายหนุ่มผมสั้นที่อยู่ด้านหลังหญิงสาวก็พุ่งตัวเข้าไปหาหลินจือไป๋อย่างรวดเร็ว ปากก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น:
“พี่ไป๋!”
หลินจือไป๋มองชายหนุ่มที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาตรงหน้า สีหน้าดูแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วตบไหล่อีกฝ่าย
“ไม่ได้เจอกันนาน ผอมลงกว่าเมื่อก่อนนะเนี่ย”
เมื่อครู่เขามัวแต่สนใจหญิงสาวคนนั้นจนไม่ได้สังเกตว่าชายหนุ่มคนนี้ก็อยู่ในกลุ่มด้วย
ชายหนุ่มคนนี้คือเฟิงซั่ว
หนึ่งในเพื่อนซี้สมัยมัธยมต้นของหลินจือไป๋
เฟิงซั่วไว้ผมสั้นเผยให้เห็นหน้าผากกว้างที่ดูโดดเด่นสะดุดตา แถมยังดูเป็นคนรูปร่างหนาแน่นสมส่วน
ตอนนี้เฟิงซั่วตื่นเต้นสุดๆ
ปากเขานี่ทำงานราวกับปืนกล
“พี่ไป๋ พี่นั่นแหละที่เปลี่ยนไปเยอะ ตอนนี้กลายเป็นหนุ่มหล่อขั้นเทพไปแล้ว! ถ้าไม่ได้เสี่ยวหน่วนเตือน ผมเกือบจำไม่ได้แน่ะ ตอนก่อนหน้านี้เสี่ยวหน่วนบอกว่าพี่บาดเจ็บ ผมพยายามติดต่อพี่ตั้งหลายครั้ง พี่ก็ไม่ยอมตอบกลับเลย คบไม่ได้เลยนะเนี่ย มันเกิดเรื่องใหญ่ขนาดไหนกันเชียวถึงขั้นตัดขาดพี่น้องกัน!”
“ความผิดผมเอง…”
หลินจือไป๋ตบไหล่เฟิงซั่วอีกครั้ง
กำลังจะพูดอะไรต่อ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีคนมาปิดตาเขาจากด้านหลัง
กลิ่นหอมจางๆ ลอยมาแตะปลายจมูก พร้อมกับเสียงหวานนุ่มนวลคุ้นหูดังขึ้นข้างหู:
“ทายซิใครเอ่ย!”
“ทายซิว่าฉันจะทายไหมล่ะ”
มุมปากของหลินจือไป๋ยกยิ้มขึ้น
เสียงนั้นก็ดูจะมีรอยยิ้มเจืออยู่ด้วย: “ทายซิว่าฉันจะทายว่าพี่จะทายไหม”
หลินจือไป๋เอื้อมมือไปจับแขนเรียวบางนั้นออก แล้วหันไปมองหญิงสาว ทว่าสีหน้ากลับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมาในที่สุด
หญิงสาวคนนี้คือคนที่กำลังจะเปิดประตูเมื่อครู่
หลินจือไป๋นึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าจะเชื่อมโยงภาพลักษณ์ในตอนนี้ของเธอกับเด็กหญิงตัวน้อยในความทรงจำที่เกือบจะอ้วนกลมเป็นลูกบอลได้อย่างไร ถึงแม้เขาจะรู้แล้วว่าเธอคือใคร และหัวเราะร่าพร้อมกับเรียกชื่อเธอออกมา:
“อินตงหน่วน”
เดิมทีอินตงหน่วนมีรอยยิ้มบางๆ ดูเป็นกุลสตรีผู้สง่างาม แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะของหลินจือไป๋ สีหน้าเธอก็เริ่มดูไม่สู้ดีนัก เธอถลึงตาโตสวยคู่นั้นใส่เขา:
“ห้ามจินตนาการภาพฉันตอนมัธยมต้นนะ!”
หลินจือไป๋แกล้งแหย่: “เธอรู้ได้ไงว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่?”
