บทที่ 62 เพื่อนบ้าน

เว็บบอร์ด

หมวดสืบสวนระทึกขวัญ

ทันทีที่《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》ฉบับล่าสุดวางแผง กระทู้เกี่ยวกับ ‘ปู้เยี่ยโหว’ ก็ผุดขึ้นมาไม่หยุด!

มีคนตั้งกระทู้สงสัย

“อ่านสองเรื่องที่ปู้เยี่ยโหวลงในฉบับนี้จบแล้ว ผมอดสงสัยไม่ได้เลยว่าเขาเป็นนักเขียนแบบไหนกันแน่?”

แน่นอนว่าต้องมีคนสงสัย

ก่อนหน้านี้หลายคนปักใจเชื่อไปแล้วว่าปู้เยี่ยโหวคงปล่อยเรื่องแนวหลอนๆ ออกมาอีก

แต่《บทกวีรับแสงตะวัน》กลับทำลายภาพจำเดิมๆ ที่ทุกคนมีต่อปู้เยี่ยโหวลงอย่างสิ้นเชิง ไม่นึกเลยว่าผลงานของเขาจะอบอุ่นหัวใจได้ขนาดนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนดอกไม้สีขาวเล็กๆ ที่บานสะพรั่งท่ามกลางวันสิ้นโลก เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความโรแมนติก!

บนโลกเหลือเพียง “มนุษย์” คนสุดท้าย

“คน” ผู้นี้สร้าง “คน” ขึ้นมาอีกหนึ่งคนแล้วก็จากไป

คุณจะบอกว่าเรื่องนี้โดดเดี่ยวและอ้างว้างก็ได้ แต่ในขณะเดียวกันมันก็เต็มไปด้วยความหวัง มันงดงามจนหลายคนตั้งตัวไม่ติด ได้แต่ตกตะลึง:

ต่อให้ปู้เยี่ยโหวทิ้งสไตล์ดาร์กที่เป็นจุดขายของเขาไปก็เถอะ

ทำไมแม้แต่จุดเด่นอย่างการหักมุมแบบไร้เหตุผลที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุดของเขาก็หายไปด้วย?

พออ่านถึงตอนจบทุกคนถึงได้ถึงบางอ้อ ว่าเขาไม่ได้ทิ้งการหักมุมและความไร้เหตุผลไปเลย มนุษย์คนสุดท้ายบนโลกที่ว่า แท้จริงแล้วก็เป็นหุ่นยนต์เหมือนกัน เพียงแต่เขามีความรู้สึกนึกคิดเหมือนมนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

“ผมต้องขอโทษปู้เยี่ยโหวด้วย”

“ก่อนหน้านี้ที่อ่านเรื่องของปู้เยี่ยโหว รู้สึกว่านักเขียนคนนี้ก็แค่ใช้เนื้อหาแรงๆ มากระตุ้นประสาทสัมผัสของผู้อ่าน ไม่เห็นมีอะไรลึกซึ้ง แต่พอวันนี้ผมถึงได้รู้ว่าตัวเองนั่นแหละที่ตื้นเขิน ความเห็นของเขาที่มีต่อชีวิตและความตายเป็นสิ่งที่ผมชื่นชมมาก!”

“ดูท่าว่าแนวระทึกขวัญมืดมนจะนิยามตัวเขาไม่ได้แล้วล่ะ”

“ก่อนหน้านี้ยังมีคนบอกว่าเจ้านี่น่าจะเรียกว่า ‘เทพแห่งราตรีดำ’ มากกว่า งั้น《บทกวีรับแสงตะวัน》นี่จะอธิบายยังไงล่ะ?”

“เทพแห่งราตรีขาว?”

“55555 เรียกเทพแห่งราตรีขาวก็ได้อยู่”

“ผมคิดจริงๆ นะว่า《บทกวีรับแสงตะวัน》ไม่เหมือนงานที่เทพแห่งราตรีดำเขียน จะเรียกว่าเทพแห่งราตรีขาวก็ไม่ผิดหรอก”

“ดูท่าจะเป็นนักเขียนที่สไตล์หลากหลายน่าดูเลยนะ”

“ไม่พูดถึงเรื่องหุ่นยนต์ละกัน ส่วนตัวผมชอบ《คู่สามีภรรยาที่เหินห่าง》มากกว่า อ่านจบแล้วถอนหายใจยาวเลย ยังเป็นเทพแห่งราตรีดำคนเดิมที่คุ้นเคย!”