อินตงหน่วนเชิดใบหน้าเล็กๆ ที่มีขนาดเท่าฝ่ามือนั้นขึ้น: “ฉันไม่ได้แค่รู้หรอกนะว่าพี่กำลังคิดอะไร ฉันยังรู้ด้วยว่าพี่ต้องกำลังแอบเดาอยู่แน่ๆ ว่าแม่สาวคนนี้ไปดูดไขมันหรือทำศัลยกรรมมาหรือเปล่า!”
“ใส่ความกันชัดๆ”
หลินจือไป๋แบมือบอกเฟิงซั่ว
เฟิงซั่วหัวเราะร่า: “ตอนที่ผมเพิ่งเจอเสี่ยวหน่วนเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ ผมก็…”
พูดมาถึงตรงนี้
เฟิงซั่วก็หยุดกึกอย่างฉลาด
อินตงหน่วนปรายตามองเฟิงซั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหลินจือไป๋ เธอเสยผมอย่างมีจริตเพื่อโชว์มุมข้างใบหน้าที่สมบูรณ์แบบ “ไม่รู้จักคำว่าผู้หญิงยิ่งโตยิ่งสวยหรือไง”
“โอเคๆ”
หลินจือไป๋ยิ้มแล้วกล่าว: “ตอนฝึกทหารได้ยินเพื่อนเล่าตำนานของเธออยู่เหมือนกัน เห็นว่ามีดาวมหาวิทยาลัยคนหนึ่งชื่ออินตงหน่วน ดูท่าเจ้าแม่เศรษฐีนีตัวน้อยที่วันๆ เอาแต่โวยวายอยากลดความอ้วนเมื่อก่อนจะทำสำเร็จแล้วสินะ”
“อ้อ”
อินตงหน่วนทำเสียงตัดพ้อ: “ที่แท้พี่ก็รู้ว่าฉันเรียนที่วิทยาลัยศิลปะทวีปฉินเหมือนกันสินะ”
หลินจือไป๋ฟังออกว่าอีกฝ่ายไม่พอใจ เขาทอดถอนใจในใจ พลางกวาดสายตามองใบหน้าของเธอและเฟิงซั่ว
“สามปีก่อนผมได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ เรื่องนี้พวกคุณน่าจะได้ยินมาบ้าง ผมนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงคนไข้พักใหญ่ ไม่ค่อยอยากติดต่อใคร ตอนแรกคิดว่าจะค่อยบอกเรื่องนี้ตอนขึ้นมัธยมปลาย แต่ไม่นึกว่าพวกคุณจะย้ายโรงเรียนกันไปก่อน…”
หลินจือไป๋อธิบาย
จริงๆ แล้วเขาสามารถโทรหาได้ แต่สภาพจิตใจในช่วงนั้นปิดกั้นมาก เขาเลยขาดการติดต่อกับเพื่อนซี้ที่ดีที่สุดสองคนนี้สมัยมัธยมต้นไป
“ช่วยไม่ได้นี่นา”
เฟิงซั่วฝืนยิ้ม: “ผมเคยบอกพี่ไป๋ไปแล้วไง ธุรกิจที่บ้านมีปัญหา เข้าโรงเรียนหรูๆ ไม่ไหวแล้ว เลยไปเข้าโรงเรียนมัธยมปลายธรรมดา หลังๆ ก็เลยไม่กล้าติดต่อพี่อีก ส่วนเรื่องของเสี่ยวหน่วน ผมเพิ่งมาเจอเธอตอนฝึกทหารตอนเข้ามหาวิทยาลัยนี่แหละ…”
เฟิงซั่วไม่ได้พูดออกมาตรงๆ
แต่หลินจือไป๋ก็เข้าใจความหมาย
ก็คงไม่พ้นเรื่องที่บ้านเฟิงซั่วเคยรวยมาก่อน พอภายหลังฐานะทางบ้านตกต่ำลงเลยเกิดปมด้อย กลัวว่าเพื่อนจะดูถูกตนเอง เด็กๆ มักจะอ่อนไหวกับเรื่องพวกนี้มาก
“สถานการณ์ของฉันพี่ก็รู้”
อินตงหน่วนเบะปาก: “ไม่อยากอยู่ใกล้พวกพี่ชายงี่เง่านั่น เลยตัดสินใจไปเรียนมัธยมปลายที่ทวีปฉู่ซะเลย ส่งข้อความหาพี่ตั้งเยอะ พี่ไม่เคยตอบกลับเลยสักครั้ง”
“ผ่านไปแล้วก็ช่างมันเถอะ”
เฟิงซั่วหัวเราะกลบเกลื่อน: “ความสัมพันธ์ของเราสามคนยังเหมือนสมัยมัธยมต้นนั่นแหละ!”
มัธยมต้น?
อินตงหน่วนมองหลินจือไป๋ สายตาไหววูบเล็กน้อย
สมัยนั้นหลินจือไป๋ถ้าจะพูดให้ดูดีหน่อยก็คือมีนิสัยร่าเริงสดใสไม่อยู่นิ่ง แต่ถ้าพูดให้ดูแย่ก็คือเป็นเด็กแสบชอบก่อเรื่องไม่ยอมอยู่นิ่ง บรรดาครูในตอนนั้นทั้งรักทั้งเกลียดเขา
รักเพราะหลินจือไป๋ฉลาด
หัวดีสอบได้ที่หนึ่งทุกวิชา
เกลียดเพราะหลินจือไป๋ชอบป่วนเหลือเกิน
สมัยมัธยมต้นก็กล้าพาเธอและเฟิงซั่วโดดเรียนแล้ว
ในงานประชุมผู้ปกครองคนที่ได้รับคำชมมากที่สุดคือหลินจือไป๋
คนที่เขียนใบสำนึกผิดในห้องบ่อยที่สุดก็คือหลินจือไป๋
แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่ต้องสงสัยเลยก็คือ หลินจือไป๋ในวัยหนุ่มมัธยมต้น คือเด็กหนุ่มที่เจิดจรัสที่สุดในใจของสาวๆ ยุคนั้นอย่างแน่นอน
“ตอนมัธยมต้นพวกคุณทั้งคู่ตัวอ้วนกันทั้งนั้น”
หลินจือไป๋แฉจุดอ่อนของทั้งสอง ตอนนั้นไม่เพียงแค่อินตงหน่วนที่เป็นเด็กหญิงจ้ำม่ำ เฟิงซั่วเองก็ยังอ้วนกว่าเด็กคนอื่นในวัยเดียวกันเสียอีก
เพื่อนร่วมชั้นไม่ค่อยอยากเล่นกับพวกเขาทั้งสองเท่าไหร่ นับว่ามีการแบ่งแยกปฏิบัติอยู่บ้าง เด็กๆ บางทีก็เป็นแบบนี้ แต่หลินจือไป๋กลับชอบพาพวกเขาทั้งสองไปป่วนไปทั่ว แถมยังคอยจ้ำจี้จ้ำไชให้ทั้งสองลดความอ้วน แต่ก็น่าเสียดายที่ไม่เคยทำสำเร็จเลย
ไม่นึกเลยว่าผ่านไปสามปี เพื่อนซี้ทั้งสองจะผอมลงได้ขนาดนี้
แต่อินตงหน่วนนั้นอ่อนไหวกับคำว่า “อ้วน” มาก พอได้ยินก็ไม่พอใจ เลยขยี้ผมหลินจือไป๋เป็นการใหญ่
เฟิงซั่วค่อนข้างเกรงใจเลยไม่กล้าลงมือ แต่ก็ดูท่าทางอยากจะลองบ้าง
“เฮ้ย!”