“เรื่องคู่สามีภรรยาตอนเริ่มบรรยากาศหลอนจริง”

“ผมชอบตอนจบของเรื่องคู่สามีภรรยานะ เต็มไปด้วยการตั้งคำถามเรื่องการศึกษา สงสัยเป็นเพราะพ่อแม่ผมก็ทะเลาะกันบ่อยล่ะมั้ง มีวันหนึ่งพ่อไปเล่นไพ่ข้างนอกดึกมาก กลับบ้านมาในสภาพเมาแอ๋ แม่ผมล็อกประตู แล้วเขาก็พังประตูเข้ามา แถมยังลงไม้ลงมือกับแม่ด้วย นั่นเป็นแผลในใจผมไปตลอดชีวิตเลย”

“สงสารเจ้าของคอมเมนต์บนเลย พ่อแม่สไตล์เดียวกันเป๊ะ แต่ของผมไม่หนักขนาดนั้น”

“การเสียสละของเด็กที่แลกมาด้วยความสงบของพ่อแม่ ช่างเป็นตอนจบที่ประชดประชันจริงๆ”

“เพราะเป็นงานของปู้เยี่ยโหว คุณสงสัยได้เลยว่าเด็กอาจจะกำลังแกล้งทำอยู่ก็ได้ แต่ถ้าแกล้งทำจริงมันยิ่งตลกร้ายเข้าไปใหญ่ ครอบครัวที่ต้องทำขนาดนี้ถึงจะประคองไปรอด ผมว่าเลิกๆ ไปเถอะ”

“เด็กมองไม่เห็นพ่อ เป็นการเปรียบเปรยถึงบาดแผลทางใจ”

“ในเรื่องนี้มีการเปรียบเปรยเยอะมาก อย่าให้ชีวิตแต่งงานกลายเป็นหนังสยองขวัญเลยนะ!”

“ปู้เยี่ยโหวใช้เรื่องหุ่นยนต์พิสูจน์ความหลากหลายของตัวเอง แล้วก็ใช้เรื่องคู่สามีภรรยาพิสูจน์ว่าเขายังเป็นนักเขียนโรคจิตคนเดิม!”

“แต่ผมชักจะชอบไอ้โรคจิตคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ”

“ช่วงสองสามเดือนมานี้ หมวดสืบสวนระทึกขวัญในเว็บบอร์ดเกือบจะกลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวของปู้เยี่ยโหวไปแล้ว”

“เพิ่งไปเสิร์ชหาปู้เยี่ยโหวในจีกวงมา ยืนยันตัวตนแล้วว่าเป็นตัวจริง ทุกคนไปกดติดตามกันเร็ว”

…

มีคนช่วยโปรโมตในเว็บบอร์ด

บนแพลตฟอร์มจีกวง ยอดผู้ติดตามของปู้เยี่ยโหวเริ่มพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว

หนึ่งหมื่น.

สองหมื่น.

สามหมื่น.

ความเร็วในการเพิ่มขึ้นของแฟนคลับเร็วกว่าร่างแยก ‘ไป๋ตี้’ อีก กว่าจะเริ่มช้าลงก็ตอนแตะสามหมื่น

คิดๆ ดูมันก็ปกติแหละ สไตล์การเขียนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของปู้เยี่ยโหว ดึงดูดแฟนคลับได้ง่ายเกินไป

ส่วนไป๋ตี้ในวงการเพลง แม้จะเริ่มมีชื่อเสียงและสร้างชื่อได้เหมือนกัน แต่ระหว่างนักแต่งเพลงกับแฟนเพลงก็ยังมีนักร้องคั่นกลางอยู่ดี ต่อให้สถานะในอุตสาหกรรมของนักแต่งเพลงจะสูงแค่ไหน ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเวลาคนฟังเพลง เขาต้องฟังนักร้องร้องก่อนไม่ได้หรอก

ไม่ต้องพูดถึงเลยว่านักร้องมีบริษัทคอยปั้นหน้าฉาก คอยออกสื่อตลอดเวลา จะร้องเพลงเดิมซ้ำไปซ้ำมายังได้