หลินจือไป๋ห้ามไม่ให้อินตงหน่วนเล่นซน “โตแล้วนะ ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันเกินไป รู้จักไหมน่ะ”
“เมื่อก่อนพี่ไม่เห็นเคยมองฉันเป็นผู้หญิงเลยนี่”
อินตงหน่วนหยุดมือ บ่นพึมพำออกมาคำหนึ่ง แต่ใบหน้ากลับแดงระเรื่อ รีบหันหน้าหนีไปอีกทาง พวกเขาต่างก็โตขึ้นกันจริงๆ แล้ว
“พวกนายเรียกพี่ไป๋ซะ!”
เฟิงซั่วตะโกนบอกกลุ่มคนที่ยืนดูเรื่องราวอยู่ด้านหลัง
“พี่ไป๋!”
กลุ่มคนเหล่านั้นรีบกล่าว พวกเขาได้ตามเฟิงซั่วมา เลยมีโอกาสได้รู้จักคุณหนูตระกูลมหาเศรษฐีอย่างอินตงหน่วน
และ “พี่ไป๋” คนนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกคุณหนูตระกูลมหาเศรษฐีแบบนั้น ไม่จำเป็นต้องยืนยันอะไร บุคลิกนั้นแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด ทำไมพวกคนรวยพวกนี้ถึงหน้าตาดูดีกันขนาดนี้นะ?
หลินจือไป๋ยิ้มแล้วพยักหน้าให้คนเหล่านั้น ก่อนจะถาม:
“พวกนายเตรียมจะทำอะไรกันเหรอ?”
“เฟิงซั่วอยากถ่ายคลิปวิดีโอสั้นเลยขอยืมบ้านพักตากอากาศของฉันใช้ ฉันก็เลยตกลง แต่ว่าทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”
“นี่บ้านผม”
หลินจือไป๋บุ้ยปากไปยังที่พักของตัวเอง
เฟิงซั่วอึ้งไปเลย: “พวกนายสองคนถ่ายละครกันอยู่หรือไงเนี่ย บังเอิญอะไรเบอร์นั้น เพื่อนซี้สมัยมัธยมต้นกลับมาเจอกันอีกทีหลังจากผ่านไปไม่กี่ปี แถมยังกลายเป็นเพื่อนบ้านกันอีกเนี่ยนะ?”
“ก็มันเป็นแบบนี้แหละ”
หลินจือไป๋ถอนหายใจ: “บ้านพักตากอากาศที่ดีที่สุดแถววิทยาลัยศิลปะทวีปฉินก็อยู่ที่นี่ไงล่ะ”
อินตงหน่วนเสริมขึ้นมา: “เพราะงั้นที่นี่เลยเป็นทางเลือกเดียวของพวกคนรวยอย่างเรา เบื้องหน้าดูเหมือนเป็นความบังเอิญ แต่ความจริงมันคือความจำเป็นต่างหาก” คำว่าพวกคนรวยอะไรนั่นแน่นอนว่าเป็นแค่คำพูดหยอกล้อ
“ไอ้พวกคนรวยน่าชัง!”
เฟิงซั่วแกล้งทำหน้าอิจฉา: “พวกนายสองคนออกห่างจากฉันไปเลยนะ คนอย่างฉันมันพวกเกลียดคนรวยเว้ย!”
พูดจบทั้งสามคนก็หัวเราะออกมา
หลินจือไป๋ถามเฟิงซั่วด้วยความอยากรู้: “ทำไมนายถึงมาเริ่มถ่ายวิดีโอสั้นล่ะ?”