หรือจะบอกว่าถ้านักร้องมีเพลงฮิตสักเพลงก็ดึงดูดแฟนคลับได้มหาศาลแล้ว แต่นักแต่งเพลงต้องเข็นเพลงออกมาตั้งมากมายถึงจะได้รับความสนใจจากแฟนๆ ในวงกว้าง

ไม่เหมือนนักเขียน

งานเขียนส่งตรงถึงผู้อ่านโดยไม่มีตัวกลางกั้น

ช่วงนี้หลินจือไป๋ก็ซุ่มอยู่ในหมวดสืบสวนระทึกขวัญของเว็บบอร์ดตลอด คอยติดตามดูคนวิจารณ์ปู้เยี่ยโหวทุกวัน

พอเห็นว่ามีคนช่วยโปรโมต

หลินจือไป๋ก็ล็อกอินเข้าบัญชีจีกวงของปู้เยี่ยโหวทันที แล้วโพสต์ข้อความแรกตามน้ำไป

【นักเขียนสายฮีลใจขอทักทายทุกคนครับ】

หลินจือไป๋ตั้งใจจะบอกเป็นนัยว่า เขาไม่ได้เป็นแค่นักเขียนสายดาร์ก แต่พอคำนี้ผ่านตาแฟนคลับความหมายก็เปลี่ยนไปทันที

“นักเขียนสายทำร้ายจิตใจขอทักทายทุกคน!”

“อาจารย์ปู้เยี่ยโหวต้องเข้าใจอะไรผิดเกี่ยวกับคำว่าฮีลใจแน่ๆ (555)”

“ใครบางคนเขียน《บทกวีรับแสงตะวัน》ออกมาแล้ววางตำแหน่งตัวเองไม่ถูกซะงั้น (ฮา)”

“ตอนแรกผมก็นึกว่าเป็นแบบนั้นนะ แล้วเรื่อง《คู่สามีภรรยาที่เหินห่าง》ก็เปิดเผยธาตุแท้ออกมาทันที”

“พวกคุณโดนหลอกแล้ว! ใน《บทกวีรับแสงตะวัน》มนุษยชาติก็สูญพันธุ์ไปแล้ว พวกคุณมัวแต่ซึ้งกับหุ่นยนต์จนลืมธาตุแท้อันดำมืดของไอ้หมอนี่ไปแล้วเหรอ!”

“ฉบับหน้าของ《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》ถ้าไม่มีคุณ ผมไม่ดูนะ!”

“ไม่มีปัญหาหรอก ตอนนี้อาจารย์เทพแห่งราตรีดำกลายเป็นตัวชูโรงของนิตยสารไปแล้ว”

“อาจารย์ปู้เยี่ยโหว ต่อไปจะเขียนนิยายเรื่องยาวไหมครับ?”

“เรื่องขนาดกลางผมก็ไม่เกี่ยงนะ เรื่องสั้นอ่านไม่จุใจเลย!”

“ไม่เห็นจำเป็นต้องฝืนเขียนเลย ถนัดแบบไหนก็เขียนแบบนั้นแหละ ยังไงผมก็สนับสนุน!”

“ฉบับหน้าคุณจะเป็นเทพแห่งราตรีขาวหรือเทพแห่งราตรีดำกันแน่?”

ในช่องคอมเมนต์คึกคักมาก

หลินจือไป๋กะว่าจะเลือกตอบสักสองสามข้อความ แต่พอนึกขึ้นได้ก็ล้มเลิกไป เซอร์ไพรส์ที่เผยออกมาก่อนก็ไม่ใช่เซอร์ไพรส์น่ะสิ

แต่เทพแห่งราตรีดำ เทพแห่งราตรีขาวอะไรของเขากัน?