เฟิงซั่วทำหน้าเศร้า: “พ่อผมก่อหนี้ไว้ก้อนโต ตอนนี้ที่บ้านมีแต่ความว่างเปล่า เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนฝึกทหารน่ะ เจอกับเสี่ยวหน่วนเลยหน้าด้านเข้าไปทัก โชคดีที่พี่หน่วนให้เกียรติ ไม่เพียงแต่ให้เงินก้อนหนึ่งมาช่วยผม แถมยังใจดีให้ยืมบ้านพักตากอากาศเอาไว้ถ่ายวิดีโอด้วย”
“ใช้ได้เลยนี่หน่วน”
หลินจือไป๋ยิ้มแล้วกล่าว: “งั้นก็อย่ามัวแต่ยืนบื้ออยู่เลย เข้าไปดูกันเถอะ”
“ฉันเปิดเอง”
อินตงหน่วนเดินไปเปิดประตูแล้วพาทุกคนเข้าไป
บ้านหลังนี้พอๆ กับของหลินจือไป๋ การตกแต่งก็ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย เฟิงซั่วและคนหนุ่มสาวคนอื่นๆ ต่างร้องชมเปาะ เพราะในชีวิตจริงไม่เคยเห็นบ้านที่สวยขนาดนี้มาก่อน
“ตามสบายนะ”
อินตงหน่วนกล่าว: “ที่นี่ไม่มีอะไรจะต้อนรับหรอก ตกแต่งเสร็จก็ไม่เคยเข้ามาอยู่เลย”
“เดี๋ยวค่อยไปกินข้าวที่บ้านผมกัน”
หลินจือไป๋เอ่ยขึ้น แล้วโทรหาแม่บ้านหลิวอี๋ เพราะยังไงบ้านก็อยู่ติดกัน สะดวกอยู่แล้ว
“ไปฝากท้องล่ะนะ”
อินตงหน่วนหัวเราะคิกคัก
กลุ่มคนหนุ่มสาวที่ตามเฟิงซั่วมานั้นรู้จักกาลเทศะ ต่างพากันปฏิเสธว่าจะไม่ไป ส่วนเฟิงซั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงพยักหน้าตอบตกลง ทั้งสามคนไม่ได้เจอกันตั้งนาน มีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะจริงๆ
ถ่ายวิดีโอสั้นใช้เวลาไม่นานนัก หลินจือไป๋แอบดูแวบหนึ่ง มันก็เป็นวิดีโอสั้นที่มีเนื้อเรื่องนิดหน่อย เนื้อหาธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ
“ฉันเรียนคณะกำกับภาพยนตร์น่ะ”
เฟิงซั่วเห็นหลินจือไป๋ดูสนใจเลยอธิบาย: “ถ่ายวิดีโอสั้นหารายได้เสริมนิดหน่อย บ้านของหน่วนพอดีเข้ากับเนื้อเรื่องเลย ดีกว่าที่ฉันเช่าอยู่เยอะมาก ค่าเช่าสถานที่แพงๆ จ่ายไม่ไหวหรอก”
ถ่ายวิดีโอเสร็จ กลุ่มคนหนุ่มสาวก็กลับไปก่อน ส่วนหลินจือไป๋พาเพื่อนสนิททั้งสองกลับมาที่บ้านพักของตน
ทั้งสามนั่งลงข้างโซฟา อินตงหน่วนมองหลินจือไป๋ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างลังเล: “ร่างกายของพี่ตอนนี้…”
“หายดีแล้ว”
หลินจือไป๋เอ่ยตอบ
เฟิงซั่วถอนหายใจโล่งอก: “เมื่อกี้ผมไม่กล้าถาม กลัวจะไปแทงใจดำพี่ไป๋ หน่วนบอกว่าตอนนั้นพี่บาดเจ็บหนักมาก”
“เป็นห่วงผมขนาดนั้นเลยเหรอ”
หลินจือไป๋ยิ้มพลางผายมือให้ทั้งสองทานผลไม้
อินตงหน่วนปอกกล้วย: “เรื่องของพี่น่ะในแวดวงมีข่าวลือนะ เขาว่าพวกพี่ชายของพี่ลงมือโหดเกินไป เกินกว่าพวกพี่ชายของฉันเสียอีก”
“พวกตระกูลมหาเศรษฐีนี่ ความสัมพันธ์เครือญาตินี่เปราะบางจริงๆ วงการนี้ก็นินทากันเก่งสุดๆ”
เฟิงซั่วหัวเราะเยาะอย่างไม่ปรานี ตอนนี้เขาก็เริ่มผ่อนคลายขึ้น ไม่เกร็งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว: “อีกอย่างนะ สมัยมัธยมต้นผมน่ะ มีคำถามหนึ่งที่อยากถามพวกคุณมาตลอดเลย สองคนนี้คบกัน ครอบครัวเห็นด้วยไหม?”
“นายนี่นะ”
อินตงหน่วนรู้สึกใจเต้นแปลกๆ: “ที่ว่าเราสองคนคบกันน่ะหมายความว่าไง?”
“อ้าว นี่เธอเขินเหรอ?”
หลินจือไป๋มองอินตงหน่วนอย่างประหลาดใจ
เฟิงซั่วก็แกล้งหยอก: “พี่สาวหน่วนของเราจะไม่ชอบพี่ไป๋หรอกนะ?”
“เอาจริงนะ?”
อินตงหน่วนทำสีหน้าจริงจังขึ้นมา มองหลินจือไป๋อย่างตั้งใจ: “ตอนมัธยมต้นก็มีความรู้สึกดีๆ อยู่บ้างนะ แต่ตอนนั้นยังเด็ก ตอนนี้ลองนึกย้อนไป ก็น่าจะเป็นเพราะซาบซึ้งใจที่หมอนี่เต็มใจพาฉันเล่นด้วย ตอนนั้นฉันน่ะปมด้อยเยอะมาก…หลินจือไป๋ ถึงพี่จะเจ้าเล่ห์แสนกล แผนการเยอะกว่าพวกเรารวมกัน แต่จริงๆ แล้วพี่ก็เป็นผู้ชายที่จิตใจดีคนหนึ่งนะ”
“ได้รับบัตรคนดีแล้ว”
หลินจือไป๋ยิ้ม
“พี่ไป๋สมัยมัธยมต้นน่ะ เหมือนพระเอกในการ์ตูนผู้หญิงจริงๆ นั่นแหละ…แต่ที่ผมอยากถามคือพวกคุณสองคนต่างหาก คนหนึ่งเป็นเจ้าหญิงแห่งนาเซิน อีกคนเป็นคุณชายแห่งเสินฮว่า คบกันแบบนี้ที่บ้านจะยอมเหรอ?”
เฟิงซั่วกลับเข้าสู่หัวข้อก่อนหน้านี้
“เลิกดูละครน้ำเน่าได้แล้ว”
หลินจือไป๋กล่าวเรียบๆ: “ท่านผู้เฒ่าของบ้านผมกับปู่ของเธอก็นัดดื่มน้ำชาด้วยกันออกบ่อย ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องของคนรุ่นหลังผู้ใหญ่เขาไม่มายุ่งหรอก แน่นอนว่าในเชิงธุรกิจยังไงก็เป็นคู่แข่งกัน ความสัมพันธ์ที่แย่ลงได้ทุกเมื่อก็ถือเป็นเรื่องปกติ”
“เราสองคนคงเป็นคู่แข่งกันไม่ได้หรอก”
อินตงหน่วนส่ายหน้า: “พี่ไป๋ของเราเนี่ย จะได้สืบทอดกิจการของเสินฮว่าหรือเปล่ายังพูดยากเลย” เธอรู้เรื่องบางอย่างในครอบครัวของหลินจือไป๋
“แล้วเธอล่ะ?”
หลินจือไป๋มองไปที่อินตงหน่วน
“ฉันเริ่มรับงานบางอย่างมาทำแล้วล่ะ”
อินตงหน่วนกล่าว
“เก่งตั้งแต่อายุน้อยนะเนี่ย”
หลินจือไป๋ชมเชยคำหนึ่ง
อินตงหน่วนแค่นเสียงเบาๆ: “งั้นถ้าพี่เอาใจฉันให้มากๆ บางทีฉันอาจจะช่วยพี่วางแผนยึดสมบัติครอบครัวก็ได้นะ นาเซินกับเสินฮว่าของพี่ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางร่วมมือกันเสียเมื่อไหร่”
“ผมเป็นแค่นักเรียนธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น”
หลินจือไป๋ตอบเช่นนั้น
ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น