บางทีเพราะมีชนักติดหลัง พอเห็นนักอ่านพูดถึง “เทพแห่งราตรีขาว” หลินจือไป๋เลยตกใจนิดหน่อย

อย่าให้โป๊ะแตกเชียว

นามแฝงร่างแยกนี้ห้ามมีคำว่า “ไป๋” เด็ดขาด

โชคดีที่นักอ่านแค่ล้อเล่น คงต้องบอกว่า《บทกวีรับแสงตะวัน》มันชวนให้ไขว้เขวเกินไปหน่อย

จริงๆ แล้วในคอลเล็กชันเรื่องสั้นแนวหม่นหมองของโอตสึอิจิ

เรื่อง《บทกวีรับแสงตะวัน》นี้เป็นเรื่องเดียวที่ค่อนข้างอบอุ่น

หลินจือไป๋เลือกส่งเรื่องนี้ลงฉบับนี้ก็เพราะไม่อยากให้คนตีค่าเขาเร็วเกินไป

ต้องให้ผู้อ่านรู้ว่าปู้เยี่ยโหวไม่ได้เขียนได้แค่เรื่องมืดมน ระทึกขวัญ หรือเรื่องแปลกประหลาดพิลึกพิลั่นเท่านั้น นี่เป็นการปูทางไปสู่การเขียนแนวอื่นในอนาคต

เป้าหมายสำเร็จแล้ว

ให้รางวัลตัวเองด้วยการลงเรื่องสั้นแนวระทึกขวัญมืดมนอีกสองเรื่องในฉบับหน้าดีกว่า

เช่น《ตู้เสื้อผ้า》?

หรืออย่าง《เจ็ดห้องหรรษา》?

ตัดสินใจตามนี้แหละ!

หลินจือไป๋ส่งเรื่องสั้นสองเรื่องนี้ให้เจียงเฉิงทันที เพื่อใช้ลงต่อเนื่องใน《วารสารสืบสวนระทึกขวัญ》ฉบับหน้า

ส่งไฟล์ไปแล้ว

หลินจือไป๋ก็เปิดชาร์ตประจำซีซันดูผลงานของ《หิมะตกบนสะพานหัก》

อันดับที่ 305 ของชาร์ตประจำซีซัน

หลินจือไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูท่าว่าถ้าไม่มีโปรโมตก็ไม่ไหวจริงๆ

ภาพจินตนาการที่ว่า《หิมะตกบนสะพานหัก》ปล่อยออกมาปุ๊บ ต่อให้ไม่มีโปรโมตก็ดังเปรี้ยงปร้างได้ มันไม่ได้เกิดขึ้นจริง

เอาเถอะ

ภาพแบบนั้นหลินจือไป๋ก็รู้ว่าแค่ฝันไปก็พอ

ต่อให้เอา《ชามกระเบื้องเคลือบลายคราม》มาปล่อย ถ้าเป็นมือใหม่ที่ไม่มีฐานแฟนคลับเลย แล้วเอามาลงโดยไม่มีการโฆษณาประชาสัมพันธ์ ก็อย่าหวังเลยว่าจะสร้างกระแสอะไรได้ภายในไม่กี่วัน

…

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

ข้อความแจ้งเตือนในกลุ่มครอบครัวของหลินจือไป๋ดังขึ้น

พี่ชายตื่นเต้นมาก รีบประกาศในกลุ่มว่ารายการวาไรตี้ใหม่ของเขาตกลงคิวกับนักร้องเรียบร้อยแล้ว กลางเดือนนี้เริ่มบันทึกเทปอย่างเป็นทางการได้เลย

ต่อมา

คุณพ่อก็โผล่มาในกลุ่ม ส่งรูปวิวมาให้ดู บอกว่ากำลังเลือกสถานที่ถ่ายทำกับทีมงาน

เจ้าดำ: 【】

พ่อ: 【กว่างเฉิง ทวีปฉี】

หลินจือไป๋แปลกใจ ไม่นึกว่าละครเรื่องนี้จะต้องไปถ่ายทำถึงทวีปฉี

จากนั้นพ่อก็อธิบายเหตุผล: 【เรื่องนี้สมมติเมืองขึ้นมาเมืองหนึ่ง รู้สึกว่ามันคล้ายทวีปฉีหน่อยๆ แล้วตัวร้ายเรื่องนี้ชอบกินบะหมี่ขาหมูมาก พ่อก็ต้องทำตามบทเป๊ะๆ อยู่แล้ว】

หลินจือไป๋: “…”

ตัวร้ายที่ว่าคือเกาฉีเฉียงสินะ

เฮียเฉียงคนนี้ชอบกินบะหมี่ขาหมูจริงๆ ด้วย

ถ้างั้นตอนเขียนบท ถ้าเขาเปลี่ยนเมนูอาหาร พ่อจะสามารถถ่ายทำในทวีปฉินได้ไหมนะ?

แน่นอนว่าความคิดนี้ไม่เข้าท่า

หลินจือไป๋ไม่ได้คิดจะแก้ไขบทพวกนี้ตามอำเภอใจ ยิ่งไปกว่านั้นพอพ่อเริ่มถ่ายทำละคร ก็ต้องวิ่งรอกไปทั่วทิศเหนือใต้อยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าบทละครนี้ระบบได้แก้ไขไปรอบหนึ่งแล้ว

ใช่แล้ว

บทละครถูกแก้ไข

ตามคำบอกของเฟยหง:

ละครโทรทัศน์เวอร์ชันต้นฉบับช่วงท้ายๆ มีการเปลี่ยนบทเพื่อให้ผ่านการเซ็นเซอร์ ผลคือทำให้เกิดข้อพิพาทขึ้นมา ดังนั้นเวอร์ชันนี้ระบบจึงได้ปรับปรุงให้สมบูรณ์ ซึ่งใกล้เคียงกับบทดั้งเดิมที่ลือกันในอินเทอร์เน็ตของโลกก่อนมาก…

ตอนนั้นเอง

กลุ่มก็มีข้อความใหม่

พี่สาว: 【@พ่อ นักแสดงหาได้ครบยังคะ?】

พ่อ: 【พระเอกโปรดิวเซอร์เป็นคนเลือก เป็นนักแสดงแถวหน้าฝีมือดี ส่วนตัวร้ายพระเอกคนเลือกคือพ่อเอง หมอนี่ฝีมือการแสดงยอดเยี่ยมมาก แต่ร่วมงานกับพ่อมาหลายเรื่องไม่เคยดังสักที เรื่องนี้สำหรับเขากับพ่อ เป็นโอกาสที่ไม่เคยมีมาก่อนเลย!】

แม่: 【ดูแลสุขภาพด้วยนะ!】

พี่ชาย: 【คนอื่นสนใจแต่ว่าพ่อบินสูงแค่ไหน มีแค่แม่ที่สนใจว่าพ่อเหนื่อยหรือเปล่า~】

เจ้าดำ: 【สู้ๆ ครับ】

การเลือกนักร้องเปิดตัวในรายการวาไรตี้สำคัญมาก

ทุกคนเป็นคนที่หลินจือไป๋หารือกับพี่ชายพี่สาวมาแล้ว หลินจือไป๋วางใจมาก

ส่วนการคัดเลือกนักแสดงละครยิ่งสำคัญกว่า แต่หลินจือไป๋ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการคัดเลือกนักแสดงละคร เขาคิดว่าสายตาพ่อยังเฉียบคมอยู่

เชื่อว่าพ่อจะคว้าโอกาสของ《กวาดล้าง》ไว้ได้

ไม่เชื่อใจคนไม่ใช้ คนใช้ไม่สงสัย ยิ่งเป็นพ่อลูกกันด้วยแล้ว

ตอนนั้นเอง

หลินจือไป๋ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากข้างนอก

เขาเปิดผ้าม่านลงไปดูชั้นล่าง เห็นคนสองสามคนกำลังแบกอุปกรณ์อะไรบางอย่าง เดินตรงไปยังวิลล่าหลังติดกับบ้านของเขา

หลินจือไป๋สายตาดีมาก

พอเพ่งดูดีๆ อุปกรณ์ที่คนพวกนี้ถือ น่าจะเป็นกล้องถ่ายรูปอะไรทำนองนั้น แล้วก็มีขาตั้งกล้องด้วย

ถ่ายละครเหรอ?

ดูไม่เหมือนนะ

มีแค่ไม่กี่คน แถมยังดูเด็กๆ อายุพอๆ กับเขา ถ่ายวิดีโอสั้นน่าจะพอได้อยู่

พอดีว่างๆ ไม่มีอะไรทำ หลินจือไป๋เลยคลุมเสื้อคลุมตัวใหญ่แล้วลงไปดูข้างล่าง เพราะพวกนั้นเข้าไปในสวนวิลล่าหลังข้างๆ บ้านเขาแล้ว

ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนบ้านสินะ?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง